Ἡ Ἐκκλησία στὸ σταυροδρόμι τῆς Ἱστορίας Ὁ χριστιανισμὸς εἶναι βαριὰ ἔνοχος ἔναντι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ: Τὸν κατέστρεψε μὲ ἄγρια βία καὶ τὸν ἐξαφάνισε μὲ ἀσιατικὴ βαρβαρότη- τα γιὰ 1000 τοὐλάχιστον χρόνια ἀπὸ προσώπου γῆς (Μεσαίων)· καὶ «τεκ- μηριώνουν δικαστικὰ» καὶ σήμερα τὴν ὑπόθεση τῆς ἐνοχῆς αὐτῆς τὰ ψαλ- λόμενα καὶ τώρα στοὺς ἑλληνικοὺς ναοὺς ἀνθελληνικὰ κείμενα,ἀλλὰ καὶ ὡρισμένοι ἐκπρόσωποί του, εἴτε συκοφαντώντας ἀνοιχτὰ τὴν ἀρχαία Ἑλλά- δα, εἴτε πλαστογραφώντας την, εἴτε καὶ «ντουμπλάροντάς» την («ἑλληνο- χριστιανικὸς πολιτισμός»). Γιὰ ὅλα αὐτὰ βοοῦν καὶ ἡ Ἱστορία ὁλόκληρη καὶ πληθώρα σημερινῶν φαινομένων τόσο, ὥστε ὅποιος τὰ ἀμφισβητῇ ἐν ὅλῳ ἢ ἐν μέρει εἶναι ὡς νὰ ὁμολογῇ ὅτι εἶναι ἀνιστόρητος ἢ κακόπιστος. *** Ἀπὸ τὴν ἀποδεδειγμένη αὐτὴ ἐνοχὴ τοὐλάχιστον ἡ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι πιὰ ζωτικὴ ἀνάγκη γι’ αὐτὴν νὰ ἀπαλλαγῇ – καὶ τοῦτο μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθῇ μόνο μὲ θαρραλέες ἀποφάσεις, τολμηρὲς πράξεις καὶ εἰλικρινεῖς συμπεριφορές, τέτοιες ποὺ νὰ σταματοῦν ὁριστικῶς τὴν συνέχι- ση τῆς ἁμαρτωλῆς παραδόσεως τῆς ἐκ μέρους της ἀμφισβητήσεως καθ’ ἕξιν τοῦ μεγαλείου καὶ τῆς αἴγλης τοῦ προχριστιανικοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἡ ἐπίση- μη ἐπωνυμία της «Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος» τὴν θέτει πρὸ ἑνὸς ἀνυπερ- βλήτου διλήμματος: ἢ νὰ δώσῃ τὴν πλήρη, ἔμπρακτη καὶ ἀμέριστη ἐπιδο- κιμασία της καὶ ἱστορικὴ δικαίωση στὴν λαμπρότερη περίοδο τῆς Ἱστο- ρίας τῆς Ἑλλάδος (τὴν προχριστιανικὴ) ἢ νὰ ἀλλάξῃ τὴν ἐπωνυμία της αὐτή. Τοῦτο καθίσταται σήμερα ἀκόμη πιὸ ἀδήριτο καὶ ἐπιτακτικό, ὅταν ὁλό- κληρο τὸ χριστεπώνυμο πλήρωμά της ἀποτελῆται ἀποκλειστικὰ ἀπὸ Ἕλλη- νες. Τὸ τελευταῖο τοῦτο ἐπίσης σημαίνει ὅτι ἀλλοτινὲς πρακτικές, ἐφαρμο- σθεῖσες ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο, εἶναι στὴ σημερινὴ Ἑλλάδα ἐκτὸς πραγματι- κότητος:Τὸ Πατριαρχεῖο ἦταν πολυεθνικὴ ἐκκλησία. Καὶ ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι κάποιοι «ἑλιγμοὶ» ἢ «τεχνάσματα» ἐμπνεόμενα ἀπὸ ὡρισμένους ἄσκεπτους καὶ ἀλαζόνες κληρικούς, ὅπως π.χ. ὅτι δὲν ὑπάρ- χουν πιὰ Ἕλληνες ἀλλὰ Ρωμιοί, ὄχι μόνο δὲν καταργοῦν τὸ προαναφερθὲν ἱστορικὸ δίλημμα, ἐνώπιον τοῦ ὁποίου ὡδηγήθη τώρα ἡ Ἐκκλησία μας, κάτω ἀπὸ τὴν νομοτελειακὴ πίεση τῶν προκυψασῶν σημερινῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν, ἀλλὰ γίνονται αἰτία γελοιοποιήσεως τῶν ἐμπνευστῶν τους καὶ βεβαίως ἐπιταχύνουν τὴν ραγδαία ἤδη φθορὰ τοῦ θρησκευτικοῦ αἰσθήμα- τος στὸν τόπον αὐτόν. Ἐξ ἴσου κωμικὸ καὶ ἀνεδαφικὸ εἶναι καὶ τὸ «πολιτικὸ» ἐπιχείρημα κά- ποιων ἐπισήμων λαϊκοκληρικῶν κύκλων, ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ Ὀρθο- ***