ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΚΟΓΛΟΥ Τὸ «ENA» κοινὴ ἀρχὴ τοῦ Σύμπαντος στοὺς μεγάλους Ἕλληνες φιλοσόφους H ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗ ΕΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥΣ: ΑΠΕΙΡΟΝ = AHP = ΠΝΟΗ = EN = ΞΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ = ΠΥΡ KAI ΓΗ = 1 Στὸν κύκλο τῶν συγχρόνων ἐρευνητῶν καὶ σχολιαστῶν τῶν κοσμολογικῶν δοξασιῶν τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων παρουσιάζεται ἕνα παράδοξο, τὸ ὁποῖο μάλιστα δὲν διστάζουν νὰ τὸ ἐξωτερικεύουν στὰ σχόλιά των (1): Οἱ διάφορες περίεργες καὶ ἐν πολλοῖς ἀκατανόητες ὀνομασίες, ποὺ δίδουν οἱ μεγάλοι ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι, καθ’ ἕνας χωριστά, στὴν πρώτη ἀρχὴ τοῦ Σύμπαντος (ὕδωρ, ἀήρ, πνοή, πῦρ, λόγος, ἄπειρον κ.λπ.). Εἶναι δυνατόν, λέγουν, οἱ ἀνωτέρω ὀνομασίες νὰ τύχουν φιλοσοφικῆς - ὀντολογικῆς ἑρμηνείας καὶ ἐννοιολογικοῦ ὁρισμοῦ; Ὅμως ἡ φιλοσοφικὴ διαίσθησις τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου ἐθεώρησε ἀναγκαία καὶ ἐνδιαφέρουσα τὴν φιλοσοφικὴν ἔρευνα αὐτῶν καὶ ἀξίαν ἱστορικῆς μελέτης. Ἀλλὰ οἱ διάφορες ἑρμηνεῖες, ποὺ ἐδόθησαν στὶς ὀνομασίες αὐτές, δὲν εἶναι ἀρκετὰ τεκμηριωμένες οὔτε ἀπόλυτα ἱκανοποιητικὲς ἀπὸ ἄποψι βέβαια φιλοσοφικὴ – ὀντολογικὴ καὶ ἔτσι τὸ πρόβλημα καὶ ἡ ἀμφισβήτησις ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν. Ἔχουν ἢ ὄχι φιλοσοφικὴ σημασία οἱ ἄνω ὀνομασίες; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ σήμερα, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀνακάλυψι τοῦ μυστικοῦ κώδικα τοῦ Πυθαγόρου(2) καὶ τὴν εὕρεσι τοῦ τρόπου καὶ τῆς μεθόδου τοῦ συμβολίζειν καὶ ἀποσυμβολίζειν(2), ποὺ ἐφήρμοζαν οἱ Πυθαγόρειοι, ὑπάρχει ἀπάντησις ἀπόλυτα τεκμηριωμένη: Ὅλες οἱ ὀνομασίες τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς δημιουργίας, ποὺ ἐδόθησαν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, ἀποδεικνύεται ὅτι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶναι ὀνομασίες συμβολικὲς καὶ ὄχι μόνον, ἀλλά, καὶ τὸ σπουδαιότερον, ἀποσυμβολιζόμενες μὲ τὴν Πυθαγόρεια μέθοδο τοῦ συμβολίζειν καὶ ἀποσυμβολίζειν, ὅπως θέλει κατωτέρω ἀποδειχθῆ, ἀποδίδουν ὅλες τὴν αὐτὴν πάντοτε κρυμμένην κοσμολογικὴν ἔννοιαν. Τὸ γεγονὸς τῆς ταυτίσεως τῆς ἰδίας πάντοτε κρυμμένης ἀληθείας μέσα στὶς διαφορετικὲς συμβολικὲς ὀνομασίες τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς δημιουργίας σ’ ἕνα μεγάλο πλῆθος κοσμολογικῶν δοξασιῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ὅπως τῶν Ἀναξιμάνδρου, Ἀναξιμένους, Πυθαγόρου, Ἡρακλείτου, Ἀναξαγόρου, Ἐμπεδοκλέους, Παρμενίδου κ.λπ., ἀποδεικνύει ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ μὴ τυχαῖον ἢ συμπτωματικὸν αὐτοῦ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἀλήθεια τοῦ ἀποσυμβολισμοῦ· καὶ ἐπιπλέον ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ἡ χρησιμοποιηθεῖσα μέθοδος τοῦ Πυθαγορείου συμβολισμοῦ καὶ ἀποσυμβολισμοῦ ἦτο γνωστὴ σ’ ὅλους τοὺς μεγάλους Ἕλληνες φιλοσόφους καὶ πρὶν καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸν καὶ ἐφηρμόζετο ἀπ’ αὐτούς. Ἡ πλήρης ἐπιβεβαίωσις τῶν ἄνω καὶ ἡ εὕρεσις τῆς κοινῆς καὶ πάντοτε ὁμοίας κρυμμένης ἀληθείας μέσα στὶς διάφορες συμβολικὲς ὀνομασίες παρουσιάζο-