ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΔΑΚΟΓΛΟΥ Τὸ «ENA» κοινὴ ἀρχὴ τοῦ Σύμπαντος στοὺς μεγάλους Ἕλληνες φιλοσόφους H ΛΕΞΑΡΙΘΜΙΚΗ ΕΝΙΣΗ ΤΗΣ ΟΡΟΛΟΓΙΑΣ ΤΟΥΣ: ΑΠΕΙΡΟΝ = AHP = ΠΝΟΗ = EN = ΞΥΝΟΣ ΛΟΓΟΣ = ΠΥΡ KAI ΓΗ = 1 Στὸν κύκλο τῶν συγχρόνων ἐρευνητῶν καὶ σχολιαστῶν τῶν κοσμολογικῶν δο- ξασιῶν τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων παρουσιάζεται ἕνα παράδοξο, τὸ ὁποῖο μάλιστα δὲν διστάζουν νὰ τὸ ἐξωτερικεύουν στὰ σχόλιά των(1): Οἱ διάφο- ρες περίεργες καὶ ἐν πολλοῖς ἀκατανόητες ὀνομασίες, ποὺ δίδουν οἱ μεγάλοι ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι, καθ’ ἕνας χωριστά, στὴν πρώτη ἀρχὴ τοῦ Σύμπα- ντος (ὕδωρ, ἀήρ, πνοή, πῦρ, λόγος, ἄπειρον κ.λπ.). Εἶναι δυνατόν, λέγουν, οἱ ἀνωτέρω ὀνομασίες νὰ τύχουν φιλοσοφικῆς - ὀντολογικῆς ἑρμηνείας καὶ ἐννοι- ολογικοῦ ὁρισμοῦ; Ὅμως ἡ φιλοσοφικὴ διαίσθησις τοῦ ἐπιστημονικοῦ κόσμου ἐθεώρησε ἀναγκαία καὶ ἐνδιαφέρουσα τὴν φιλοσοφικὴν ἔρευνα αὐτῶν καὶ ἀξίαν ἱστορικῆς μελέτης. Ἀλλὰ οἱ διάφορες ἑρμηνεῖες, ποὺ ἐδόθησαν στὶς ὀνομασίες αὐτές, δὲν εἶναι ἀρκετὰ τεκμηριωμένες οὔτε ἀπόλυτα ἱκανοποιητικὲς ἀπὸ ἄπο- ψι βέβαια φιλοσοφικὴ – ὀντολογικὴ καὶ ἔτσι τὸ πρόβλημα καὶ ἡ ἀμφισβήτησις ἐξακολουθοῦν νὰ παραμένουν. Ἔχουν ἢ ὄχι φιλοσοφικὴ σημασία οἱ ἄνω ὀνομασίες; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ σήμερα, ὕστερα ἀπὸ τὴν ἀνακάλυψι τοῦ μυστικοῦ κώδικα τοῦ Πυθαγόρου(2)καὶ τὴν εὕρε- σι τοῦ τρόπου καὶ τῆς μεθόδου τοῦ συμβολίζειν καὶ ἀποσυμβολίζειν(2), ποὺ ἐφήρ- μοζαν οἱ Πυθαγόρειοι, ὑπάρχει ἀπάντησις ἀπόλυτα τεκμηριωμένη: Ὅλες οἱ ὀνο- μασίες τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς δημιουργίας, ποὺ ἐδόθησαν ἀπὸ τοὺς μεγαλύτερους ἀρχαίους Ἕλληνες φιλοσόφους, ἀποδεικνύεται ὅτι σὺν τοῖς ἄλλοις εἶναι ὀνομα- σίες συμβολικὲς καὶ ὄχι μόνον, ἀλλά, καὶ τὸ σπουδαιότερον, ἀποσυμβολιζόμενες μὲ τὴν Πυθαγόρεια μέθοδο τοῦ συμβολίζειν καὶ ἀποσυμβολίζειν, ὅπως θέλει κα- τωτέρω ἀποδειχθῆ, ἀποδίδουν ὅλες τὴν αὐτὴν πάντοτε κρυμμένην κοσμολογικὴν ἔννοιαν. Τὸ γεγονὸς τῆς ταυτίσεως τῆς ἰδίας πάντοτε κρυμμένης ἀληθείας μέσα στὶς διαφορετικὲς συμβολικὲς ὀνομασίες τῆς πρώτης ἀρχῆς τῆς δημιουργίας σ’ ἕνα με- γάλο πλῆθος κοσμολογικῶν δοξασιῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων, ὅπως τῶν Ἀναξιμάνδρου, Ἀναξιμένους, Πυθαγόρου, Ἡρακλείτου, Ἀναξαγόρου, Ἐμπε- δοκλέους, Παρμενίδου κ.λπ., ἀποδεικνύει ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὸ μὴ τυχαῖον ἢ συμπτω- ματικὸν αὐτοῦ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἀλήθεια τοῦ ἀποσυμβολισμοῦ· καὶ ἐπιπλέον ἐπιβεβαιώνεται ὅτι ἡ χρησιμοποιηθεῖσα μέθοδος τοῦ Πυθαγορείου συμβολισμοῦ καὶ ἀποσυμβολισμοῦ ἦτο γνωστὴ σ’ ὅλους τοὺς μεγάλους Ἕλληνες φιλοσόφους καὶ πρὶν καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸν καὶ ἐφηρμόζετο ἀπ’ αὐτούς. Ἡ πλήρης ἐπιβεβαίωσις τῶν ἄνω καὶ ἡ εὕρεσις τῆς κοινῆς καὶ πάντοτε ὁμοί- ας κρυμμένης ἀληθείας μέσα στὶς διάφορες συμβολικὲς ὀνομασίες παρουσιάζο-