Σύγκρουση ὑποκειμένου - ἀντικειμένου Ἕνας ἐξοντωτικὸς πόλεμος τοῦ ἀντικειμένου ἐναντίον τοῦ ὑποκειμένου διεξάγεται ἀθόρυβα καὶ ὕπουλα, μὲ στόχο τὸν ἄνθρωπο ὡς φυσικὸ ὂν ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες. Ἡ ἀντικειμενικὴ πραγματικότητα (κοινωνία, οἰκονομία, θρησκεῖες, ἠθική, πολιτισμός, νομικοί κανόνες, συρμοὶ ποὺ ἐξουσιάζουν καὶ τὶς πιὸ προσωπικὲς πτυχὲς τῆς ἀτομικῆς ζωῆς) ἔχει σχεδὸν ἐκμηδενίσει, καθὼς γιγαντώνεται, τὴν γνήσια ἀνθρώπινη φύση (ἐπιθυμίες, συναισθήματα, ἔνστικτα), τὴν ἀπονέκρωσε κατὰ τὸ μέγιστο μέρος της ἤ, τὸ χειρότερο, τὴν διέστρεψε καὶ τὴν ἐστρέβλωσε σὲ βαθμὸ τέτοιο, ὥστε εἴτε νὰ τὴν φυλακίσῃ στὴν σκοτεινὴ εἱρκτὴ τοῦ ὑποσυνειδήτου εἴτε νὰ τὴν μεταβάλῃ σ’ ἕνα τραγελαφικὸ φάντασμά της, ὅπου ὁ ψυχικὸς ἐρωτικὸς κόσμος τοῦ ἀτόμου παρουσιάζεται δειλὰ - καὶ - πότε μὲ διάφορα πρόσωπα - γελοιογραφίες τῶν αὐθεντικῶν. Ἔτσι βασικώτατες ἐπιθυμίες εἶναι ἀξεδιάλυτα ἀνακατεμένες μὲ τὴν οἰκονομικὴ ἢ κοινωνικὴ σκοπιμότητα, τὰ συναισθήματα ὑφίστανται βαθειὰ παραμόρφωση ἀπὸ τοὺς ἠθικοὺς ἢ θρησκευτικοὺς κανόνες, τὰ ἔνστικτα ἀτροφοῦν κάτω ἀπὸ τὴν συμπίεση ἑνὸς ἄνωθεν δοτοῦ «πολιτισμοῦ» καὶ οἱ (κατὰ φύσιν ἀτομικὲς) συμπεριφορὲς τροχοπεδοῦνται μέχρι καταργήσεώς τους ἀπὸ τὴν τυραννία τῶν ρευμάτων τῆς μόδας. Ἀποτέλεσμα τοῦ ἀκρωτηριασμοῦ αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ὡς ὅλου εἶναι ἡ δημιουργία μιᾶς στρατιᾶς ἡττημένων, μοναχικῶν, δυστυχισμένων καὶ ἐν τέλει ἀνέραστων ἀτόμων – κυρίαρχου ψυχολογικοῦ τύπου τῆς ἐποχῆς μας –, τὰ ὁποῖα περιφέρουν τὴν θλιβερὴ ὕπαρξή τους μέσα σ’ ἕνα ἀντικειμενικὸ κόσμο ποὺ ὄχι μόνο δὲν βιώνουν, ἀλλὰ τὸν μισοῦν καὶ τὸν μάχονται ὡς ἐχθρό, ὅπως καὶ πράγματι εἶναι. Στὸ ἀφιέρωμα ποὺ ἀκολουθεῖ, γίνεται μία πρώτη προσπάθεια νὰ διαγνωσθῇ ἡ ἐπικίνδυνη αὐτὴ παθογένεια τῆς ἐποχῆς μας, νὰ ἐπισημανθοῦν οἱ ἱστορικὲς καὶ ψυχολογικὲς αἰτίες της, νὰ ἑρμηνευθοῦν κάποια συμπτώματά της καὶ νὰ ἀναζητηθοῦν κοινωνικὲς θεραπευτικὲς μέθοδοι. Ἡ χωρὶς προκαταλήψεις θέαση τῆς ἀληθινῆς ἱστορίας εἶναι καὶ ἐδῶ ὁ ἀσφαλέστερος ὁδηγὸς γιὰ τὴν ἐμβάθυνση στὸ πρόβλημα καὶ τὴν ἀποφυγὴ αὐταπατῶν καὶ ψευδαισθήσεων. Καὶ, ὅπως θὰ ἰδῇ ὁ ἀναγνώστης, ἡ ἐλεύθερη αὐτὴ θέαση καὶ παρέχει τὴν διάγνωση καὶ ὑποδεικνύει τὴν ὁδὸ τῆς καθάρσεως: Ἀναλύοντας τὴν συγκλονιστικὴ ἔννοια «Διόνυσος», – αὐτὸν τὸν «δύο φορὲς» προσφιλέστατο γυιὸ τοῦ Διὸς, ὁ ὁποῖος μετὰ τὸν θάνατο τῆς ἐγκυμονούσης Σεμέλης «ἔρραψε» τὸ ἔμβρυο στὸ σῶμα του καὶ τὸ «ἐκυοφόρησε» καὶ ὁ ἴδιος μέχρι νὰ συμπληρώσῃ τὸ ἐννεάμηνο – ὅπως τὴν κατέκτησαν καὶ τὴν ἐφήρμοσαν στὴν πράξη οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες, βγαίνουμε αὐτόματα ἀπὸ τὸν φαῦλο κύκλο τῆς σημερινῆς πανανθρώπινης ἱστορικῆς δυστυχίας καὶ ξανοιγόμαστε στοὺς ἀνοιχτοὺς ὁρίζοντες τῆς ἱστορικῆς ὑγείας. Ἡ χαρά, οἱ ἐπιθυμίες, τὰ συναισθήματα ξαναπαίρνουν τὴν δικαίωσή τους καὶ τὴν προσήκουσα (χαμένη τώρα) θέση τους στὴ ζωὴ καὶ ἀπελευθερώνονται ἀπὸ τὸν ἐφιάλτη τοῦ ρασιοναλισμοῦ καὶ τοῦ οἰκονομισμοῦ, τῶν πραγματικῶν αὐτῶν δολοφόνων τοῦ ἀνθρώπου ὡς «ψυχικοῦ ὀργανισμοῦ». Ἐννοεῖται, ὅτι τὸ μέγα αὐτὸ πρόβλημα δὲν ἐξαντλεῖται ἐδῶ. Θὰ ἐπανερχώμεθα συνεπῶς συχνὰ σ’ αὐτὸ στὰ ἑπόμενα τεύχη τοῦ «Δ». Δ.I.Λ.