Ἰδοὺ ὁ νυμφίος Φουσκώνει ἀπόψε ἡ ψυχή. Ἕτοιμο ἡφαίστειο νὰ ἐκραγῇ εἶναι. Ἀπὸ τὶς πλαγιὲς τοῦ Ἐλικῶνα κατεβαίνει ὁ δαιμονικὸς χορὸς τῶν Μαινάδων. Στεφανωμένες μὲ κισσοὺς διώχνουν φοβερίζοντας μὲ τοὺς θύρσους τοὺς νόμους. Ἀπόψε πολιτεία δὲν ὑπάρχει. Στὸν «οἶκο τῶν νόμων», τὸ θεσμοθέσιο, κρασὶ θὰ πιοῦμε ὅλοι μαζὶ μικροὶ, μεγάλοι, δοῦλοι κι ἐλεύθεροι. Ἐμπρός! Ἀνοίχτε τὰ καινούργια βαρέλια. Σηκῶστε ψηλὰ τὰ κροντήρια! Καθαρίστε καλὰ τὸ βουκόλιο. Ἔρχεται ὁ ἱερὸς νυμφίος νὰ νυμφευθῇ τὴν πόλιν. Οἱ γάμοι τρεῖς ἡμέρες θὰ κρατήσουν. Ἀνεβῆτε στ’ ἁμάξια κι ἀφῆστε τὴν γλῶσσα ἐλεύθερη νὰ πῇ ὅ,τι θέλῃ. Κλάψτε τὰ πάθη τοῦ θεοῦ. Κι ἂς ἐλευθερώσῃ τὸ κλάμα τὴν ψυχήν σας. Γελάστε μὲ τὰ κατορθώματα τοῦ θεοῦ. Ἀπὸ χιλιάδες περιπέτειες πέρασε, μέχρι νὰ φθάσῃ. Ἀκούστε τὸν ἱερέα του τὰ πάθη του νὰ ψάλλῃ. Ἀναστενάξτε μὲ ἀνακούφισι. Κάθε ἐμπόδιο ὁ θεὸς τὸ ξεπερνᾷ. Πλησιάζει· δὲν τὸ νοιώθετε; Κάθε δάκρυ, κάθε γέλιο, κάθε σταγόνα κρασιοῦ τὸν φέρνει πιὸ κοντά. Ἡ θεοφάνεια εἶναι δίπλα μας· εἶναι ἐντός μας. Τοὺς δρόμους τῆς ψυχῆς καθαρίστε. Ἔρχεται πάνω στὸ ἅρμα ποὺ σέρνει ὁ λουλουδοστεφανωμένος ἄσπρος ταῦρος· δύναμις τῆς ψυχῆς αὐτός. Γεμίστε τὰ ποτήρια. Εὐοί! Εὐάν!!! Σῦρτε τὸ χορό· γυρίστε στὴν γλῶσσα τὸ θριαμβικὸ τραγούδι. Ἀπόψε ἀγκαλιὰ μὲ τὸ γυμνὸ σῶμα τῆς ἀγαπημένης μου γυναίκας θὰ πετάξω μακρυά. Ἀπὸ τὴν ψυχή μου θ’ ἀποβάλω κάθε ἕρμα, κι ἀνάλαφρη θὰ διατρέξῃ τὸ σύμπαν. Θὰ ζήσω χωρὶς περιορισμούς. Θὰ κλαδέψω ὅλα τὰ στρεβλὰ κλαριά, ποὺ δὲν ἀφήνουν τὸ δένδρο τοῦ νοῦ νὰ βλαστήσῃ. Θὰ καθαρίσω τὸ χῶμα ἀπὸ τὰ ζιζάνια· θὰ τὸ σκαλίσω νὰ πάρουν ἀέρα οἱ ρίζες. Θὰ γίνω δυνατός. Θὰ ζωγραφίσω τὸ ἄπιαστο· θὰ τραγουδήσω τὴν κρυφὴ ἁρμονία· θὰ χορέψω τὴν κίνησι τῶν πλανητῶν. Μιὰ μικρὴ κουκκίδα εἶμαι μέσα στὸ σύμπαν, μὰ καὶ τὸ σύμπαν ὁλόκληρο. Δημιουργὸς καὶ δημιουργούμενος εἶμαι. Πάψτε πιὰ νὰ μὲ μετρᾶτε. Δὲν εἶμαι μόνο γεωμετρητός· εἶμαι καὶ ἀγεωμέτρητος. Δὲν εἶμαι μόνον ὁρατός· εἶμαι καὶ ἀόρατος. Ἐγεμίσατε τὴν ζωήν μου μὲ «δὲν» καὶ «πρέπει». Ἀπόψε ἀπέκτησα τὴν δύναμι νὰ σπάσω τὰ δεσμά μου καὶ μ’ ἐλεύθερα τὰ χέρια ν’ ἀγγίξω τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἱμάτιο τοῦ θεοῦ. Ἀπόψε ἡ καρδιά μου ἐλάφρωσε μὲ τὸν ἔρωτα. Ἀπόψε τὸ μυαλό μου ἐλαμπίρισε ἀπὸ τὸ θολὸ ὑγρὸ τοῦ γλυκοῦ σταφυλιοῦ. Ἀπόψε ἐγκρέμισα κάστρα. Κανένα ἐμπόδιο δὲν μοῦ φράζει τὸ δρόμο πρὸς τὴν ὀνειρικὴ πολιτεία. Ἀπόψε ὀνειρεύομαι ξυπνητός. Κι αὐτὸ χάρι σὲ σένα, ποὺ περιμένω νὰ μπῇς θριαμβευτὴς στὴν πόλιν, θριαμβευτὴς στὰ κατάβαθα τοῦ μυαλοῦ μου. Ἔλα! Καθαρὸς καὶ κισσοστεφανωμένος σὲ καρτερῶ. Τὰ πόδια μου ἔσυραν τὸν βαρὺ ἀνδρικὸ χορό. Τὸ σώμα μου ἐλικνίστηκε στὸν ἀνάλαφρο ἐρωτικὸ χορό. Τὸ στόμα μου ἔψαλε ὅλους τοὺς διθυράμβους. Ἐπιάστηκα ἀπὸ τὴν ἄκρη τοῦ θύρσου. Φανερώσου στοὺς πιστοὺς σου, Διόνυσε. Ἐλελεῦ! Ἐλελεῦ!!! Θ. Νακόπουλος