ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΟΥΚΟΒΙΣΤΑΣ Ὁ Ζεὺς ἀνασταίνει τὸν Διόνυσο ΑΝΑΓΚΗ KAI ΚΑΝΟΝΕΣ: Ἡ μεγάλη καμπὴ στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία συνετελέσθη, ὅταν οἱ ἄνθρωποι ἀπεφάσισαν νὰ ἐγκατασταθοῦν μόνιμα σ’ ἕναν τόπο καὶ νὰ διευρύνουν τὴν ὁμάδα τους. Ἡ Ἑστία, ὅπου διετηρεῖτο ἡ φωτιά, συνεκέντρωσε πλέον ἐκτὸς ἀπὸ τὴν οἰκογένεια ἄλλες συγγενικὲς μαζύ, τὸ γένος. Αὐτὸ ἐσήμανε ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἔπρεπε νὰ ἀπαρνηθῇ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία, ποὺ ἀπελάμβανε μέχρι τότε. Ὁ νομὰς τροφοσυλλέκτης ἢ κυνηγὸς μὲ τὴν ἀπόλυτη ἐλευθερία νομῆς ὅλης τῆς ἐκτάσεως (ὅπου ἠδύνατο νὰ φθάσῃ) ὑπεχρεώθη νὰ περιορισθῇ ἐντὸς συγκεκριμένου χώρου, ποὺ ὄχι μόνον ἔπρεπε νὰ τὸν ὑπερασπισθῇ ἀπὸ τὶς ἄλλες ὁμάδες, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ἐκμεταλλευθῇ, ὥστε νὰ τρέφῃ τὴν ὁμάδα ὅλον τὸν χρόνο. Ἔτσι προέκυψε νέα ἀνάγκη· σὲ περιόδους πλούσιες σὲ καρποὺς ἢ κυνήγι ἔπρεπε νὰ συναχθῇ πλεόνασμα, νὰ φυλαχθῇ καὶ νὰ διανεμηθῇ σὲ περιόδους σιτοδείας. Αὐτὸ ἐδημιούργησε τὸ πρῶτο δίκαιο καὶ τὴν πρώτη ἀπονομὴ ἀξιωμάτων. Τὸ ἀτομικὸ ἔνστικτο τῆς αὐτοσυντηρήσεως ὑπετάχθη στὸ ὁμαδικό. Τὸ ἄτομο ἔπρεπε πλέον νὰ ἀγωνίζεται γιὰ τὸ κοινὸν συμφέρον, τὴν σωτηρία τῆς ὁμάδος, ποὺ μὲ τὴν σειράν της τοῦ παρεῖχε προστασίαν. Ἔτσι πιεζόμενο ἐξ ἀνάγκης τὸ ἄτομο ὑπεχρεώθη νὰ περιορίσῃ τὴν μέχρι τότε ἐλευθερία του· ἐλευθερία νὰ κινῆται στὸν ἀπέραντο χῶρο· νὰ τρώγῃ ὠμὲς τὶς τροφές του· νὰ ἐπιλέγῃ ἐλεύθερα τὸν ἐρωτικό του σύντροφο· νὰ τρώγῃ ὅσο θέλει καὶ νὰ καταστρέφῃ ὅσες τροφὲς ἐπλεόναζαν. Αὺτὸς ποὺ μέχρι τότε ὐπήκουε στὶς ἀνάγκες καὶ ἐπιθυμίες του, ἦταν ὑποχρεωμένος πλέον νὰ ὑπακούῃ σὲ κανόνες συμπεριφορᾶς ὑποχρεωτικοὺς γιὰ ὅλα τὰ μέλη τῆς ὁμάδος. Κάποιοι ἐπεφορτίσθησαν γιὰ τὴν τήρησιν τῶν κανόνων αὐτῶν. Καὶ ὁ παραβάτης ἐτιμωρεῖτο. Ἡ μέχρι τότε ἄγνωστη ἔννοια τῆς τιμωρίας ἔγινε μέρος τῆς ζωῆς του. Ἡ ἀνάμνησις τοῦ χαμένου παραδείσου ἐχαράχθη στὴν μνήμη τοῦ ἀνθρώπου. ΕΡΩΣ: Τὸ μεγάλο ζευγάρι τῶν θεῶν Οὐρανὸς - Γαῖα, ποὺ μέχρι τότε ἐκυριάρχει στὴν ζωὴ τοῦ μοναχικοῦ ἀνθρώπου, ἔχασε τὴν δύναμίν του. Στὴ νέα παγιωμένη κατάστασιν νέοι θεοὶ ἀντικατέστησαν τοὺς παλαιοὺς θεούς· θεοὶ ποὺ ἐπροστάτευαν καὶ ἐπέβαλλαν τοὺς κανόνες συμπεριφορᾶς. Ὁ Ἔρως, ὡς θεὸς τοῦ ἐλευθέρου ἔρωτος, δὲν εἶχε θέσιν στὴν ὠργανωμένη κοινωνία τῶν ἀνθρώπων. Μέχρι τότε πολὺ ἁπλᾶ τὸ ἄρρεν ἀκολουθώντας τὸ ἔνστικτό του προσεπάθει νὰ κατακτήσῃ τὸ θῆλυ καὶ κατόπιν ἀντεμάχετο τὸν ἀνταγωνιστή του (ὅταν ὑπῆρχε), εἴτε τὸ ἅρπαζε ἐλεύθερα. Ἐλεύθερα δὲ τὸ ἐγκατέλειπε γιὰ ἕνα ἄλλο θῆλυ ἢ γιατὶ δὲν τὸ ἐπεθύμει πλέον. Αὐτὸ ὅμως ἦταν ἀπαράδεκτο γιὰ τὴν κοινωνία. Ἡ ὁμὰς ποὺ ἐπροστάτευε ἐξ ἴσου ὅλα τὰ μέλη της, δὲν ἦταν δυνατὸν νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν ἁρπαγὴ θηλυκοῦ, ποὺ ἀνῆκε σὲ ἄλλο ἀρσενικό, ἢ τὴν ἐγκατάλειψίν του. Τὸ θηλυκὸ ἦταν πλέον ἕνα παραγωγικὸ ἀγαθὸ (τεκνοποιία γιὰ τὴν διαιώνισιν τῆς ὁμάδος) πρὸς διανομὴν ὅπως τὰ ὑπόλοιπα ἀγαθά. Κανόνας, ποὺ καὶ σήμερα, παρὰ τὶς χιλιάδες χρόνια ποὺ ἔχουν περάσει, ἔχει ἰσχὺν. Ἀλλὰ καὶ σήμερα ἀκόμη τὸ ἔνστικτο τῆς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς ἐρωτικοῦ συντρόφου δὲν ἔχει ὑποταχθῆ. Δὲν εἶναι λίγες οἱ περιπτώσεις τοῦ ἀστυνομικοῦ δελτίου, ὅπου ἀναφέρονται σὲ μάχη δύο ἀνδρῶν γιὰ μία γυναῖκα. Πολὺ δὲ περισσότερες εἶναι οἱ περιπτώσεις ποὺ δὲν ἀναγράφονται σὲ ἀστυνομικὸ δελτίο, γιατὶ ἡ διεκδί-