ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ Πνευματικοὶ καθοδηγητὲς Οἰωνοσκόποι, ναρκομανεῖς ἀποθεραπευμένοι ἢ ἐν ἐνεργείᾳ, Ἁγιορεῖτες ἀπόβλητοι, οὐφολόγοι, ἀνάπηροι διανοητικῶς ἢ σωματικῶς, παιδοκτόνοι, ἀγαπητικοί, «εἰδικοὶ» «ἐπιστήμονες» τῆς πεντάρας, πόρνες δηλωμένες στὸ Τμῆμα Ἠθῶν ἢ κρυφές, ἰδεοληπτικοὶ ἢ μανιακοί, «συγγραφεῖς» καὶ «ποιητὲς» τῆς πλάκας ἢ τῆς συμφορᾶς, νυκτόβιοι, κίναιδοι ἐγχειρισμένοι καὶ μή, ἀποφυλακισμένοι, ἀνέραστοι, παλιοημερολογίτες, ἀγύρτες, μικροαπατεῶνες, κοσμοκαλόγεροι, ψώνια κάθε κατηγορίας, μεσσίες, θεοληπτικές, ἀπὸ τὴ μία· καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ψυχροὶ ἐξουσιαστὲς ἢ «ἀντιρατσιστὲς» «διανοούμενοι» καὶ «καλλιτέχνες», ἀετονύχηδες, καταφερτζῆδες. σκιτζῆδες, ἀεριτζῆδες τῆς πιάτσας –ὅ,τι πιὸ ἀντιπνευματικὸ καὶ ἀντικαλλιτεχνικὸ ὑπάρχει στὴν κοινωνία– πρὸς ἄγραν πολιτικῆς ἢ ἐμπορικῆς ἢ «πνευματικῆς» καὶ «φιλότεχνης» πελατείας. Τί εἶναι αὐτοί; Μὰ ἐκεῖνοι ποὺ ἐπιλέγονται, οἱ ἴδιοι πάντοτε, ἀπὸ τὰ κανάλια ὡς «προσκεκλημένοι» τῶν διαφόρων τηλεοπτικῶν «συζητήσεων», καὶ διαφωτίζουν καὶ ἐξυψώνουν πνευματικὰ τοὺς περιούσιους ὑπηκόους τοῦ Ρωμαίικου, καλέ! Φρίκη. Ω. Ἡ ἁρμονία Ἡ ψυχοκοινωνικὴ ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου μεταλλάσσεται τὰ τελευταῖα χρόνια μὲ ταχύτατους ρυθμούς, χωρὶς ὅμως τοῦτο νὰ γίνεται ἀντιληπτό. Κύριο γνώρισμα αὐτῆς τῆς «μετάλλαξης» ἡ ὁλοκληρωτική του ἐξάρτηση ἀπ’ τὴν βιοχημεία καὶ τὴν τηλετεχνολογία. Ὁ «ἔρωτας» χρειάζεται «viagra», ἡ διασκέδαση «σνίφα», ὁ ἀθλητισμὸς «ντόπα», ἡ ξεκούραση καὶ ὁ ὕπνος «tavor», οἱ κοινωνικὲς σχέσεις τηλεόραση, τηλέφωνο καὶ «090». Ποιά ἡ ἐναλλακτικὴ ὁδὸς στὴν δυστυχία τῆς ἐξάρτησης; Ὁ ἑλληνικὸς τρόπος σκέπτεσθαι καὶ ζῆν. Ἡ ἀπολλώνεια καὶ διονυσιακὴ ἁρμονία. Ὅσοι τὴν βρήκαμε ἂς τὴν διαφυλάξουμε ὡς «κόρην ὀφθαλμοῦ»· καὶ ὁ σῴζων ἑαυτόν σωθήτω! Π.Λ.K. Πετρ-αλωνίζοντες ὑπουργοὶ Εἶναι ἀκατανόητος αὐτὴ ἡ ἐμμανὴς προσπάθεια τῶν ὑπουργείων Πολιτισμοῦ καὶ Ἀναπτύξεως, διοικουμένων παρὰ τοῦ κ. Εὐ. Βενιζέλου καὶ τῆς κ. B. Παπανδρέου ἀντιστοίχως, διὰ τὴν ἀφαίρεσιν τῆς διαχειρίσεως τοῦ παγκοσμίως πλέον γνωστοῦ σπηλαίου Πετραλώνων Χαλκιδικῆς ἀπὸ τὸν καθηγητὴν-ἐρευνητὴν, ἀνθρωπολόγον-παλαιοντολόγον κ. Ἄρην Πουλιανὸν καὶ τὴν ἐκχώρησιν αὐτῆς εἰς, τίς οἶδεν, ποῖον ἕτερον φορέα, προφανῶς ἀνθρωπολογικῆς (ἢ ὄχι;) δραστηριότητος. Ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἑλληνικῆς Ἀνθρωπολογικῆς Ἑταιρείας κατέστησε τὸ σπήλαιον τῶν Πετραλώνων, διὰ τῆς ἀνευρέσεως ἐκεῖ τοῦ σκελετοῦ πρωτοέλληνος-ἀρχανθρώπου, χῶρον παγκοσμίου ἀνθρωπολογικοῦ ἐνδιαφέροντος. Ἐξ ἰδίων πόρων προέβη εἰς ἐγκατάστασιν μουσείου καὶ λοιπῶν χρειωδῶν διὰ τὸ ἔργον του χώρων, ἄνευ ἢ μετὰ ἐλαχίστης συνδρομῆς τῆς ἑλληνικῆς διοικήσεως (θετικῶς εἶχεν ἀνταποκριθῆ εἰς τὸ ἐρευνητικόν του ἔργον ἡ κυβέρνησις, ὡς γνωρίζομεν, μόνον τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου). Τὰ διεπιστώσαμεν ἰδίοις ὄμμασιν τὸ 1982 τὰ τῆς φιλοπονίας του ἔργα. Τὸ ἔργον τοῦ κ. Ἄρεως Πουλιανοῦ ἔχει πρωτίστως τὴν ἀναγνώρισιν τῆς Ἑλληνικῆς κοινῆς γνώμης. Καὶ αὐτὴν ὀφείλουν ὑπὲρ πᾶν ἄλλο νὰ τὴν σεβασθοῦν οἱ ὡς ἄνω ἀντενεργοῦντες ὑπουργοί. Διότι εἶναι «ὑπουργοί», ἤτοι ὑπηρέται τῆς ἑλληνικῆς πολιτείας. Ἄλλως θὰ πρέπει ν’ ἀντιμετωπίσουν ὡς παραβάται καθήκοντος τὴν Δικαιοσύνην. Ἐκτός ἐὰν ὁ κ. πρωθυπουργός, ἀγνοῶν μέχρι τοῦ νῦν τὰς τοιαύτας ἀπαραδέκτους ἐνερ-