‘H δεύτερη ἐπιστροφὴ τοῦ Διονύσου Ὁ «Χαμένος Διόνυσος» λοιπὸν (βλ. τό ὁμώνυμο ἀφιέρωμα τοῦ προηγουμένου τεύχους τοῦ «Δαυλοῦ»), ἡ πλήρης καὶ ἀπάνθρωπη ἀπορρόφηση καὶ ἀφαίμαξη τοῦ προσώπου ἀπὸ τὸ ἀπρόσωπο, τοῦ ὑποκειμένου ἀπὸ τὸ ἀντικείμενο, τῆς ἀτομικῆς ψυχῆς ἀπὸ τὴν ἄψυχη εὐρωπαϊκὴ ratio, τὴν ψυχρὴ αὐτὴ δῆθεν σκέψη, ποὺ μόνον ἂν προσφέρῃ κέρδη, γίνεται ἀποδεκτὴ στὴ ζωὴ – ἀλλιῶς ἐξοβελίζεται ὡς ἀνόητη ἀπώλεια χρόνου... Ἔτσι μαζὶ μὲ τὸν προσφιλῆ γυιό τοῦ Διός καὶ τῆς Σεμέλης ἐν ὀνόματι τῆς «λογικῆς» παραμορφώθηκε πρῶτα καὶ ἐρρίφθη στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερο ὕστερα καὶ ὁ ἄλλος πολυαγαπημένος βλαστὸς τοῦ Νεφεληγερέτου καὶ τῆς Λητοῦς, ὁ Ἀπόλλων – Λόγος, ἡ ἄσκοπη καὶ δημιουργικὴ ἔρευνα καὶ γνώση, ἀφοῦ δὲν ἦταν ὠφελιμιστικὴ – κι ἂς ἔδωσε, αὐτὴ καί μόνον αὐτή, τὴν ἐπιστήμη, τὴν θεωρία, τὴν ἀλυσιτελῆ σκέψη, ποὺ σήμερα σκυλεύει καὶ ἐκμεταλλεύεται τεχνολογικὰ καὶ ἐμπορικὰ ὁ στεῖρος ρασιοναλισμός. Καὶ ἐν τέλει στὸ βωμὸ τῆς ρασιοναλιστικῆς «λογικῆς» θυσιάσθηκε ἀνελέητα ὁ Ἑλληνικὸς Λόγος. Ὀρφανὸς λοιπὸν ὁ Ἑλληνισμὸς ἀπὸ τοὺς δύο κρυφοὺς προστάτες - ἀγγέλους του, τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν Διόνυσο, μετὰ τὴν ἰδεολογικὴ δολοφονία τους ἀπὸ τὸν δογματισμὸ καὶ τὸν φανατισμὸ ἐδῶ καὶ 17 αἰῶνες· ὀρφανὸς καὶ ὁ παγκόσμιος πολιτισμὸς ἀπὸ τὴ γενεσιουργὸ διπλοπηγή του – ἄρα ἀφ’ ἑνὸς τέλεια πολιτιστικὴ στειρότητα τῶν Ἑλλήνων καὶ ἐπίσης τέλεια ἀφ’ ἑτέρου ἐκβαρβάριση καὶ ἐξουσιαστικοποίηση τοῦ λεγόμενου πολιτισμοῦ τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Οἱ στρατιὲς τῶν μοναχικῶν, ἡττημένων, δυστυχισμένων καὶ ἐν τέλει ἀνέραστων ἀτόμων – κυρίαρχου ψυχολογικοῦ τύπου τῆς ἐποχῆς τῆς οἰκονομιστικῆς - ἐξουσιαστικῆς μοναξιᾶς –, τὰ ὁποῖα περιφέρουν τὴν θλιβερὴ ὕπαρξή τους μέσα σ’ ἕνα ἀντικειμενικὸ κόσμο ποὺ ὄχι μόνο δὲν βιώνουν, ἀλλά τὸν μισοῦν καὶ τὸν μάχονται ὡς ἐχθρό, ὅπως καὶ πράγματι εἶναι, δὲν εἶναι εὕρημα ἢ φαντασίωση ἀλλὰ μία ἀνείπωτη τραγικὴ πραγματικότητα