Οἱ H.Π.A., ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ὁ Ἀφροϊσμὸς καὶ ἡ Ἑλληνικότητα Οἱ H.Π.A. εἶναι κράτος πολυφυλετικὸ μὲ ἑνιαῖο πολιτιστικὸ πρότυπο, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ σχεδόν σημαίνῃ ἔλλειψιν πνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ δὲ τὸ πολιτιστικὸ πρότυπο δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα κάποιου συγκρητισμοῦ τῶν διαφόρων ἐθνικῶν πολιτιστικῶν στοιχείων ποὺ εἰσήχθησαν στὴ χώρα. Ἡ προσπάθεια νὰ συγκεράσῃ τὶς διάφορες θρησκεῖες μὲ τὴν ἐμφάνισιν διαφόρων μεσσιῶν ἀπέτυχε. Στὶς καλὲς τέχνες συνεχίζει νὰ εἶναι ἐν πολλοῖς ἀντιγραφεὺς τῆς Εὐρώπης. Ὅπως καὶ στὴν φιλοσοφία, ποὺ ἐκτὸς τῆς πρακτικῆς τοιαύτης, τὴν ἔχει σχεδὸν ἀποτάξει ἀπὸ τὸ πολιτιστικό του πρότυπο. Σὲ αὐτὴ τὴν βιοθεωρία ἡ Εὐρώπη φαίνεται νὰ θέλῃ νὰ ἀντισταθͅ ῇ. Καὶ ἀναφύονται δύο ἐρωτήματα: α) Γιατί ἡ Εὐρώπη; Καί: β) Ποιά Εὐρώπη; Οἱ λόγοι ποὺ συνηγοροῦν γιὰ τὴν Εὐρώπη εἶναι πολλοί. Κατ’ ἀρχὰς σὲ χῶρο ὅπου ἀνεφάνη ἡ Ἀναγέννησις, εἶναι πιὸ πρόσφορη ἡ ἐπανεμφάνισίς της· καὶ αὐτό, γιατί ἡ Εὐρώπη ἱστορικὰ - πολιτιστικὰ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ ἀλφάβητο τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν εἶναι ἑλληνικό, παρὰ τὰ διάφορα σημεῖα στίξεως καὶ τὴν διαφορετικὴ προφορὰ γραμμάτων. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν γλῶσσα ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶχε ἁπλωθῆ σὲ ὅλη σχεδὸν τὴν ἤπειρο ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες. Οἱ ἀντιστοιχίες ἀνάμεσα στοὺς προχριστιανικοὺς θεοὺς τῶν διαφόρων λαῶν μὲ τοὺς ἑλληνικοὺς αὐτὸ ἀποδεικνύει. Καὶ τέλος διεδόθη (δὲν ἐπεβλήθη) περαιτέρω γεωγραφικὰ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους κατακτητές. Ἀκόμα καὶ μὴ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, ποὺ κατέκτησαν εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἐδέχθησαν τὴν ἐπίδρασιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὑπερημύνθησαν τῆς πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τοῦ τόπου. Κάτι ἀντίστοιχο συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τοὺς διάφορους οἰκονομικοὺς μετανάστες. Ἀφοῦ περάσῃ ἡ πρώτη γενεά καὶ ἀποτιναχθῇ ἡ ὑλικὴ ἐξαθλίωσις, ἡ δεύτερη γενεὰ θά θελήσῃ νὰ ἀποτινάξῃ καὶ τὴν πνευματική, γιατὶ ἤδη ἡ σύγκρισις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὶς δικές τους πολιτιστικὲς καταβολὲς τοὺς ἔχει δώσει τὸ ἐρέθισμα. Ἡ τρίτη γενεὰ θά ζυμωθῇ ἀκόμα περισσότερο μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ θὰ θελήσῃ νά μάθῃ τὴν ἱστορία του. Τέλος ἡ τέταρτη γενεὰ θά ὑπερασπισθῇ τὴν κληρονομιὰ τοῦ τόπου, ὅπου ζῇ καί μάλιστα σὰν νεοπροσήλυτη φανατικώτερα. Ὅμως οἱ κάτοικοι τῶν ΗΠΑ δὲν εἶναι δυνατόν νὰ θεωρηθοῦν ἀκριβῶς κληρονόμοι τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ παρὰ τὴν καταγωγήν τους (οἱ περισσότεροι προέρχονται ἀπὸ τὴν Εὐρώπη) καὶ τὴν χρῆσιν τῆς ἀγγλικῆς γλώσσης. Ὁ λόγος εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέουν ὅλοι οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀποίκισις τῆς Ἀμερικῆς διαφέρει καθ’ ὁλοκληρίαν τῆς ἀποικίσεως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ μετῴκιζε ἕνα τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ μιᾶς πόλεως μεταφέρον στὶς ἀποσκευές του αὐτούσιο καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς μητροπόλεως. Ἡ Ἀμερικὴ ἐχρησιμοποιήθη κυρίως ἀρχικὰ ὡς τόπος ἐξορίας εἴτε αἱρετικῶν εἴτε ποινικῶν καταδίκων. Ὁ δὲ πληθυσμὸς της συνεπληρώθη ἀπὸ μία πανσπερμία ἀπελπισμένων, ποὺ σκοπὸ εἶχαν τὸν πλουτισμὸ χωρὶς καμμία πολιτιστικὴ ἔγνοια. Ὁ γρήγορος πλουτισμὸς καὶ ὁ μύθος τῶν ἴσων εὐκαιριῶν εἶναι ἔκτοτε ἡ κυρίαρχη τάσις στῆν ζωή τῶν ΗΠΑ. Εἶναι ἡ τάσις ποὺ ἐξέθρεψε τὸ «ἀμερικανικὸ ὄνειρο». Οἱ τέχνες, οἱ ἐπιστῆμες, κάθε ἔκφρασις τῆς καθημερινότητας σὲ αὐτὸ ἀποσκοποῦν, τὸ κέρδος. Αὐτὸ τὸ σύστημα μὲ τὸ καθαρῶς οἰκονομιστικὸ περιεχόμενο ἔχει στηθῆ πάνω σὲ κα-