Οἱ H.Π.A., ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση ὁ Ἀφροϊσμὸς καὶ ἡ Ἑλληνικότητα Οἱ H.Π.A. εἶναι κράτος πολυφυλετικὸ μὲ ἑνιαῖο πολιτιστικὸ πρότυπο, ἔστω καὶ ἂν αὐτὸ σχεδόν σημαίνῃ ἔλλειψιν πνευματικοῦ πολιτισμοῦ. Αὐτὸ δὲ τὸ πολιτιστικὸ πρό- τυπο δὲν εἶναι ἀποτέλεσμα κάποιου συγκρητισμοῦ τῶν διαφόρων ἐθνικῶν πολιτι- στικῶν στοιχείων ποὺ εἰσήχθησαν στὴ χώρα. Ἡ προσπάθεια νὰ συγκεράσῃ τὶς διά- φορες θρησκεῖες μὲ τὴν ἐμφάνισιν διαφόρων μεσσιῶν ἀπέτυχε. Στὶς καλὲς τέχνες συ- νεχίζει νὰ εἶναι ἐν πολλοῖς ἀντιγραφεὺς τῆς Εὐρώπης. Ὅπως καὶ στὴν φιλοσοφία, ποὺ ἐκτὸς τῆς πρακτικῆς τοιαύτης, τὴν ἔχει σχεδὸν ἀποτάξει ἀπὸ τὸ πολιτιστικό του πρότυπο. Σὲ αὐτὴ τὴν βιοθεωρία ἡ Εὐρώπη φαίνεται νὰ θέλῃ νὰ ἀντισταθͅ ῇ. Καὶ ἀναφύονται δύο ἐρωτήματα: α) Γιατί ἡ Εὐρώπη; Καί: β) Ποιά Εὐρώπη; Οἱ λόγοι ποὺ συνηγοροῦν γιὰ τὴν Εὐρώπη εἶναι πολλοί. Κατ’ ἀρχὰς σὲ χῶρο ὅπου ἀνεφάνη ἡ Ἀναγέννησις, εἶναι πιὸ πρόσφορη ἡ ἐπανεμφάνισίς της· καὶ αὐτό, γιατί ἡ Εὐρώπη ἱστορικὰ - πο- λιτιστικὰ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. Τὸ ἀλφάβητο τῶν εὐρωπαϊκῶν χωρῶν εἶναι ἑλληνικό, παρὰ τὰ διάφορα σημεῖα στίξεως καὶ τὴν διαφορετικὴ προφορὰ γραμμά- των. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὴν γλῶσσα ὁ ἑλληνικὸς πολιτισμὸς εἶχε ἁπλωθῆ σὲ ὅλη σχεδὸν τὴν ἤπειρο ἀπὸ τὶς ἑλληνικὲς ἀποικίες. Οἱ ἀντιστοιχίες ἀνάμεσα στοὺς προχριστια- νικοὺς θεοὺς τῶν διαφόρων λαῶν μὲ τοὺς ἑλληνικοὺς αὐτὸ ἀποδεικνύει. Καὶ τέλος διε- δόθη (δὲν ἐπεβλήθη) περαιτέρω γεωγραφικὰ ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους κατακτητές. Ἀκό- μα καὶ μὴ εὐρωπαϊκοὶ λαοί, ποὺ κατέκτησαν εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἐδέχθησαν τὴν ἐπί- δρασιν τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ καὶ ὑπερημύνθησαν τῆς πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς τοῦ τόπου. Κάτι ἀντίστοιχο συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τοὺς διάφορους οἰκονομικοὺς μετανάστες. Ἀφοῦ περάσῃ ἡ πρώτη γενεά καὶ ἀποτιναχθῇ ἡ ὑλικὴ ἐξαθλίωσις, ἡ δεύ- τερη γενεὰ θά θελήσῃ νὰ ἀποτινάξῃ καὶ τὴν πνευματική, γιατὶ ἤδη ἡ σύγκρισις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ μὲ τὶς δικές τους πολιτιστικὲς καταβολὲς τοὺς ἔχει δώσει τὸ ἐρέθισμα. Ἡ τρίτη γενεὰ θά ζυμωθῇ ἀκόμα περισσότερο μὲ τὸν εὐρωπαϊκὸ πολιτισμὸ καὶ θὰ θελήσῃ νά μάθῃ τὴν ἱστορία του. Τέλος ἡ τέταρτη γενεὰ θά ὑπερασπισθῇ τὴν κληρονομιὰ τοῦ τόπου, ὅπου ζῇ καί μάλιστα σὰν νεοπροσήλυτη φανατικώτερα. Ὅμως οἱ κάτοικοι τῶν ΗΠΑ δὲν εἶναι δυνατόν νὰ θεωρηθοῦν ἀκριβῶς κληρονό- μοι τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ παρὰ τὴν καταγωγήν τους (οἱ περισσότεροι προέρ- χονται ἀπὸ τὴν Εὐρώπη) καὶ τὴν χρῆσιν τῆς ἀγγλικῆς γλώσσης. Ὁ λόγος εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀπορρέουν ὅλοι οἱ ἄλλοι. Ἡ ἀποίκισις τῆς Ἀμερικῆς δια- φέρει καθ’ ὁλοκληρίαν τῆς ἀποικίσεως τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ μετῴκιζε ἕνα τμῆμα τοῦ πληθυσμοῦ μιᾶς πόλεως μεταφέρον στὶς ἀποσκευές του αὐτούσιο καὶ τὸν πολιτισμὸ τῆς μητροπόλεως. Ἡ Ἀμερικὴ ἐχρησιμοποιήθη κυρίως ἀρχικὰ ὡς τόπος ἐξορίας εἴτε αἱρετικῶν εἴτε ποινικῶν καταδίκων. Ὁ δὲ πληθυσμὸς της συνεπληρώθη ἀπὸ μία πανσπερμία ἀπελπισμένων, ποὺ σκοπὸ εἶχαν τὸν πλουτισμὸ χωρὶς καμμία πο- λιτιστικὴ ἔγνοια. Ὁ γρήγορος πλουτισμὸς καὶ ὁ μύθος τῶν ἴσων εὐκαιριῶν εἶναι ἔκτο- τε ἡ κυρίαρχη τάσις στῆν ζωή τῶν ΗΠΑ. Εἶναι ἡ τάσις ποὺ ἐξέθρεψε τὸ «ἀμερικα- νικὸ ὄνειρο». Οἱ τέχνες, οἱ ἐπιστῆμες, κάθε ἔκφρασις τῆς καθημερινότητας σὲ αὐτὸ ἀποσκοποῦν, τὸ κέρδος. Αὐτὸ τὸ σύστημα μὲ τὸ καθαρῶς οἰκονομιστικὸ περιεχόμενο ἔχει στηθῆ πάνω σὲ κα-