ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ «Βοήθεια!» Ὅταν δὲν ὑπάρχῃ ὀρθόδοξη λειτουργία, εὐχή, ὕμνος, ᾠδή, ἀκολουθία γάμου, βαπτίσματος, θανάτου κ.λπ., ὅπου νὰ μὴν προβάλλεται ἡ Ἑβραϊκὴ Μυθολογία («Παλαιὰ Διαθήκη») καὶ νὰ μὴν ὑμνολογοῦνται τὰ πρόσωπα τῆς Τορὰ καὶ τοῦ Ταλμοὺδ ὡς «ἅγιοι προπάτορες ἡμῶν» (τῶν Ἑλλήνων), τὸ ἐπίσημο ὄργανο τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου τῆς Ἑλλάδος, τὰ «Χρονικά», ζητεῖ νὰ ἀποβληθοῦν ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας τὰ «ἀντιεβραϊκά» κείμενα. Δὲν ξέρουμε, ἂν τῷ ὄντι αὐτὰ τὰ κείμενα εἶναι τόσο ἀντιεβραϊκὰ, ὅσο εἶναι ἀνθελληνικὰ τὰ ἄλλα. Καὶ ἂν εἶναι, δὲν ἔχουμε καμμιὰ ἀντίρρηση νὰ ἀποβληθοῦν· παρατηροῦμε ὅμως ὅτι στὸ δημοσίευμα τῶν «Χρονικῶν» δὲν ὑπάρχει καμμία ἀναφορὰ γιὰ τὸν ἀνθελληνικὸ ὀχετὸ (ὅπου ὁ ἑλληνισμὸς ταυτίζεται μὲ τὸν «Σατανᾶ»), ποὺ καὶ σήμερα ψάλλεται στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος – καὶ ἡ παράλειψη αὐτὴ πράγματι λέει πολλά, ὅταν οἱ ἐν Ἐλλάδι Ἑβραῖοι σχίζουν τὰ ἱμάτιά τους δηλώνοντας ὅτι εἶναι «Ἕλληνες»... Δὲν θὰ ἦταν ἄτοπο ἐπὶ τοῦ προκειμένου, σχετικὰ μὲ τὸ αἴτημα τοῦ Κεντρικοῦ Ἰσραηλιτικοῦ Συμβουλίου νὰ γίνῃ ὁ εὔλογος συνειρμὸς μὲ τὴν λαϊκὴ παροιμία «Ὁ Ἑβραῖος ἔδερνε κάποιον καὶ φώναζε βοήθεια». Ω. Ἑλληνικὰ στὴν Καρελία Σύμφωνα μὲ ἐπίσημο ἔγγραφο τῆς Διευθύνσεως Παιδείας τῆς πόλεως Πετροζαβόντσκ τῆς Δημοκρατίας τῆς Καρελίας (ἡ ὁποία ἀνήκει πλέον στὴ Ρωσσικὴ Ὁμοσπονδία) στὸ Λύκειο ἀρ. 13 τῆς πόλεως ἡ διδασκαλία τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας εἶναι ὑποχρεωτικὴ σὲ ὅλες τὶς τάξεις ἀπὸ τὸ σχολικὸ ἔτος 1997-1998. Τὸ μάθημα διδάσκει ὁ καθηγητὴς τῆς ἑλληνικῆς φιλολογίας κ. Διονύσιος Καρβέλας. Τὴν ὥρα ποὺ τὸ ρωμαίικο κράτος μὲ διάφορες προφάσεις κλείνει ἑλληνικὰ σχολεῖα στὸ ἐξωτερικὸ, ὁ ζῆλος καὶ ὁ ἀγώνας ἑνὸς καὶ μόνου ἄνθρώπου σ’ ἕναν ξένο καὶ ἀπόμακρο τόπο πρέπει νὰ τύχῃ ἐπαίνου καὶ συμπαραστάσεως. Γιὰ πολλοστὴ φορὰ ἀποδεικνύεται ὅτι οἱαδήποτε ἑλληνικὴ πρωτοβουλία ἐντὸς ἢ ἐκτὸς συνόρων ἀλλὰ μακρυὰ ἀπὸ τὸν κρατικὸ παρεμβατισμὸ ἔχει θετικὰ ἀποτελέσματα. M.M. Ραβδοῦχος Δὲν εἶχε περάσει οὔτε ἑβδομάδα, ἀφ’ ὅτου ὁ «Δ» (τ. Ἰουλίου) σημείωνε ὅτι «αὐτοὶ ποὺ ἀνησυχοῦν δῆθεν, διότι ἡ ἔρευνα καὶ συνειδητοποίηση τοῦ ἑλληνικοῦ παρελθόντος ἀπὸ τοὺς κατοίκους τοῦ τόπου αὐτοῦ ἀποτελεῖ κίνδυνο γιὰ τὸ κρατοῦν πνευματικὸ καθεστώς, [...] μετὰ βίας ἀποκρύπτουν ἀπώτερες σκοπεύσεις τους, ποὺ δὲν εἶναι ἄλλες ἀπὸ τὸν διχασμό, τὴν δημεγερσία καὶ τὴν ἱεροεξεταστικὴ δυναμικὴ καταστολή» καὶ ὁ νέος προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος κηρύττοντας σὲ συνοικιακὸ ναὸ τῆς Ἀθήνας προειδοποίησε ἐπὶ λέξει ὅτι, «ὅπου δὲν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος», ἐξηγώντας ὅτι ἡ ἐπισκοπικὴ ράβδος θὰ πέσῃ στὶς πλάτες «τῶν αἰρετικῶν,τῶν σχισματικῶν καὶ τῶν ἀθέων». Δὲν ξέρουμε σὲ ποιά ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς κατηγορίες τῶν ὑποψηφίων θυμάτων του κατατάσσει ὁ νέος ἀρχιεπίσκοπος τοὺς ἐρευνῶντες τὸν ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό, ξέρομε ὅμως ὅτι πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ζηλωτὲς ὑφισταμένους του – προφανῶς ἀποκτῶντας ὄψιμη αἴσθηση τοῦ γελοίου – ἔπαψαν νὰ χαρακτηρίζουν πιὰ τὸν «Δ» μὲ τὸν παλαιολιθικὸ χαρακτηρισμὸ τοῦ «εἰδωλολατρικοῦ περιοδικοῦ» καὶ μᾶς συκοφαντοῦν τώρα ὡς «ἀθέους».