Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ: «Φιλοσοφία» Στὶς 500 σελίδες τοῦ τόμου 12 (1982) τῆς Ἐποτηρίδος «Φιλοσοφία», ποὺ ἐκδίδειτὸ Κέντρο Ἐρεύνης τῆς Ἑλληνικῆς Φιλοσοφίας τῆς ̓Ακαδημίας ̓Αθηνῶν, δημοσιεύονται μελέτες Συστηματικῆς Φιλοσοφίας καὶ “Ἱστορίας τῆς Φιλοσοφίας εἰδικὰ γραμμένες γιὰ τὴν «Φιλοσοφία» ἀπὸ ἀκαδημαϊκούς, τὸ ἐπιστημονικὸ προσωπικὸ τοῦ Κέντρου Φιλοσοφίας, καθηγητὲς ἑλληνικῶν καὶ ξένων Πανεπιστημίων καὶ ἄλλους εἰδικούς. Ὁ τόμος αὐτός εἶναι ἀφιερωμένος στὴ μνήμη τοῦ Ε. Π. Παπανούτσου, ποὺ ὑπῆρξε καὶ Πρόεδρος τῆς ̓Ἐφορευτικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Κέντρου ὡς τὸ θάνατό του. Γιὰ τὴ μνήμη του γράφει ὁ Κωνσταντῖνος Τσάτσος, καὶ δημοσιεύονται ἀνέκδοτο μάθημα τοῦ Εὐάγγελου Παπανούτσου ἀπὸ τὸ « ̓Αθήναιο» (1962) καθὼς καὶ ἀναλυτικὴ παρουσίαση δύο πρόσφατων ἀγγλικῶν βιβλίων γιὰ τὸν παιδαγωγὸ καὶ τὸν φιλόσοφο Παπανοῦτσο. ̓Απὸ τὰ περιεχόμενα τοῦ τόμου: ]. Κουτσάκος, Ἐγώ, ἐμπειρία, ἑαυτός--- Κ. Μιχαηλίδης, Ἡ ἑρμηνευτικὴ καὶ ὁ λόγος--- ΓΤ. Μουρέλος, Τὸ αἰτιακὸ πεδίο--- Κ. Πιρόν Α. Μαλασπίνας, Ἢ περιγραφὴ ἑνὸς φυσικοῦ συστήματος-- Γ. Μαραγκός, Ἐπιστημονικὲς γλῶσσες μὴ ἀλληλομεταφράσιμες;-- Κ. Κατσιμάνης, Σύγχρονες τάσεις τῆς Βιολογίας καὶ Φιλοσοφικὴ ̓Ανθρωπολογία-- Γ. Βλάχος, Τὸ πρόβλημα τῶν ὁρίων τοῦ 4ἱκαίου στὸν Κάντ καὶ τὸν Φίχτε-- Π. Νοῦτσος, Προὐποθέσεις τῆς «παγκόσμιας ἱστορίας» τοῦ Ηθρε|--- Δ. Σφενδόνη---Μέντζου, Ἢ Θεωρία τοῦ νοήματος τοῦ ς. 5. Ρείτοθ--Γ. ̓Αποστολοπούλου, Εὐθύνη καὶ ἐλευθερία στὸν Κ ́. δεμμίζ. Δημοσιεύονται ἀκόμα ξενόγλωσσα ἄρθρα μὲ ἑλληνικὴ περίληψη τῶν καθηγητῶν καὶ ἐρευνητῶν Ε. Μπιτσάκη, Χρ. ̓Αξελοῦ, Μ. Δημητρακόπουλου, Ἕλλης Ἰωαννίδη, "Αννας Κελεσίδου -- Γαλανοῦ, Α. Πόταγα, Στ. Πάνου κ.ᾱ. Ἐπίσης πολλὲς βιβλιοκριτικὲς ἑλληνικῶν καὶ ξένων φιλοσοφικῶν βιβλίων ἀπὸ τοὺς Γ. Βλάχο, Α. Κελεσίδου--Γαλανοῦ, Κ. Δεσποτόπουλο, Λ. Μπενάκη, Φ. Βῶρο, Μ. Δραγώνα-- Μονάχου κ.ᾱ. Τέλος δημοσιεύονται σημειώματα γιὰ φιλοσοφικὰ συνέδρια, ἐπιστημονικὲς εἰδήσεις καὶ πληροφορίες γιὰ προσεχῆ φιλοσοφικὰ συνέδρια στὴν Ἑλλάδα, ἐνῶ ἀναγγέλλονται πολλὰ βιβλία καὶ ἀνάτυπα ποὺ ἐστάλησαν στὸ Κέντρο Φιλοσοφίας τὸ 1982. ΓΚΕΕΜΑάΝ, ΙΙΝΤΟΝ: 1, οεαἱ οοπΠΙ{ν [θαάοης Πρ (Ἡ Ηγεσία τῆς τοπικῆς Κοινότητας) Ὃ Λίντον Φρήμαν ἀντιλαμβάνεται τὴν ἡγεσία σὰν τὴν διεργασία ἐκείνη ποὺ ἕνας σχετικὰ μικρὸς ἀριθμὸς ἀτόμων σὲ μιὰ κοινότητα ἐπηρεάζει (ἤ ἐμποδίζει ἀποτελεσμαἔννοια τικά) σημαντικὲς ἀλλαγὲς στὴ ζωὴ ἑνὸς σχετικὰ μεγάλου ἀριθμοῦ ἀτόμων. «σημαντικὴ ἀλλαγή» περιλαμβάνει τὴν κατανομὴ τῶν οὐσιαστικῶν πόρων καὶ διευκολύνσεων ποὺ ἔχουν ἄμεση συνέπεια γιὰ τὸ σύνολο τῆς κοινότητας. Οἱ ἀποφάσεις τῆς κοινότητας λαμβάνονται κατὰ δύο τρόπους: ὑπάρχουν ἀποφάσεις «ἀγορᾶς», ὅπου ὅλα τὰ πρόσωπα ἐπιλέγουν τὴν πορεία τῆς δράσης χωρὶς συλλογικὸ σχεδιασμό, ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ διοικητικὲς ἀποφάσεις μὲ τὶς ὁποῖες τὰ ἄτομα ἐπηρεάζουν τὴν ὁμάδα μὲ τὴν μεσολάβηση κάποιας μορφῆς ὀργανισμοῦ. Ἡ μελέτη τοῦ Φρήμαν ἐνδιαφέρεται γιὰ τὰ ἀκόλουθα τρία ἐρωτήματα: 1. Τὶ σημαίνει κοινοτικὸς ἡγέτης; 2. Σὲ ποιὸ βαθμὸ ἡ ἡγεσία εἶναι συγκεντρωμένη;