Καυτὰ προθλήματα τῆς Ἐκκλησίας ποὺ δὲν ἔθιξε ἢ πρόσφατη Σύνοδος Στὴν πρόσφατη Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συζητήθηκαν ὡρισμένα προθλήματά της καὶ ἐλήφθησαν κάποιες ἀποφάσεις. Ὅμως ἄλλα σημαντικώτατα παρέμειναν ἐκτὸς ἡμερησίας διατάξεως καὶ δὲν ἐθίγησαν στὶς πολυήμερες συνεδριάσεις. Ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ προπαντὸς ἀπὸ τοῦ Ἰουστινιανοῦ μέχρι τώρα πότε γιὰ λόγους πολιτικούς, πότε γιὰ λόγους γενικοῦ συμφέροντος, πότε ὑπὸ τὸν Φόθο διχασμοῦ ἢ σχίσματος ἀφήνει νὰ διαωνίζωνται ὡρισμένα καυτὰ προθλήματά της. ̓Ιδοὺ μερικὰ ἀπὸ αὐτά. ΙΠΑΓΑΜΙΑΣΤΟΝ κλΗΡΟ ̓ ̓Απὸ τὰ ἔγκατα τῶν αἰώνων ὁ ἀπόστολος Παῦλος 6οᾷ καὶ χραυγάζει: «Πρέπει ὁ ἐπίσκοπος νὰ εἶναι σύζυγος μιᾶς γυναίκας, νὰ κυθερνᾷ καλὰ τὸ σπίτι του, γιατὶ ἂν δὲν ξέρῃ νὰ διευθύνῃ τὸ σπιτικό του, πῶς θὰ μπορῇ νὰ φροντίζῃ τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ; Μὰ καὶ οἱ διάκονοι πρέπει νὰ εἶναι μιᾶς γυναικὸς ἄνδρες» («Α’ Τιμόθεον» 3, 1:12). Βλὲπουμε λοιπὸν πὼς ἡ Ἐκκλησία τῶν ἀποστολικῶν κι ὄχι τῶν αὐτοκρατορικῶν Ρωμαϊκῶν χρόνων δὲν «χρησιμοποιεῖ» ἄγαμα στελέχη, ἐκλέγει ἔγγαμα καὶ νοικοκυρεμένα. Δὲν μέμφομαι τὸ μοναχισμὸ καὶ οὔτε δέδαια τὸν μοναχό, δική του ἐκλογὴ εἶναι ἡ ἀγαμία, μὰ καὶ δική του ἐκλογὴ εἶναι τὸ μοναστήρι: νὰ συνηθίσῃ λοιπὸν νὰ παραμένῃ σ ̓ αὐτὸ κι ὄχι νὰ διοικῇ ἐνορίες καὶ μητροπόλεις καὶ νὰ διεκδικῇ τιμὲς κοσμικές. Οἱ ἐπι- Τὸ ράσο καὶ ἡ ἱστορία του | Τὸ ράσο εἶναι ἕνα ἔνδυμα ποὺ διαμορφώθηκε σὰν κοσμικὸ ἔνδυμα στὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὸν όο αἰῶνα. Προέρχεται ἀπὸ τὸ δυξαντινὸ κολόδιον ἢ καθθάδιον. Η λέξη ράσο προέρχεται ἀπὸ τὸ λατινικὸ Τα5ΗΠΙ, ποὺ σημαίνει ἔνδυμα μὴ χνουδωτὀ, τὸ λεῖο' καὶ τέτοια ἐνδύματα ἦσαν τὰ μεταξωτά. Πρόκειται ὁμολογουμένως περὶ ἐπιδλητικοῦ καὶ θεαματικοῦ ἐνδύματος, ποὺ παραδόξως προτιμήθηκε ἀπὸ τοὺς μοναχούς, παρὰ τὸ ἰδεῶδες τῆς ταπεινὠσεώς τους. Τὸ ἔνδυμα αὐτὸ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν πρώτη Χριστιανική ̓Εκκλησία. Ο Χριστός, οἱ ἀπόστολοι καὶ γενικὰ οἱ κληρικοὶ μέχρι τὸν 4ο αἰῶνα φοροῦσαν τὰ ἴδια ἐνδύματα μὲ τοὺς λαϊκούς, χωρὶς καμμία διάκριση. ̓Απὸ τὸν 4ο αἰῶνα μὲ τὴν ἐπίδραση τοῦ Μοναχισμοῦ στὴ ζωὴ τῆς ̓ Εκκλησίας ἀρχίζει ἡ διάκριση τῆς ἐνδυμασίας τῶν κληρικῶν, ποὺ συνίστατο στὸ μαῦρο χρῶμα, δηλ. οἱ κληρικοἰ φοροῦσαν τὰ ἴδια ἐνδύματα μὲ τοὺς λαϊκοῦς, ποὺ διέφεραν μόνο ὡς πρὸς τὸν χρωματισμό. Καὶ αὐτὸ πάλι δὲν ἦταν ἀπόλυτο, γιατὶ ἔχουμε μαρτυρίες, πὼς οἱ κληρικοὶ φοροῦσαν καὶ λευκὰ ἢ φαιὰ ἐνδύματα. Οἱ ἱστορικοὶ καὶ λαογράφοι Βερναρδάκης καὶ Κουκουλὲς μᾶς δίνουν πολλὲς τέτοιες πληροφορίες. ̓Απὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ̓Ιουστινιανοῦ μὲ τὴν ἀνακάλυψη τῆς μέταξας δημιουργοῦνται πολυτελή καὶ παράξενα ἐνδύματα, τὰ ὁποῖα Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Σύνοδοι τὰ ἀπαγόρευσαν γιὰ τοὺς κληρικούς, τοὺς ὁποίους περιώρισαν νὰ φοροῦν τὰ ἴδια ἐνδύματα μὲ τοὺς λαϊκούς, ἀλλὰ μὲ ἁπλῆ καὶ σεμνὴ ἐμφάνιση. Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τοῦ 27ου Κανόνα τῆς Πεν» ιεκἒὌἒὌὂο«ὅὄἄὂ«ἄ«ἃ«ἃὃἃὂἃὂ«ὂ«ἱ«ὂἃἂὄὂ“«“"ὅὂὃἃᾱά«ᾱὃὂἃ«“«“"“«“«ἃὀὂἃἄπποποὃὀὃἃἄὃἃἄὃἃ-ὃἃ«ἃ“ἃἂἃ -« -«-τ-ἃ«ἃ«ἃ-«ἃ«ᾱὂὓ-ὖὐυαυ,ὐ-4-«-:,ςγ