Καυτὰ προθλήµατα τῆς Ἐκκλησίας ποὺ δὲν ἔθιξε ἢ πρόσφατη Σύνοδος Στὴν πρόσφατη Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συζητήθηκαν ὡρισμένα προ- θλήµατά της καὶ ἐλήφθησαν κάποιες ἀποφάσεις. Ὅμως ἄλλα σηµαντικώτατα παρέ- µειναν ἐκτὸς ἡμερησίας διατάξεως καὶ δὲν ἐθίγησαν στὶς πολυήµερες συνεδριάσεις. Ἡ Ἐκκλησία ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου καὶ προπαντὸς ἀπὸ τοῦ Ἰουστινιανοῦ μέχρι τώρα πότε γιὰ λόγους πολιτικούς, πότε γιὰ λόγους γενικοῦ συμ- φέροντος, πότε ὑπὸ τὸν Φόθο διχασμοῦ ἢ σχίσματος ἀφήνει νὰ διαωνίζωνται ὡρι- σµένα καυτὰ προθλήματά της. ᾿Ιδοὺ μερικὰ ἀπὸ αὐτά. ΙΠΑΓΑΜΙΑΣΤΟΝ κλΗΡΟ ᾿᾽Απὸ τὰ ἔγκατα τῶν αἰώνων ὁ ἀπόστολος Παῦλος 6οᾷ καὶ χραυγάζει: «Πρέπει ὁ ἐπί- σκοπος νὰ εἶναι σύζυγος μιᾶς γυναίκας, νὰ κυθερνᾷ καλὰ τὸ σπίτι του, γιατὶ ἂν δὲν ξέρῃ νὰ διευθύνῃ τὸ σπιτικό του, πῶς θὰ μπορῇ νὰ φροντίζῃ τὴν ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ; Μὰ καὶ οἱ διάκονοι πρέπει νὰ εἶναι μιᾶς γυναικὸς ἄνδρες» («Α’ Τιμόθεον» 3, 1:12). Βλὲ- πουµε λοιπὸν πὼς ἡ Ἐκκλησία τῶν ἀποστολικῶν κι ὄχι τῶν αὐτοκρατορικῶν Ρω- μαϊκῶν χρόνων δὲν «χρησιμοποιεῖ» ἄγαμα στελέχη, ἐκλέγει ἔγγαμα καὶ νοικοκυρεμένα. Δὲν μέμφομαι τὸ μοναχισμὸ καὶ οὔτε δέδαια τὸν μοναχό, δική του ἐκλογὴ εἶναι ἡ ἀγα- μία, μὰ καὶ δική του ἐκλογὴ εἶναι τὸ μοναστήρι: νὰ συνηθίσῃ λοιπὸν νὰ παραμένῃ σ᾽ αὐτὸ κι ὄχι νὰ διοικῇ ἐνορίες καὶ μητροπόλεις καὶ νὰ διεκδικῇ τιμὲς κοσμικές. Οἱ ἐπι- Τὸ ράσο καὶ ἡ ἱστορία του | Τὸ ράσο εἶναι ἕνα ἔνδυμα ποὺ διαμορφώθηκε σὰν κοσμικὸ ἔνδυμα στὸ Βυζάντιο ἀπὸ τὸν όο αἰῶνα. Προέρχεται ἀπὸ τὸ δυξαντινὸ κολόδιον ἢ καθθάδιον. Η λέξη ράσο προέρ- χεται ἀπὸ τὸ λατινικὸ Τα5ΗΠΙ, ποὺ σημαίνει ἔνδυμα μὴ χνουδωτὀ, τὸ λεῖο' καὶ τέτοια ἐνδύ- ματα ἦσαν τὰ μεταξωτά. Πρόκειται ὁμολογουμένως περὶ ἐπιδλητικοῦ καὶ θεαματικοῦ ἐνδύματος, ποὺ παραδόξως προτιμήθηκε ἀπὸ τοὺς μοναχούς, παρὰ τὸ ἰδεῶδες τῆς τα- πεινὠσεώς τους. Τὸ ἔνδυμα αὐτὸ δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν πρώτη Χριστιανική ᾿Εκκλησία. Ο Χρι- στός, οἱ ἀπόστολοι καὶ γενικὰ οἱ κληρικοὶ µέχρι τὸν 4ο αἰῶνα φοροῦσαν τὰ ἴδια ἐνδύμα- τα μὲ τοὺς λαϊκούς, χωρὶς καμμία διάκριση. ᾿Απὸ τὸν 4ο αἰῶνα μὲ τὴν ἐπίδραση τοῦ Μο- ναχισμοῦ στὴ ζωὴ τῆς᾽ Εκκλησίας ἀρχίζει ἡ διάκριση τῆς ἐνδυμασίας τῶν κληρικῶν, ποὺ συνίστατο στὸ μαῦρο χρῶμα, δηλ. οἱ κληρικοἰ φοροῦσαν τὰ ἴδια ἐνδύματα μὲ τοὺς λαϊκοῦς, ποὺ διέφεραν µόνο ὡς πρὸς τὸν χρωματισμό. Καὶ αὐτὸ πάλι δὲν ἦταν ἀπόλυτο, γιατὶ ἔχου- µε μαρτυρίες, πὼς οἱ κληρικοὶ φοροῦσαν καὶ λευκὰ ἢ φαιὰ ἐνδύματα. Οἱ ἱστορικοὶ καὶ λα- ογράφοι Βερναρδάκης καὶ Κουκουλὲς μᾶς δίνουν πολλὲς τέτοιες πληροφορίες. ᾿Απὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ ᾿Ιουστινιανοῦ μὲ τὴν ἀνακάλυψη τῆς µέταξας δημιουργοῦνται πο- λυτελή καὶ παράξενα ἐνδύματα, τὰ ὁποῖα Οἰκουμενικὲς καὶ Τοπικὲς Σύνοδοι τὰ ἀπαγό- ρευσαν γιὰ τοὺς κληρικούς, τοὺς ὁποίους περιώρισαν νὰ φοροῦν τὰ ἴδια ἐνδύματα μὲ τοὺς λαϊκούς, ἀλλὰ μὲ ἁπλῆ καὶ σεμνὴ ἐμφάνιση. Αὐτὸ εἶναι τὸ νόημα τοῦ 27ου Κανόνα τῆς Πεν- » ιεκἒὌἒὌὂο«ὅὄἄὂ«ἄ«ἃ«ἃὃἃὂἃὂ«ὂ«ἱ«ὂἃἂὄὂ“«“"ὅὂὃἃᾱά«ᾱὃὂἃ«“«“"“«“«ἃὀὂἃἄπποποὃὀὃἃἄὃἃἄὃἃ-ὃἃ«ἃ“ἃἂἃ -« -«-τ-ἃ«ἃ«ἃ-«ἃ«ᾱὂὓ-ὖὐυαυ,ὐ-4-«-:,ςγ