O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Ὁ Φουκογιάμα τῆς Ἑλλάδας Ἀρσένης σημαίνει ἰσχυρὴ δόσις ἀρσενικοῦ γιὰ ὅλους τοὺς κουφιοκεφαλάκηδες, ποὺ θέλουν νὰ μάθουν καὶ τὸ ποιοί ἦταν, ποιά εἶναι ἡ ἱστορία τους. Φουκουγιάμα καὶ ξερὸ ψωμί. Τὸ τέλος τῆς ἱστορίας ἔφτασε. Ἔτσι τὸ θέλησα. Ἀρσένης τὸ χρυσό μου νόμισμα μὲ τὶς δύο ὄψεις: καὶ Ὕμμια καὶ Παιδεία. Ὄχι, θὰ μοῦ γλύτωναν ἐμέ- να. Φτάνουν πιὰ τὰ πειράματα! Τὴν ἔπαθα μιὰ φορὰ μὲ ἐκεῖνον τὸν ἀπίθανο Τρί- τση, ποὺ ἤθελε νὰ ξαναφέρῃ τὴν διδασκαλία τῶν Ἀρχαίων. Κόντεψε νὰ μοῦ τινάξῃ στὸν ἀέρα τὸ δημιούργημα τοῦ λαβόντος καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Μοὺν Γ. Ράλλη. Ἄσε ποὺ πῆγε νὰ βάλῃ χέρι καὶ στὴν περιουσία τῶν ἐκλεκτῶν μου ἱεραρχῶν. Ἐδῶ οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦν νὰ βροῦν ἄκρη καὶ ἐξέρχονται μὲ τὰ μισὰ γένια καὶ σκισμένα ρά- σα (ποὺ λέει ὁ λόγος) ἀπὸ κάθε συνεδρίασιν μὲ θέμα τὴν ἐκκλησιαστικὴ περιου- σία. Ἄ! ὅλα κι ὅλα... Ὁ Ἀρσένης μου σ’ αὐτὰ εἶναι διακριτικώτατος. Αὐτὸς μό- νον μὲ τὴν Παιδεία ἀσχολεῖται. Καὶ ἀγαπάει τὰ παιδιά. Αὐτὸ δείχνει ἡ κατάργη- σις τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὴν Τεχνικὴ Ἐπαγγελματικὴ Ἐκπαίδευσι. Γιατί νὰ κουρά- ζωνται τὰ καημένα τὰ παιδιὰ μὲ ἄχρηστες γνώσεις; Ὑδραυλικοὶ καὶ τεχνικοὶ αὐτο- κινήτων θὰ γίνουν. Τέχνη μαθαίνουν τὰ παιδιά. Ἄχρηστα γράμματα θὰ μαθαί- νουν; Δὲν χρειάζεται νὰ ξέρουν τί σημαίνει ἀρωγὴ καὶ εὐδοκίμησις. Ἄχρηστες ἔννοιες θὰ εἶναι, ὅταν «ἐπιστημονικὰ» θὰ σφίγγουν τὸ παξιμάδι μὲ τὸ γερμανικὸ κλειδί. Ἄλλωστε δὲν ἐδήλωσα ποτέ, ὅτι ἐνδιαφέρομαι νὰ δημιουργήσω ἀνθρώ- πους. Αὐτὸ ποὺ μ’ ἐνδιαφέρει εἶναι νὰ δημιουργήσω σκλάβους εἰδικευμένους τε- χνῖτες. Αὐτὸ ἔλειψε, νὰ τοὺς μαθαίνω ἱστορία. Νὰ μαθαίνουν γιὰ δημοκρατίες, γιὰ ἐπιστῆμες, γιὰ ἀνθρωπισμούς. Ἀπεταξάμην τῆς Παιδείας· ἀπεταξάμην τῶν τῆς ἡμετέρας (α) παιδείας μετεχόντων. Γι’ αὐτὸ κι ὁ καλός μου Ἀρσένης σιγὰ σιγὰ κα- ταργεῖ καὶ τὰ ἐλάχιστα κλασσικὰ Λύκεια. Κι ἂς ὁλοφύρεται ὁ Στάθης. Ἕνας ἁπλὸς γελοιογράφος εἶναι κι ἂς δουλεύῃ στὸ ἀγαπημένο μου ἐκδοτικὸ συγκρότημα. Ποιός τὸν παίρνει στὰ σοβαρά; Τὸ πολύ πολύ ἐκεῖνοι οἱ ἀνεπίδεκτοι ἐκπαιδεύ- σεως τοῦ «Δαυλοῦ». Ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν εἶναι ἐκσυγχρονιστές. Αὐτοὶ ἐπιμένουν νὰ μένουν προσκολλημένοι στὰ παλιά. Ἂς πάρουν καὶ τὸν Στάθη μαζύ τους καὶ ἂς δια- βάζουν ὅση θέλουν ἱστορία. Δὲν θὰ σταθοῦν αὐτοὶ ἐμπόδιο στὴν πρόοδο. Ὁ κό- σμος προχωρᾷ. Ζήτω ὁ ἐκσυγχρονισμός. Κατάργηση τῶν κλασσικῶν σπουδῶν. Κα- τάργηση τῶν ἑλληνικῶν σχολείων γιὰ τὰ παιδιὰ τῶν μεταναστῶν. Τί κρίμα, νὰ μοῦ ἔχουν προγκήξῃ τὸν καλόν μου Ροζενστάιν καὶ νὰ μὴν μπορῶ νὰ τὸν τοποθετήσω ὑφυπουργὸ παρὰ τῷ Ἀρσένῃ, τώρα ποὺ τὸν ἔχει ἀνάγκη. Καὶ ὅπως ἔλεγε καὶ αὐτὸ τὸ καταργημένο κείμενο,«ὁ φίλος τὸν φίλον ἐν κινδύνοις καὶ πόνοις οὐ λείπει». Καὶ γιὰ νὰ μὴν ξεχαστοῦμε... Κύριε Στάθη, αὐτὸν τὸν συνδικαλιστή, ποὺ σᾶς ἀπάντη- σε στὸ τηλέφωνο, ὅτι ἡ ἱστορία εἶναι ἄχρηστο μάθημα γιὰ τὰ ἐπαγγελματικὰ Λύ- κεια, τὸν χρειάζομαι. Νὰ μοῦ δώσετε τ’ ὄνομά του. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχῃ τέτοιο ἄτομο στὴν ΟΛΜΕ χωρὶς ἀνταμοιβή. Μέχρι πρόεδρο τῆς ἐπιτροπῆς θὰ τὸν κάνω. Γιατὶ τέτοια στελέχη μοῦ χρειάζονται, γιὰ νὰ μὴ μᾶς πάρῃ ὅλους μαζὺ τὸ Σάρωθρον