Περὶ «ἰσότητος»: Ἐξ ἀφορμῆς μιᾶς ἐπετείου Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1917, μὲ τὸν νέο ἡμερολόγιον, ἐξερράγη καὶ ἐπέτυχε ἡ κομμουνιστικὴ ἐπανάστασις στὴν Ρωσσία, ποὺ ἐσφράγισε τὶς ἐξελίξεις στὸν 20ὸν αἰῶνα· ἀκόμα καὶ μὲ τὴν πτῶσιν τῶν κομμουνιστικῶν καθεστώτων, ποὺ ἐσηματοδότησε τὴν ἔναρξιν τῆς πλανηταρχίας τῶν ΗΠΑ. Σὲ ἀντίθεσιν μὲ τὴν προηγηθεῖσα ἀστικὴ ἐπανάστασιν στὴν Γαλλία, ποὺ σαφῶς εἶχε λαϊκὸ χαρακτῆρα, ἡ κομμουνιστικὴ ἦταν μία καλοσχεδιασμένη κατάληψις τῆς ἐξουσίας ἀπὸ μία καλὰ ὠργανωμένη μειοψηφία. Γιὰ τὸν λόγον αὐτὸν στὴν γαλλικὴν ἐπανάστασιν ὑπῆρξε ἀποτέλεσμα τῶν ἐξελίξεων ἡ δικτατορία, ἐνῷ στὴν ρωσικὴ ἡ «δικτατορία τοῦ προλεταριάτου» ἦταν ὁ κινητήριος μοχλός. Ὅμως ἡ βασικὴ διαφορὰ τῶν δύο ἐπαναστάσεων εἶναι ἡ ἀντιμετώπισις τοῦ αἰτήματος τῆς ἰσότητος. Εἶναι δὲ τὸ κυρίαρχο αἴτημα ποὺ προβάλλεται κατὰ κόρον ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαστὲς γιὰ τὴν ἰσχυροποίησιν τῆς ἐξουσίας τους. Τὸ κίβδηλο αἴτημα τῆς ἰσότητος, ποὺ προβάλλεται σὰν πανάκεια σὲ κάθε πολιτικὸ καὶ πολιτειακὸ πρόβλημα, εἶναι ξένο πρὸς τὴν φύσιν καὶ κατ’ ἐπέκτασιν πρὸς τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα. Ὁ Δημ. I. Λάμπρου στὸ δοκίμιό του τῆς ἑλληνικῆς ἰδεολογίας «Ἀναζήτηση» γράφει: «Ἡ ἔννοια τῆς ἰσότητος εἶναι δημιούργημα τοῦ Ἑβραϊκοῦ Πνεύματος. Ἐμφανίζεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, τελειοποιεῖται στὴν Καινὴ Διαθήκη – στὴν ὁποία ἐκτὸς τῆς ἰσότητος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἰσάγεται καὶ ἀναπτύσσεται ἡ ἔννοια τῆς κοινωνικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἰσότητος – καὶ γενικεύεται σ’ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα κατὰ τὴ νεώτερη ἐποχή, ὁπότε ὁ σιωνισμὸς μέσῳ τῶν ἀστοκαπιταλιστικῶν (égalité) καὶ τῶν μαρξιστικῶν δογμάτων του τὴν ἐπέβαλε σὰν ἰδεολογικὸ θεμέλιο τοῦ ἐπικρατοῦντος σήμερα ἀνὰ τὸν Κόσμο λογοκρατικοῦ τρόπου πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ζωῆς» (κεφ. δ. – «Ὁ Προκρούστης καὶ ἡ θεὰ Δίκη», σελ. 32, ὑποσ.). Ἂν γιὰ τὴν ρωσσικὴ ἐπανάστασιν ἡ σχέσις σιωνισμοῦ - κομμουνισμοῦ εἶναι λίγο πολὺ αὐτοπόδεικτη (υἱὸς ραββίνου ὁ Μὰρξ, Ἑβραῖοι ἡ πλειονότητα τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΚΚΣΕ καὶ σὲ ἡγετικὲς θέσεις οἱ πρωτεργάτες της), γιὰ τὴν ἀστικὴ τὰ πράγματα εἶναι θολά. Βεβαίως οἱ ἰδεολογικὲς προσεγγίσεις της εἶναι βιβλικές. Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἰσότητος τὸ δεύτερο αἴτημα τῆς ἐπαναστάσεως εἶναι ἡ «ἀδελφότης»· ὅλοι εἴμαστε ἀδελφοί, τέκνα τοῦ αὐτοῦ πατρός: τοῦ Θεοῦ, ὅμως δὲν ὑπάρχει μόνον ἰδεολογικὴ συγγένεια, ὑπάρχει καὶ πολιτική. Ὁ Γιάννης Κορδᾶτος στὸ βιβλίο «Ἱστορία τοῦ Ἀγροτικοῦ Κινήματος στὴν Ἑλλάδα» γράφει στὴν σελίδα 90: «Κι ὅμως στὰ χρόνια ποὺ οἱ Γάλλοι καταλάβανε τὰ Ἑφτάνησα, οἱ χριστιανικὲς λαϊκὲς μᾶζες (μεσοαστοὶ καὶ ἀγρότες) συμφιλιώθηκαν μὲ τοὺς Ἑβραίους καὶ μαζὶ πανηγύριζαν τὸ ξεσκλάβωμά τους». Καὶ παραθέτει στὴν συνέχεια ἕνα τραγούδι τῆς ἐποχῆς, ἀπὸ τὸ ὁποῖο μεταφέρουμε ὀκτὼ χαρακτηριστικοὺς στίχους. «Οἱ κακόμοιροι οἱ Ὁβραῖοι εἴμεθα σὰν Χριστιανοί, εἴμεθα καὶ τσιταδῖνοι (= πολῖτες)