Ἡ σχέση πατρότητας τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας μὲ τὶς Εὐρωπαϊκές. - «Κρυπτοελληνικὲς» λέξεις H ΣΥΓΧΡΟΝΗ APABIKH KAI O ΦΟΙΝΙΚΙΣΜΟΣ α. Εἰσαγωγικὲς παρατηρήσεις Τὰ τελευταῖα χρόνια γίνεται – βασικὰ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ «Δαυλοῦ» – μία προσπάθεια γιὰ τὸν σωστὸ συσχετισμὸ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας μὲ τὶς ξένες καὶ τὴν σωστὴ κατάταξή της στὴν βίβλο γενέσεως τῶν γλωσσῶν. Τὸ θεωρητικὸ κατασκεύασμα τῆς Ἰνδοευρωπαϊκῆς ἔχει ἤδη δεχθῆ καίρια πλήγματα ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἀξιόλογους ξένους μελετητές, οἱ ὁποῖοι ὅμως παρὰ τὴν καλή τους θέληση δὲν μποροῦν κατὰ τεκμήριο νὰ γνωρίζουν σὲ ὅλη τὴν ἔκτασή τους τοὺς μηχανισμοὺς καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ὥστε νὰ τὴν ἐκτιμήσουν καὶ νὰ τὴν κατατάξουν μὲ ἀκρίβεια. Μία ἀπὸ τὶς μεθόδους συσχετισμοῦ συνίσταται στὸν ἐντοπισμὸ τῶν κοινῶν λέξεων ποὺ ἐμφανίζονται στὶς διάφορες γλῶσσες, γιὰ νὰ μετρηθῇ ὁ βαθμὸς ἐπιρροῆς καθὼς καὶ ἡ κατεύθυνσή της. Ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἄποψη ὑπάρχει κατ’ ἀρχὴν ἕνας τεράστιος ἀριθμὸς ἑλληνικῶν λέξεων, ποὺ μὲ ἐλάχιστες διαφοροποιήσεις, ὅπως π.χ. ἀποκοπὴ καταλήξεων, χρησιμοποιοῦνται σχεδὸν αὐτούσιες στὰ ξένα λεξιλόγια. Αὐτὲς εἶναι λίγο πολὺ γνωστὲς οἱ περισσότερες καὶ ἐντοπίζονται εὔκολα ἀποτελῶντας περίπου τὸ εἰκοσιπέντε τοῖς ἑκατὸ τοῦ περιεχομένου τῶν ξένων λεξικῶν. Τέτοιες εἶναι π.χ.: democracy, gynecology, pediatric, charisma, polypus, esophagus, xenophobia, patriotic, enigma, aegis, polyandry, despot, symbolic, arhythmia, apocalyps, idiosyncratic, eon, autopsy, chronic, neurotic, symptom, empirical, harmonize, ectomy, apathy, pahyderm καὶ πλῆθος ἄλλες. Ὅλες αὐτὲς καλύπτουν ἕνα τόσο εὐρὺ φάσμα, ὥστε νὰ μπορῇ ἄνετα κανεὶς νὰ ἀπευθυνθῇ π.χ. σὲ ἀγγλόφωνο ἀκροατήριο μὲ ἑλληνικὲς λέξεις ἀφωμοιωμένες ἀπὸ τὴν Ἀγγλική, ὅπως ἔκανε δύο τοὐλάχιστον φορὲς ὁ Ξενοφῶν Ζολώτας σὲ παγκόσμια συνέδρια γιὰ τὸν πληθωρισμὸ καὶ τὴν διεθνῆ νομισματικὴ πολιτικὴ (βλ. «Δαυλός», τ. Μαΐου 1984 καὶ Ἰουνίου 1989). Γιὰ τὶς λέξεις αὐτὲς δὲν τίθεται θέμα διευκρινίσεως τῆς πατρότητος. Ἀνήκουν σὲ πολὺ προχωρημένο στάδιο πολιτιστικῆς ἐξελίξεως καὶ ἐμφανίζονται στὰ ἑλληνικὰ κείμενα πολὺ προτοῦ ἐμφανιστοῦν, ἔστω καὶ ἐλαφρὰ παραποιημένες ἀλλὰ ἀξιοσημείωτα ὅμοιες, στὰ ξένα. Γενικὰ ὁ δανεισμός τους καλύπτεται ἀπὸ ἱστορικὰ πιστοποιητικά. Γιὰ ὅσους ὅμως τυχὸν ἀγνοοῦν ἠθελημένα τὴν ἱστορία καὶ ἀμφιβάλλουν, ἀρκεῖ καὶ μόνο ἡ λογικὴ συγκρότησή τους, γιὰ νὰ ἄρῃ ὁποιαδήποτε διάθεση ἀμφισβητήσεως. Συγκεκριμένα, ἐνῷ στὰ ἑλληνικὰ κάθε μία ἀπὸ αὐτὲς δὲν ὀνομάζει ἁπλῶς ἀλλὰ ταυτόχρονα ὁρίζει κιόλας τὴν ἔννοια στὴν ὁποία ἀναφέρεται, στὰ ξένα ἀντίθετα οἱ ἴδιες ὀνομασίες δὲν ἔχουν καμμία αἰτιώδη σχέση μὲ τὸ ὀνομαζόμενο, ἀλλὰ εἶναι ἁπλᾶ προϊόντα συμβάσεως καὶ συνεπῶς ὄχι δικά τους δημιουργήματα ἀλλὰ δοτὰ προϊόντα. Στὰ ἑλληνικὰ π.χ. ἡ λέξη «δημοκρατία» δὲν ὀνομάζει ἁπλᾶ