HH KK II NN HH ΣΣ II ΣΣ TT ΩΩ NN II ΔΔ EE ΩΩ NN Λιβάνιος, Ὑπὲρ τῶν ἑλληνικῶν ναῶν Ὁ Λιβάνιος, ἐλάχιστα γνωστὸς στὸ εὐρὺ κοινό, ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους ἐθνικοὺς λογίους καὶ συγγραφεῖς. Ἔζησε τὸν τέταρτο μ.X. αἰῶνα, ὅταν στὸν βυζαντινὸ κόσμο ὁ ἀνθελληνισμὸς καὶ ὁ σκοταδισμὸς τοῦ νέου θρησκευτικοπολιτικοῦ καθεστῶτος ἐκδηλώνεται μὲ διωγμούς, βασανιστήρια, καταστροφές, λεηλασίες, ἱεροσυλίες καὶ θανατικὲς καταδίκες τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔμεναν προσηλωμένοι στὰ πατρῷα ἤθη. Ἐπιφανεῖς μαθητές του ὑπῆρξαν ὁ M. Βασίλειος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τῶν ὁποίων τὶς εὔκολες εἰρωνεῖες ἀντιμετώπιζε πάντοτε μὲ ἀνωτερότητα καὶ φρόνηση. Τὸ ἐν λόγῳ πόνημα ἐντάσσεται στή σειρὰ «Οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες Ἐθνικοὶ» καὶ ἡ γενικὴ ἐπιμέλειά του ἀνήκει στὸν κ. Γιάννη Ἀβραμίδη. Περιλαμβάνει τρεῖς ἐκτενεῖς λόγους τοῦ Λιβανίου μὲ τὴ μετάφρασή τους στὴν καθομιλουμένη ὕστερα ἀπὸ μιὰ κατατοπιστικὴ εἰσαγωγή. Ὁ πρῶτος ἐξ αὐτῶν ἐπιγράφεται «Θρῆνος γιὰ τὸν Ἰουλιανό» καὶ ἀντανακλᾷ τὰ συναισθήματα τοῦ Λιβάνιου γιὰ τὴν δολοφονία τοῦ μεγάλου αὐτοκράτορος. Ὁ δεύτερος φέρει τὸν τίτλο «Ὑπὲρ τῶν Ἱερῶν», ὅπου ὁ ῥήτωρ ἀπευθυνόμενος στὴν κρατικὴ κυρίως ἐξουσία μὲ σαφῆ καὶ δυνατὰ ἐπιχειρήματα καταδεικνύει ἐντελῶς ἀδικαιολόγητη ἕως καὶ ἐγκληματικὴ τὴν τακτικὴ τῶν ἰθυνόντων τῆς χριστιανικῆς θρησκείας νὰ καταστρέφουν τοὺς ναούς, τοὺς βωμοὺς καὶ ἐν γένει τοὺς ἱεροὺς χώρους τῶν Ἑλλήνων. Ὁ τρίτος λόγος ποὺ τιτλοφορεῖται «Πρὸς αὐτοὺς ποὺ τὸν εἶπαν κουραστικό», εἶναι μία ἀπάντηση-ἀνασκευὴ πρὸς τοὺς κατηγόρους του μὲ ἀπολύτως λογικὴ βάση καὶ δομή. Τὸ ἔργο ἀλλὰ κυρίως ἡ προσωπικότητα τοῦ Λιβανίου εἶναι ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἀναλαμπὲς μιᾶς ἐποχῆς, ποὺ ἔδυε χαρακτηριζόμενη ἀπὸ τὸν ὄλεθρο ποὺ ὑποδαυλίσθηκε ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ Χριστιανικοῦ κράτους (Βυζαντίου) καὶ τὸ περιβάλλον τους. Τὰ κείμενά του «Ἰδέα» καὶ «wit» Πῶς πλάστηκε ἡ λέξη ἰδέακαὶ στὰ ἀγγλικὰ ἔγινε idea; Ἐὰν ἀκολουθήσουμε τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης κατὰ γράμμα, δηλ. ἐτυμολογικά, θὰ δοῦμε ὅτι ἡ λέξη ἰδέα προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «εἴδω»–ποὺ σήμερα δὲν τὸ χρησιμοποιοῦμε– καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο ρῆμα, τὸ «οἶδα», ποὺ σημαίνει γνωρίζω. Ἀπὸ ἐδῶ ἔχουμε καὶ τὸ οὐσιαστικὸ ὁ/ἡ ἵστωρ, ποὺ σημαίνει ὁ εἰδήμων, ὁ γνώστης, ὁ ἔμπειρος. Ἀπὸ ἐδῶ προέρχεται καὶ ἡ παγκόσμια πλέον λέξη ἱστορία-historia-history, ποὺ σημαίνει γνώση, πληροφορία. Τὸ γλωσσικὸ τοῦτο πηγάδι εἶναι ἀνεξάντλητο καὶ μελλοντικὰ θὰ ἀναβλύζῃ λέξεις →ἰδέες →πολιτισμὸ →ἀθανασία. Τὸ ἀγγλικὸ wit ἔγινε ἀπὸ τὸ ἴδιο αὐτὸ ρῆμα εἴδω, οἶδα = I wot = I know = γνωρίζω· καὶ σήμερα τὸ wit σημαίνει νοῦς, πνεῦμα, εὐφυΐα καὶ πολλὲς παραπλήσιες ἄλλες νέες ἐκφράσεις. Τὰ πιὸ ἔγκυρα ἀγγλικὰ λεξικὰ παραδέχονται αὐτὴ τὴν ἐτυμολογία. Ἀπὸ τὸ ἴδιο ρῆμα «οἶδα» βγῆκε καὶ ἡ λέξη μας εἶδοςκαὶ ἀπὸ αὐτὸ ἡ λέξη εἴδωλον(κάτι ποὺ τὸ γνωρίζουμε) καὶ στὰ ἀγγλικὰ idol ἀπὸ τὸ λατινικὸ idolum. Οἱ Λατῖνοι ἔβαζαν μία δική τους κατάληξη καὶ αὐτομάτως οἰκειοποιοῦσαν ὅλες τὶς (cid:2)