HH ΚΚΙΙΝΝΗΗΣΣΙΙΣΣ ΤΤΩΩΝΝ ΙΙΔΔΕΕΩΩΝΝ Λιβάνιος, Ὑπὲρ τῶν ἑλληνικῶν ναῶν Ὁ Λιβάνιος, ἐλάχιστα γνωστὸς στὸ εὐρὺ κοινό, ὑπῆρξε ἕνας ἀπὸ τοὺς τελευταίους ἐθνι- κοὺς λογίους καὶ συγγραφεῖς. Ἔζησε τὸν τέταρτο μ.X. αἰῶνα, ὅταν στὸν βυζαντινὸ κό- σμο ὁ ἀνθελληνισμὸς καὶ ὁ σκοταδισμὸς τοῦ νέου θρησκευτικοπολιτικοῦ καθεστῶτος ἐκδηλώνεται μὲ διωγμούς, βασανιστήρια, καταστροφές, λεηλασίες, ἱεροσυλίες καὶ θανα- τικὲς καταδίκες τῶν Ἑλλήνων ποὺ ἔμεναν προσηλωμένοι στὰ πατρῷα ἤθη. Ἐπιφανεῖς μαθητές του ὑπῆρξαν ὁ M. Βασίλειος καὶ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, τῶν ὁποίων τὶς εὔκο- λες εἰρωνεῖες ἀντιμετώπιζε πάντοτε μὲ ἀνωτερότητα καὶ φρόνηση. Τὸ ἐν λόγῳ πόνημα ἐντάσσεται στή σειρὰ «Οἱ τελευταῖοι Ἕλληνες Ἐθνικοὶ» καὶ ἡ γε- νικὴ ἐπιμέλειά του ἀνήκει στὸν κ. Γιάννη Ἀβραμίδη. Περιλαμβάνει τρεῖς ἐκτενεῖς λόγους τοῦ Λιβανίου μὲ τὴ μετάφρασή τους στὴν καθομιλουμένη ὕστερα ἀπὸ μιὰ κατατοπιστικὴ εἰσαγωγή. Ὁ πρῶτος ἐξ αὐτῶν ἐπιγράφεται «Θρῆνος γιὰ τὸν Ἰουλιανό» καὶ ἀντανακλᾷ τὰ συναισθήματα τοῦ Λιβάνιου γιὰ τὴν δολοφονία τοῦ μεγάλου αὐτοκράτορος. Ὁ δεύ- τερος φέρει τὸν τίτλο «Ὑπὲρ τῶν Ἱερῶν», ὅπου ὁ ῥήτωρ ἀπευθυνόμενος στὴν κρατικὴ κυρίως ἐξουσία μὲ σαφῆ καὶ δυνατὰ ἐπιχειρήματα καταδεικνύει ἐντελῶς ἀδικαιολόγητη ἕως καὶ ἐγκληματικὴ τὴν τακτικὴ τῶν ἰθυνόντων τῆς χριστιανικῆς θρησκείας νὰ κατα- στρέφουν τοὺς ναούς, τοὺς βωμοὺς καὶ ἐν γένει τοὺς ἱεροὺς χώρους τῶν Ἑλλήνων. Ὁ τρί- τος λόγος ποὺ τιτλοφορεῖται «Πρὸς αὐτοὺς ποὺ τὸν εἶπαν κουραστικό», εἶναι μία ἀπά- ντηση-ἀνασκευὴ πρὸς τοὺς κατηγόρους του μὲ ἀπολύτως λογικὴ βάση καὶ δομή. Τὸ ἔργο ἀλλὰ κυρίως ἡ προσωπικότητα τοῦ Λιβανίου εἶναι ἀπὸ τὶς τελευταῖες ἀναλα- μπὲς μιᾶς ἐποχῆς, ποὺ ἔδυε χαρακτηριζόμενη ἀπὸ τὸν ὄλεθρο ποὺ ὑποδαυλίσθηκε ἀπὸ τοὺς ἡγέτες τοῦ Χριστιανικοῦ κράτους (Βυζαντίου) καὶ τὸ περιβάλλον τους. Τὰ κείμενά του «Ἰδέα» καὶ «wit» Πῶς πλάστηκε ἡ λέξη ἰδέακαὶ στὰ ἀγγλικὰ ἔγινε idea; Ἐὰν ἀκολουθήσουμε τὴν ἑρμηνεία τῆς λέξης κατὰ γράμμα, δηλ. ἐτυμολογικά, θὰ δοῦμε ὅτι ἡ λέξη ἰδέα προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «εἴδω»–ποὺ σήμερα δὲν τὸ χρησιμοποιοῦμε– καὶ αὐτὸ προέρχεται ἀπὸ ἕνα ἄλλο ρῆμα, τὸ «οἶδα», ποὺ σημαίνει γνωρίζω. Ἀπὸ ἐδῶ ἔχου- με καὶ τὸ οὐσιαστικὸ ὁ/ἡ ἵστωρ, ποὺ σημαίνει ὁ εἰδήμων, ὁ γνώστης, ὁ ἔμπειρος. Ἀπὸ ἐδῶ προέρχεται καὶ ἡ παγκόσμια πλέον λέξη ἱστορία-historia-history, ποὺ σημαίνει γνώση, πληροφορία. Τὸ γλωσσικὸ τοῦτο πηγάδι εἶναι ἀνεξάντλητο καὶ μελλοντικὰ θὰ ἀναβλύζῃ λέξεις →ἰδέες →πολιτισμὸ →ἀθανασία. Τὸ ἀγγλικὸ witἔγινε ἀπὸ τὸ ἴδιο αὐτὸ ρῆμα εἴδω, οἶδα = I wot =I know= γνω- ρίζω· καὶ σήμερα τὸ wit σημαίνει νοῦς, πνεῦμα, εὐφυΐα καὶ πολλὲς παραπλήσιες ἄλλες νέες ἐκφράσεις. Τὰ πιὸ ἔγκυρα ἀγγλικὰ λεξικὰ παραδέχονται αὐτὴ τὴν ἐτυμολογία. Ἀπὸ τὸ ἴδιο ρῆμα «οἶδα» βγῆκε καὶ ἡ λέξη μας εἶδοςκαὶ ἀπὸ αὐτὸ ἡ λέξη εἴδω- λον(κάτι ποὺ τὸ γνωρίζουμε) καὶ στὰ ἀγγλικὰ idolἀπὸ τὸ λατινικὸ idolum. Οἱ Λατῖνοι ἔβαζαν μία δική τους κατάληξη καὶ αὐτομάτως οἰκειοποιοῦσαν ὅλες τὶς �