ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

204ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1998

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 12736 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
3 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Ό Ανατολίτης που πριονίζει το δέντρο — ΛΑΜΠΡΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ
    ἀρχή: σελ. 12736 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 204

Κείμενο φύλλου

Ὁ Ἀνατολίτης ποὺ πριονίζει τὸ δένδρο Τὸ Σύμπαν αὐτοδημιουργεῖται πάντοτε, ἀδιαλείπτως καὶ αὐτοεξελίσσεται; ἤ ἕνας «δημιουργὸς» ἐκτὸς Σύμπαντος προϋπῆρξε αὐτοῦ καὶ τὸ «ἔπλασε» ἐφ’ ἅπαξ ἐκ τοῦ μηδενός; Ἀπὸ τὴν ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, ποὺ ἀπασχολοῦσε τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὰ πανάρχαια χρόνια, εἴτε λογικὰ (Ἑλληνικὴ κοσμολογία τῆς προκατακλυσμιαίας «Θεογονίας» – ὁ Ἡσίοδος δὲν εἶναι ὁ συγγραφέας της ἀλλὰ ἁπλὸς ἐκδότης της – ἤ τῶν μετέπειτα συστηματικῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων) εἴτε ἀποκαλυπτικά (Ἀνατολικὰ θεολογικὰ συστήματα βασιζόμενα στὴν πίστη) καὶ συνεχίζει νὰ ἀπασχολῇ τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς κοσμολογίας (βλ. ἄρθρο «Οἱ ἰδέες τοῦ Χῶκιν γιὰ τὴ γέννηση τοῦ Σύμπαντος», «Δαυλός», τ. 203, σ. 12719) ἐξαρτῶνται πλεῖστες ὅσες καταστάσεις στὴν ἀτομικὴ ζωὴ καὶ τὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ καλύπτουν ὅλους τοὺς τομεῖς τους, ἀπὸ τὴν ψυχολογία του καὶ τὴ συμπεριφορά του μέχρι τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν πολιτική. Δὲν μποροῦμε νὰ ἐπεκταθοῦμε μ’ ἕνα μικρὸ σχόλιο, ὅπως εἶναι τὸ παρόν, σὲ ἀνάλυση τοῦ σημείου αὐτοῦ, θὰ σημειώσουμε ἁπλῶς τὴν αὐταπόδεικτη παρατήρηση ὅτι ὁ ἄνθρωπος ποὺ πείθεται ὅτι εἶναι δημιούργημαγέννημα κάποιου ἐξωσυμπαντικοῦ δημιουργοῦ (Πατὴρ →Υἱὸς) λειτουργεῖ τελείως διαφορετικὰ ὡς ψυχοπνευματικὸ ὄν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ θεωρεῖ ὅτι εἶναι λειτουργικὴ συνέπεια ἑνὸς αὐτοδημιουργούμενου καὶ συνεχῶς αὐτοεξελισσόμενου Σύμπαντος. Ἀλλὰ στὸ παρὸν ἀρθρίδιο ἡ προβληματική μας δὲν εἶναι κοσμολογική. Εἶναι πολιτισμικὴ – πολιτική: Ποιόν τύπον ἀνθρώπου ἀπὸ τοὺς δύο προαναφερθέντες «προτιμοῦμε» καὶ «ἐγκρίνουμε». Νοεῖται μέσα στὴν πορεία τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι ἡ συνύπαρξη καὶ συμπόρευση καὶ τῶν δύο; ἤ ἡ ὕπαρξη τοῦ ἑνὸς ἀποκλείει τὴν ὕπαρξη τοῦ ἄλλου; Πιὸ ἁπλᾶ: Ἡ τάση τῆς λογικῆς –ἐπιστημονικῆς ἔρευνας καὶ προσεγγίσεως τῆς πραγματικότητας, ἀπολύτως φυσιολογικὴ στὸν ἄνθρωπο («ἄνθρωπος φύσει ὀρέγεται τοῦ εἰδέναι»: Ἀριστοτέλης), καὶ ἡ τάση τῆς πίστεως ἤ ἀποκαλύψεως δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ διατηροῦν μεταξύ τους κατάσταση ἐμπόλεμη καὶ ἀλληλοεξοντωτική; ἤ εἶναι δυνατὴ ἡ παράλληλη εἰρηνική τους πορεία; Δυστυχῶς ἡ Ἱστορία διδάσκει, ὅτι ἐπὶ μακρὰν σειρὰν αἰώνων ἡ
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →