O ΚΑΛΑΘΟΣ ΤΩΝ ΑΧΡΗΣΤΩΝ Τὸ καταραμένο παλίμψηστο Ἄχ! homo sapiens, δὲν τὰ κατάφερες καλὰ αὐτὴ τὴ φορά. Τὸ καλοκαίρι καλὰ ἔκανες καὶ τσίριξες, γιατὶ ἐτόλμησαν νὰ δώσουν ἄδεια νὰ γίνῃ ἐπίδειξη μόδας στὰ προπύλαια τοῦ πανεπιστημίου· ἐνῷ χωρὶς κανένα ἐνδοιασμὸ ἐπέτρεψες κάτι τέτοιο νὰ γίνῃ στὸ Ἡρώδειο. Πολὺ σωστὰ ἔπραξες, γιατὶ τὸ Ἡρώδειο εὔκολα παραπέμπει στὸν τρισκατάρατο ἀρχαῖο ἑλληνικὸ πολιτισμό, ποὺ τόσο πολὺ μὲ ἐκνευρίζει καὶ μὲ κάνει νὰ τὰ χάνω· ἐνῷ κανεὶς δὲν ἔχει τὸ παραμικρὸ δικαίωμα νὰ βεβηλώνῃ τὸν ἱερὸν τόπον, ὅπου θάλλει ὁ παπᾶ-Ρωμιός· ὅπου λάμπουν οἱ φωστῆρες ποὺ ἀπέρριψαν τὴν καθηγεσία αὐτοῦ τοῦ ἀνεπίτρεπτου Νανόπουλου, ποὺ, εἰρήσθω ἐν παρόδῳ, εἶναι τὸ ἴδιο ἐκνευριστικὸς μὲ τοὺς ἀρχαίους. Ὄχι καὶ τὰ ἅγια τοῖς κυσί. Ἀλλά, πιστέ μου homo sapiens, γιὰ τὸ παλίμψηστο τοῦ Ἀρχιμήδους τὰ ἔκανες θάλασσα. Κατανοῶ, ὅτι οἱ μπελλᾶδες ποὺ θὰ εἶχες, ἂν ἀποκτοῦσες τὸ χειρόγραφο, θὰ ἦταν μεγάλοι. Ὅλοι θὰ σὲ ζάλιζαν, καὶ πρῶτοι αὐτοὶ οἱ ἀκατονόμαστοι τοῦ «Δαυλοῦ», μὲ τὸ πότε θὰ τὸ δώσῃς στοὺς ἐπιστήμονες νὰ τὸ διαβάσουν. Γι’ αὐτὰ τὰ δύσκολα ὅμως σὲ θέλω. Σκέπτεσαι ὅμως τώρα τί θὰ γίνῃ μὲ τὸ χειρόγραφο; Ἂν πέσῃ στὰ χέρια κανενὸς παράξενου συλλέκτη καὶ τὸ δώσῃ στοὺς ἐπιστήμονες νὰ τὸ διαβάσουν, καήκαμε. Εἴπαμε, δὲν ὑπάρχει χειρότερο γιὰ μᾶς ἀπὸ τὴν ἀνάδειξιν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ κτυπήσῃς στὸν πλειστηριασμὸ καὶ νὰ πάρῃς τὸ χειρόγραφο. Θὰ κατέληγε τότε στὰ ὑπόγεια τῆς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης μαζὶ μὲ τ’ ἄλλα σαπίζοντα χειρόγραφα καὶ θὰ παρεδίδετο στὴν αἰώνια λήθη. Εἶδες κανένα χειρόγραφο νὰ ἀξιοποιῆται στὴν Ἑλλάδα; Μοῦ εἶναι λοιπὸν ἀκατανόητη ἡ συμπεριφορά σου. Ἆραγε ἦταν δική σου πρωτοβουλία ἢ ἐρώτησες καὶ τὸν κύριο Ντασσὲν γι’ αὐτό; Ἐκτὸς κι ἄν λόγῳ τῆς ἀμερικανικῆς καταγωγῆς τοῦ κυρίου Ντασσὲν γνωρίζετε ὅτι τὸ χειρόγραφο ἔπεσε σὲ καλὰ χέρια καὶ θὰ τὸ φάῃ τὸ μαῦρο σκοτάδι. Νὰ τὸ πῆτε καὶ σὲ μένα, εὐλογημένοι, νὰ πάψῃ νὰ μὲ τρώῃ ἡ ἀγωνία. Ἄν ὅμως δὲν συμβαίνῃ κάτι τέτοιο, θὰ τρέμῃ τὸ φυλλοκάρδι μου, μήπως διαβαστῇ καὶ δημοσιευτῇ τὸ καταραμένο χειρόγραφο. Πάντως, νὰ τὸ ξέρῃς, μὲ ἔχεις δυσαρεστήσει μὲ τὴ συμπεριφορά σου. Τί πάει νὰ πῇ, ὅτι στηρίζεις τὴν κίνησι τοῦ πατριάρχη Ἱεροσολύμων νὰ ἀξιώσῃ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ χειρογράφου σὰν κλεμμένου; Ρεζίλι θὰ γίνουμε πάλι, ἀφοῦ εἶναι γνωστό, ὅτι τὸ σπὸρ τῶν πωλήσεων τῶν ἀρχαίων χειρογράφων ἦταν πολὺ διαδεδομένο μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων τῆς Ἐκκλησίας. Ἐκτὸς κι ἄν σ’ ἔπιασε καμμιὰ ἑβραϊκὴ τσιγγουνιά. Ἤ πάλι ἄν σκέφθηκες, ὅτι εἶναι προτιμότερο νὰ ξοδεύσῃς αὐτὰ τὰ λεφτὰ γιὰ τὴν ἀναστήλωσι κανενὸς τουρκικοῦ χαρεμίου ἤ λουτροῦ (χαμάμ). Ἄν ὅμως γιὰ ὁποιονδήποτε λόγο δὲν ἤθελες νὰ ξοδευτῇς γιὰ τὴν ἀγορὰ τοῦ χειρογράφου, ἔπρεπε νὰ συνεννοηθῇς μετὰ τοῦ μακαριωτάτου ἀρχιεπισκόπου. Δὲν ἀρκεῖ ἀπὸ τοῦ ἄμβωνος νὰ διακηρύττῃ ὅτι λίκνο τοῦ ἑλληνισμοῦ εἶναι τὸ Βυζάντιο καὶ πρὸς αὐτὸ ἐπιστρέφει, πρέπει νὰ παρουσιάζῃ καὶ ἔργα. Βυζάντιο (δὲν θὰ σᾶς τὸ πῶ ἐγώ, τὸ γνωρίζετε καλύτερα) σημαίνει θάψιμο τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ. Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ πληρώσετε, νὰ πάρετε τὸ χειρόγραφο καὶ νὰ τὸ ῥίξετε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον. Γιὰ βάλετε μυαλὸ ἐκεῖ κάτω καὶ πάψετε νὰ συμπεριφέρεστε ἀστόχαστα. Οἱ καιροὶ εἶναι δύσκολοι. Δὲν ἔχετε πάρει εἴδησιν, πὼς στὸν ὁρίζοντα ἐνεφανίσθη τὸ Σάρωθρον