Ἀπὸ πανάρχαιες Δωρικὲς λέξεις προῆλθαν ὅλες οἱ ῥίζες τῆς Ἀγγλικῆς γλώσσας Δεκάδες μελετητὲς στὴν Ἑλλάδα καὶ περισσότεροι ἴσως στὸ ἐξωτερικὸ ἀσχολοῦνται μὲ τὴν ἀπόδειξη τῆς ἑλληνικότητας τῆς ἐτυμολογίας τῶν λέξεων τῶν βασικῶν Δυτικοευρωπαϊκῶν γλωσσῶν ὡς καὶ τῆς Λατινικῆς. Στὶς ἐργασίες αὐτὲς εὕρισκα τὴν εὐχαρίστηση νὰ παρακολουθῶ τὸν συλλογισμὸ τοῦ συγγραφέα μέχρι τὴν εὕρεση τῆς ἀρχῆς μιᾶς λέξεως. Μερικὲς ἦσαν ἀποσπασματικές, ἄλλες πιὸ συστηματικὲς (λεξικά), καὶ μέσῳ αὐτῶν μὲ τὸν χρόνο βελτιωνόταν ἡ ἰδέα τῆς ἑλληνικότητας τῶν γλωσσῶν. Ἡ ἀμφιβολία: Πίσω ὅμως ἀπὸ τὴν προφανῆ εὐφορία ἔμεναν ἐρωτηματικά. Μήπως εἶναι μόνο οἱ προφανεῖς λέξεις (history<Fιστορία); Μήπως εἰδικευμένες (ὁρολογία, π.χ. ἰατρική) ἤ ἐπιλεγμένες λόγῳ τῆς εὐκολίας τους; Τί γίνεται μὲ τὶς «δύσκολες» λέξεις; ὅπως tabula = τράπεζα < Δωρ. ταλία<τηλία = σανίς. Ἔτσι σκέφθηκα, ὅτι μία ἀνεπηρέαστη συλλογὴ λέξεων καὶ ἡ ἐτυμολόγησή τους θὰ ἦταν μία ἱκανοποιητικὴ ἀπόδειξη. Ἐπέλεξα μὲ αὐστηρὰ κριτήρια τὶς λέξεις 1.000 ἐννοιῶν στὰ Λατινικά, ὥστε ὁποιοσδήποτε στὸ χῶρο-χρόνο νὰ μπορῇ νὰ ἐκφράσῃ τὶς βασικές του ἐπικοινωνιακὲς ἀνάγκες. Τοποθέτησα σὲ στῆλες τὶς ἀντίστοιχες λέξεις τῶν πέντε βασικῶν εὐρωπαϊκῶν γλωσσῶν καὶ τὶς ἐτυμολόγησα ἀπὸ τὴν ἀρχαία ἑλληνική. Τὸ ἐγχείρημα ἐστέφθη ἀπὸ ἐπιτυχία, ἀφοῦ σὲ 30 λατινικὲς λέξεις δὲν εὑρέθησαν ἀντίστοιχα ἑλληνικὲς ῥίζες (3%). (Ἡ ἐργασία εἶναι ἀδημοσίευτη). Τί μιλᾶνε; Ἀγγλικὰ ἤ Ἑλληνικά; Ἀφορμὴ γιὰ τὸ περιεχόμενο τοῦ παρόντος ἔδωσε μία σύντομη εἴδηση στὸ μελβουρνιώτικο «Νέο Κόσμο» στὶς 24.8.98 (σ. 8), ὅπου ἀναφέρεται ὅτι κάποιος ἐργάτης στὴν περιοχὴ τῆς Λάρισας καλλιεργεῖ στὸ κτῆμα του μία κολοκύθα-γίγαντα, ποὺ ζυγίζει πάνω ἀπὸ 300 κιλά. Ἡ εἴδηση συνοδεύεται καὶ μὲ φωτογραφία, καὶ ἡ κολοκύθα παρουσιάστηκε στὴν ἔκθεση Agrotica (προσέξτε το αὐτὸ) τῆς Θεσσαλονίκης (δηλ. ὄχι Ἀγροτικὴ ἔκθεση). Ἀμέσως μοῦ ἦρθε στὸ νοῦ ἕνας μῦθος ποὺ εἶχα ἀκούσει, πὼς κάποιος Ἕλληνας γεωργὸς χάρισε μερικὰ σπόρια κολοκύθας σὲ κάποιο ὑπερπόντιο φίλο του. Τὸ ἑπόμενο καλοκαίρι ὁ φίλος αὐτὸς τοῦ ἔγραψε πὼς οἱ κολοκύθες του ἔγιναν διπλάσιες καὶ τριπλάσιες σὲ μέγεθος, χρησιμοποιῶντας τὸ σπόρο του. Ὁ Ἕλληνας γεωργὸς δὲν μποροῦσε νὰ τὸ πιστέψῃ καὶ ἔστειλε τὸν γυιό του στὴν ξενιτειὰ νὰ δῇ μὲ τὰ μάτια του τὸ μέγεθος τοῦ σπόρου του. Ἐν τῷ μεταξὺ ὁ πατέρας, ποὺ βρισκόταν σὲ προχωρημένη ἡλικία, μέχρι νὰ ἐπιστρέψῃ ὁ γυιός του, πέθανε καὶ δὲν ἄκουσε ὅτι πράγματι ὁ σπόρος του (cid:2)