ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ο' δεκαέξι δεκαετίες ποὺ συμποσώτητα; Πολὺ καίρια καὶ ζωτικὰ τὰ ἐρωτηματικὰ αὐτά, ποὺ ἐξωτερικὰ φαίνοῦν χρονικὰ τὴ ζωὴ τῆς Νέας νονται νὰ ἀντιπροσωπεύουν μιὰ τροἙλλάδας ἔδωσαν ὅ,τι εἶχαν νὰ δώσουν σ ̓ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἐπιδίωξη καὶ μερὴ ἱστορικὴ πρόκληση. Εἶναι σὰν νὰ μᾶς λέη περίπου τὸ «Πνεῦμα τῆς πραγμάτωση τῶν τυπικῶν σκοπῶν ἑἹστορίας»: «Ἑὼς ἐδῶ, Ἕλληνες, ὁ νὸς νεοσυγκροτούμενου πολιτικοῦ συρόλος σας σὰν πρωτοπορίας τῆς ἀννόλου: ὑπάρχει κράτος ὠριστικοποιηθρωπότητας. Τώρα πιὰ πρέπει νὰ συμένο, ὑπάρχει ἐδαφικός χῶρος, ἄς νηθίσετε στὴν ἰδέα ὅτι δὲν εἶστε τίποτ ̓ ποῦμε ὁριστικὸς πιὰ μετὰ τὸ 1922 (χωἄλλο ἀπὸ ἕνα πολὺ μικρὸ ἔθνος καὶ ρὶς προοπτικὲς γεωγραφικῆς ἐπεκτάκράτος, ὅπως εἶναι ὑπερεκατὸ ἄλλα ὁσεως μετὰ τὴν ἀποτυχία καὶ τὸν ἐνταμοιά σας στὴ γῆ, καί, σὰν τέτοιο, δὲν φιασμὸ τῆς «Μεγάλης Ἰδέας» μὲ τὴ μπορεῖτε νὰ ἐπιδιώξετε τίποτε τὸ ἀξιόΜικρασιατικὴ Καταστροφή, ἀλλὰ καὶ λογο καὶ σημαντικό, ποὺ νὰ παρουχωρὶς ἱστορικὰ πιθανὲς ἀπώλειες ἐδασιάζη γενικώτερη ἀξία καὶ βαρύτητα φῶν, σημαντικῆς τουλάχιστον ἐκτάγιὰ μένα, τὴν “Ἱστορία τῆς ̓Ανθρωπόσεως), ὑπάρχει πληθυσμιακὴ ὁμοιογένεια, ὅπως καὶ ὁμοιογένεια πολιτιστιτητας». κή, διοικητική, οἰκονομική, νομική, ὑΘ ́: δίκιο ἡ Ἱστορία, ἄν ἡ ἀνθρωπότητα, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ πάρχει, τέλος, ἡ Ιόθετῆς παράδοση τοὺς σημερινοὺς «Μεγάλους»της σὰν νεοεληνικῆς πολιτικῆς ζωῆς. ̓Απὸ ἄσύνολο, ἦταν πράγματι σὲ ἀξία καὶ ἱποψη κτήσεως τῶν κλασσικῶν πολιτικῶν «μεγεθῶν» θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ὁ στορικἡ βαρύτητα τόσο σημαντική, ὥσημερινὸς Ἑλληνισμός ἔχει τερματίστε στοὺς μικροὺς κι ἀσήμαντους, τυσει τὶς ἐπιδιώξεις του --ἄλλο ἄν τὴν πικὰ καὶ ὑλικά, νὰ μὴν πέφτη λόγος γιὰ τὴν ποιότητα τοῦ παρόντος της καὶ πραγμάτωση τῶν ἐπιδιώξεών του αὖγιὰ τὸ «δέον » τοῦ μέλλοντός της. ̓Αλτῶν τὴν πλήρωσε μὲ τὸ βαρύτατο τίμημα τῆς φοβερῆς καὶ ἱστορικὰ πρωτολὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ σύνολο, ποὺ θὰ μᾶς φανοῦς συρρικνώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ ἐπέβαλλε νὰ σταυρώσουμε παθητικὰ τὰ χέρια ἤ νὰ ἀκολουθοῦμε σὰν ἀσυἜθνους χάριν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράναίσθητοι ὀπαδοὶ καὶ οὐραγοί, στὴ θέτους καὶ τῆς ὁριστικῆς ἀπομακρύνσεώς του ἀπὸ τὶς πανάρχαιες κοιτίδες ση ποὺ μᾶς τάσσει ἡ πραγματικὴ πολιτικὴ καὶ ὑλικὴ ἀσημαντότητά μας; του στὸν Πόντο, τὴν ̓Ανατολικὴ ΘράΟὐαί τοῖς συγχρόνοις, οὐαὶ καὶ ἡμῖν κη, τὶς ἀκτὲς τῆς Μαύρης Θάλασσας, τοῖς Ἕλλησι, ποὺ ἡ κακορρίζὔικη μοῖτὴ Μικρὰ ̓Ασία, τὴ Νότια ̓Ιταλία ρα μας μᾶς ἐπέβαλε νὰ ζοῦμε σὲ μιὰ κλπ. Ἑπομένως, δὲν ὑπάρχει πιά, ἐκτὸς τέτοια ἐποχή καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα τέτοιο παγκόσμιο «πολιτισμό»! Γιὰ τοὺς ᾱτῆς συντηρήσεως τῶν πενιχρῶν ἔστω, κεκτημένων, καὶ κάποιος θετικὸς ἷναγνῶστες τοῦ «4αυλοῦ», ποὺ δὲν ξεστορικὸς σκοπός, κάποιο ἱστορικὸ γελιοῦνται ἀπὸ τὴ βιτρίνα μιᾶς φρενή«ὄνειρο» γιὰ τὸν Ἑλληνισμό; Ἢ σταρους καὶ παρανοϊκῆς τεχνολογικῆς διοδρομία τοῦ ὡς δυναμικοῦ ἵστορι«προόδου» οὔτε ἀπὸ τὶς ἐπιφάσεις ἐκοῦ συνόλου τερματίζεται ἐδῶ, κι ἀπὸ λευθερίας μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Παρακμὴ δῶ καὶ πέρα τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει καλλωπίζει τὴν στέρηση τῆς ἀληθινῆς εἶναι ἡ ἐπιβίωση, ἡ ἄμυνα, ἡ στατικόἐλευθερίας, γιὰ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ