Ἡ ἄγνωστη τέχνη τῆς ζωῆς κατὰ Πλάτωνα καὶ Πυθαγόρα TO «ΖΩΟΓΟΝΙΚΟ ΤΡΙΓΩΝΟ» KAI H MOIPA I. Πρόλογος Στὰ ἄρθρα τοῦ «Δαυλοῦ», τεύχη 196 καὶ 199, μὲ τίτλους «Ὁ Μέγας Ἐνιαυτὸς τῶν 25796 ἐτῶν» καὶ «Ἐκπληκτικαὶ ἀστρονομικαὶ γνώσεις εἰς ἀρχαῖον μωσαϊκὸν τοῦ Διονύσου» δὲν προχώρησα στὴν ἑρμηνεία τοῦ Πυθαγορείου Θεωρήματος ἤ «Ζωογονικοῦ Τριγώνου», ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἑδράζεται ὅλη ἡ φιλοσοφία τῆς ἐννοίας τοῦ Μεγάλου Ἐνιαυτοῦ. Γιὰ νὰ γίνῃ κατανοητὸς ὁ «Νυμφαῖος Ἀριθμὸς» τοῦ Πλάτωνος («Πολιτεία» H, 546-547, σχόλια A. Παπαθεοδώρου - Φ. Παππᾶ, «Πάπυρος»), πρέπει ὁ ἄνθρωπος νὰ ἔχῃ εἰσχωρήσει στὴν ἐσωτερικὴ διάστασι καὶ κυρίως ἐφαρμογὴ τοῦ «Ζωογονικοῦ Τριγώνου». Εἶναι συνεπῶς ἀναγκαῖο, ἐφ’ ὅσον ἔγινε ἀναφορὰ καὶ ἐπ’ αὐτοῦ ἐστηρίχθησαν τὰ προηγούμενα ἄρθρα, νὰ δοθῇ στὸ παρὸν μία κατὰ τὸ δυνατὸν πληρέστερη ἑρμηνεία τοῦ Ζωογονικοῦ Τριγώνου, γιὰ νὰ συνδεθῇ καὶ πάλι τὸ ὅλο θέμα μὲ τὸν «Μεγάλον Ἐνιαυτὸν» τοῦ ἱεροῦ μνημείου τῆς Θόλου τῆς Ἐπιδαύρου. Στὸ παρὸν ἄρθρο ὅμως θὰ προσεγγισθῇ μόνον τὸ Ζωογονικὸν Τρίγωνον μὲ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερες λεπτομέρειες, γιὰ νὰ ἑδραιωθῇ ἐν συνεχείᾳ ἐπ’ αὐτοῦ καὶ ἡ περαιτέρω πορεία τῆς ψυχῆς, ὅπως τὴν παραλαμβάνει ὁ θεὸς Ἀσκληπιός, ὁ «ἰητὴρ πάντων, δεσπότης Παιάν» (Ὀρφικὸς Ὕμνος Ἀσκληπιοῦ), ὁ ἰατρὸς ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ τὴν παραδώσῃ θεραπευμένη στὸν πατέρα του Ἀπόλλωνα, ἀποκαθαρμένη καὶ ἀπαστράπτουσα, ἕτοιμη νὰ δεχθῇ καὶ νὰ κατανοήσῃ τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀπόλλωνος, τὴν ἐντολή «Γνῶθι σαὐτὸν» τοῦ Μαντείου τῶν Δελφῶν. II. Συνομιλια με τα πυθαγορεια «συμβολα» «Ἔλεγόν τε καὶ οἱ ἄλλοι Πυθαγόρειοι μὴ εἶναι πρὸς πάντας πάντα ρητά». [Καὶ οἱ ἄλλοι Πυθαγόρειοι ἔλεγαν ὅτι δὲν προορίζονταν γιὰ ὅλους ὅλες οἱ διδασκαλίες]: (Διογένης Λαέρτιος, «Βίοι Φιλοσόφων. – Πυθαγόρας», 16). Μεγάλο μέρος τῆς Πυθαγόρειας διδασκαλίας ἦτο ἀφιερωμένο στὰ «σύμβολα», τὰ ὁποῖα οἱ μαθητὲς δεσμευόμενοι ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τῆς «ἐχεμυθίας» δὲν ἀπεκάλυπταν στοὺς ἀμυήτους, ἀλλὰ ἔκαναν χρῆσί των μόνον μεταξύ των καλύπτοντας τὶς μεταξύ των διαλέξεις καὶ συγγραφὲς μὲ αὐτὸν τὸν μυστικὸ τρόπο. Γράφει ὁ Ἰάμβλιχος στὸν «Πυθαγορικὸν Βίον» (105): «Καὶ ἄν κανεὶς δὲν θὰ τὰ ἐξηγοῦσε (κατανοοῦσε) μὲ σοβαρότητα, θὰ φαίνονταν στοὺς συνομιλητές του γεμᾶτα φλυαρία καὶ ἀπάτη. Ὅταν ὅμως ἑρμηνευτοῦν κατὰ τὸν τρόπο τῶν συμβόλων, θὰ γίνουν γιὰ τοὺς πολλοὺς φανερὰ ἀντὶ γιὰ σκοτεινά. Εἶναι δὲ ὅμοια μὲ προφη-