ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ Ο' δεκαέξι δεκαετίες ποὺ συμποσώ- νοῦν χρονικὰ τὴ ζωὴ τῆς Νέας Ἑλλάδας ἔδωσαν ὅ,τι εἶχαν νὰ δώ- σουν σ᾽ ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν ἐπιδίωξη καὶ πραγμάτωση τῶν τυπικῶν σκοπῶν ἑ- νὸς νεοσυγκροτούµενου πολιτικοῦ συ- νόλου: ὑπάρχει κράτος ὠριστικοποιη- µένο, ὑπάρχει ἐδαφικός χῶρος, ἄς ποῦμε ὁριστικὸς πιὰ μετὰ τὸ 1922 (χω- ρὶς προοπτικὲς γεωγραφικῆς ἐπεκτά- σεως μετὰ τὴν ἀποτυχία καὶ τὸν ἐντα- φιασμὸ τῆς «Μεγάλης Ἰδέας» μὲ τὴ Μικρασιατικὴ Καταστροφή, ἀλλὰ καὶ χωρὶς ἱστορικὰ πιθανὲς ἀπώλειες ἐδα- φῶν, σημαντικῆς τουλάχιστον ἐκτά- σεως), ὑπάρχει πληθυσμιακὴ ὁμοιογέ- νεια, ὅπως καὶ ὁμοιογένεια πολιτιστι- κή, διοικητική, οἰκονομική, νομική, ὑ- πάρχει, τέλος, ἡ Ιόθετῆς παράδοση νεοεληνικῆς πολιτικῆς ζωῆς. ᾿Απὸ ἄ- ποψη κτήσεως τῶν κλασσικῶν πολιτι- κῶν «μεγεθῶν» θὰ ἔλεγε κανεὶς ὅτι ὁ σημερινὸς Ἑλληνισμός ἔχει τερµατί- σει τὶς ἐπιδιώξεις του --ἄλλο ἄν τὴν πραγμάτωση τῶν ἐπιδιώξεών του αὖ- τῶν τὴν πλήρωσε μὲ τὸ βαρύτατο τίµη- μα τῆς φοβερῆς καὶ ἱστορικὰ πρωτο- φανοῦς συρρικνώσεως τοῦ ἑλληνικοῦ Ἔθνους χάριν τοῦ Ἑλληνικοῦ Κρά- τους καὶ τῆς ὁριστικῆς ἀπομακρύνσε- ώς του ἀπὸ τὶς πανάρχαιες κοιτίδες του στὸν Πόντο, τὴν ᾽Ανατολικὴ Θρά- κη, τὶς ἀκτὲς τῆς Μαύρης Θάλασσας, τὴ Μικρὰ ᾿Ασία, τὴ Νότια ᾿Ιταλία κλπ. Ἑπομένως, δὲν ὑπάρχει πιά, ἐκτὸς τῆς συντηρήσεως τῶν πενιχρῶν ἔστω, κεκτημένων, καὶ κάποιος θετικὸς ἷ- στορικὸς σκοπός, κάποιο ἱστορικὸ «ὄνειρο» γιὰ τὸν Ἑλληνισμό; Ἢ στα- διοδρομία τοῦ ὡς δυναμικοῦ ἵστορι- κοῦ συνόλου τερματίζεται ἐδῶ, κι ἀπὸ δῶ καὶ πέρα τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι ἡ ἐπιβίωση, ἡ ἄμυνα, ἡ στατικό- τητα; Πολὺ καίρια καὶ ζωτικὰ τὰ ἐρω- τηματικὰ αὐτά, ποὺ ἐξωτερικὰ φαί- νονται νὰ ἀντιπροσωπεύουν μιὰ τρο- μερὴ ἱστορικὴ πρόκληση. Εἶναι σὰν νὰ μᾶς λέη περίπου τὸ «Πνεῦμα τῆς Ἱστορίας»: «Ἑὼς ἐδῶ, Ἕλληνες, ὁ ρόλος σας σὰν πρωτοπορίας τῆς ἀν- θρωπότητας. Τώρα πιὰ πρέπει νὰ συ- νηθίσετε στὴν ἰδέα ὅτι δὲν εἶστε τίποτ᾽ ἄλλο ἀπὸ ἕνα πολὺ μικρὸ ἔθνος καὶ κράτος, ὅπως εἶναι ὑπερεκατὸ ἄλλα ὁ- µοιά σας στὴ γῆ, καί, σὰν τέτοιο, δὲν μπορεῖτε νὰ ἐπιδιώξετε τίποτε τὸ ἀξιό- λογο καὶ σηµαντικό, ποὺ νὰ παρου- σιάζη γενικώτερη ἀξία καὶ βαρύτητα γιὰ μένα, τὴν “Ἱστορία τῆς ᾽Ανθρωπό- τητας». Θ΄: δίκιο ἡ Ἱστορία, ἄν ἡ ἀνθρω- πότητα, ὅπως ἐκφράζεται ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς «Μεγάλους»της σὰν σύνολο, ἦταν πράγματι σὲ ἀξία καὶ ἱ- στορικἡ βαρύτητα τόσο σηµαντική, ὥ- στε στοὺς μικροὺς κι ἀσήμαντους, τυ- πικὰ καὶ ὑλικά, νὰ μὴν πέφτη λόγος γιὰ τὴν ποιότητα τοῦ παρόντος της καὶ γιὰ τὸ «δέον » τοῦ μέλλοντός της. ᾽Αλ- λὰ τί εἶναι αὐτὸ τὸ σύνολο, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέβαλλε νὰ σταυρώσουµε παθητικὰ τὰ χέρια ἤ νὰ ἀκολουθοῦμε σὰν ἀσυ- ναίσθητοι ὀπαδοὶ καὶ οὐραγοί, στὴ θέ- ση ποὺ μᾶς τάσσει ἡ πραγματικὴ πολι- τικὴ καὶ ὑλικὴ ἀσημαντότητά µας; Οὐαί τοῖς συγχρόνοις, οὐαὶ καὶ ἡμῖν τοῖς Ἕλλησι, ποὺ ἡ κακορρίζὔικη μοῖ- ρα µας μᾶς ἐπέβαλε νὰ ζοῦμε σὲ μιὰ τέτοια ἐποχή καὶ κάτω ἀπὸ ἕνα τέτοιο παγκόσμιο «πολιτισμό»! Γιὰ τοὺς ᾱ- ναγνῶστες τοῦ «4αυλοῦ», ποὺ δὲν ξε- γελιοῦνται ἀπὸ τὴ βιτρίνα μιᾶς φρενή- ρους καὶ παρανοϊκῆς τεχνολογικῆς «προόδου» οὔτε ἀπὸ τὶς ἐπιφάσεις ἐ- λευθερίας μὲ τὶς ὁποῖες ἡ Παρακμὴ καλλωπίζει τὴν στέρηση τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας, γιὰ τοὺς ἀναγνῶστες τοῦ