«Τὸ ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Δρᾶμα ἀνήκει στὴν ἀνθρωπότητα» ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΡΑΓΩΔΟΥ ΑΣΠΑΣΙΑΣ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ «Μετὰ τὸν ἐκφυλισμὸ τῆς δημοκρατίας ἡ Ἑλληνικὴ Τραγῳδία εἶναι σήμερα τελειωμένη. Στὴν Ἰταλία λειτουργεῖ Ἰνστιτοῦτο Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Δράματος, στὴν Ἑλλάδα τὸ κράτος εἶναι ἀδιάφορο. Τὰ ἔργα τῶν Τραγικῶν ἔχουν μεταφρασθῆ σ’ ὅλες τὶς γλῶσσες τοῦ κόσμου. Ὑπερχρονικὴ ἡ προσέγγιση τῶν προβλημάτων τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Δρᾶμα. Οἱ σημερινὲς παραστάσεις του τὸ κατεβάζουν στὸ ἐπίπεδο τοῦ κοινοῦ θεάτρου. Ἕνας ἀπέραντος θησαυρός, πού, ὅταν τὸν γνωρίσῃς, γνωρίζεις ταυτόχρονα τὸν ἑαυτό σου». TO KEIMENO ΤΗΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΩΣ ΣΥΝΤ.:Ὑπηρετήσατε τὸ Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Δρᾶμα σ’ ὅλη σας σχεδὸν τὴ ζωή, εἶστε στενὰ δεμένη μαζύ του. Μπορεῖτε νὰ μᾶς δώσετε μία γενικὴ ἀποτίμηση τῆς ἀξίας του; ΑΣΠΑΣΙΑ ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ: Ἀκούστε, τὸ Ἀρχαῖο Ἑλληνικὸ Δρᾶμα εἶναι μία ἀπ’ τὶς βασικώτερες κληρονομιὲς καὶ δὲν ἀνήκει μόνο σ’ ἐμᾶς, ἐπειδὴ ζοῦμε στὸν τόπο αὐτὸ ποὺ ἔζησαν οἱ δημιουργοί του, ἀλλὰ σ’ ὅλον τὸν κόσμο. Εἶναι ἕνα δημιούργημα τῆς χρυσῆς ἐποχῆς τοῦ 5ου αἰώνα, γεννήθηκε καὶ πέθανε τότε. Δὲν ἐπαναλήφθηκε, δὲν μπόρεσε νὰ λειτουργήσῃ ἔτσι σὲ ἄλλη ἐποχή, διότι ἦταν ἕνας θεσμὸς κοινωνικός, δὲν ἦταν ἕνας θίασος ποὺ ἔκανε παραστάσεις. ΣΥΝΤ.:Καὶ τί ὑπηρετοῦσε τότε; A.Π.: Ἦταν μία ἐτήσια γιορτή, ποὺ γινόταν τὴν ἄνοιξη· ἦταν μέσα στὴν λειτουργία τῆς ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας καὶ σύμφωνη μὲ τὴν πνευματικὴ στάθμη τοῦ ἀθηναίου πολίτη. Οἱ μεγάλοι αὐτοὶ ποιητὲς συλλάβανε καὶ τὴν ἐποχή τους καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ Ἀρχαῖο