Γιὰ ποιόν «Ἑλληνοχριστιανισμὸ» μιλᾶμε; Γιατὶ προσπαθοῦν νὰ «ζεύξουν» τὸν Χριστιανισμὸ μὲ τὸν Ἑλληνισμό; Μποροῦν νὰ κατανοήσουν σὲ βάθος τί περιεχόμενο ἰδεολογικὸ ἔχει κάθε μία ἀπὸ τὶς δύο αὐτὲς πραγματικότητες; Μποροῦν νὰ καταλάβουν, ὅτι οἱ δύο αὐτοὶ κόσμοι δὲν ἔχουν μεταξύ τους πνευματικὲς ἀντιστοιχίες, ὅτι – σὲ μία ἁπλῆ διατύπωση – ὁ ἕνας ἀναιρεῖ πνευματικὰ τὸν ἄλλο αὐτομάτως; Καὶ ἐὰν δὲν μποροῦν νὰ κρίνουν ἔτσι, «ἀπὸ μέσα», καὶ νὰ ἀποδεχθοῦν τὸ ἀνέφικτο τῆς γεφυρώσεως, δὲν γνωρίζουν στοιχειώδη ἱστορία, ἡ ὁποία βοᾷ ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς οὐδέποτε συνυπῆρξαν, ὅτι ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπῆρχε ὡς Πνεῦμα καὶ δημιουργοῦσε ὡς μοναδικὴ μήτρα παραγωγῆς ὁλόκληρου τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ (Ἐπιστήμης, Φιλοσοφίας, Μαθηματικῶν - Τεχνολογίας, Διαλόγου, Ἐλέγχου, Ἀποδεικτικότητας, Θεωρίας, Θεάτρου, Ἀθλητισμοῦ, Γλώσσας, Ὑψηλῆς Τέχνης κ.λπ., κ.λπ.) μόνο μέχρι τῆς ἐκχριστιανίσεώς του; καὶ ὅτι κανένα ἀπολύτως στοιχεῖο τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ δὲν παρήγαγε ἀπὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἕως σήμερα; Καὶ γιὰ ποιόν «Χριστιανικὸ Πολιτισμὸ» μιλᾶνε, ὅταν αὐτὸς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ κατὰ τὴν ἀπόλυτη κυριαρχία τοῦ δόγματος (Μεσαίων) – ἀλλὰ μόνο μετὰ τὴν Ἀναγέννηση (= τῆς ἑλληνικότητας) ἄρχισε καὶ πάλι κάποιος πολιτιστικὸς ἄνεμος νὰ δροσίζῃ τὴν ἀνθρωπότητα, ὅμως ἄνεμος ποὺ ἐμποδίζετο νὰ πνεύσῃ ἀπὸ τὸ δόγμα καὶ μάλιστα μὲ ἄγριους ἕως φονικοὺς τρόπους; Γιὰ ποιόν «Ἑλληνοχριστιανισμό» ἢ «Ἑλληνοχριστιανικὸ Πολιτισμό» μιλᾶνε, ὅταν αὐτὸς ἀποτελῇ φάντασμα καὶ δὲν μπορῇ ἀπὸ τὸ 1845 (ὅταν ἡ κούφια αὐτὴ λέξη πρωτοεμφανίσθηκε – καὶ ἐξελίχθηκε ἔκτοτε σὲ λέξη - παγίδα στὴν ἐπίσημη ἰδεολογία τοῦ θλιβεροῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου) νὰ σταθῇ ἀλλιῶς, παρὰ μόνο ὡς ἱστορικὴ αὐταπάτη, ὡς «τάπα» ἐν τέλει ποὺ διχάζει καὶ ἐξουδετερώνει ὅσο μπορεῖ καὶ ὅπως μπορεῖ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν δημιουργικῶν καὶ ζωτικῶν δυνάμεων τοῦ Ἕλληνα; Δὲν ἔχει λοιπὸν καμμία βάση ἢ προοπτικὴ ἡ ἀνέφικτη «σύζευξη» Ἑλληνισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ. Πνευματικά, ἰδεολογικὰ τὸ με-