«Καθένας ἔχει τὸ δικαίωμα... νὰ ἐπικρατῇ μία διεθνὴς τάξη»! Στὶς 10 Δεκεμβρίου 1948 ἡ Γενικὴ Συνέλευσις τοῦ OHE ἐψήφισε τὴν Διακήρυξιν τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Θλῖψιν βεβαίως προκαλεῖ ἡ ἀναγκαιότης διακηρύξεως τῶν αὐτονοήτων δικαιωμάτων τοῦ ἀνθρώπου. Μεγαλύτερη θλῖψιν ὅμως προκαλεῖ, μὲ ἀφορμὴ τὰ ὑψηλὰ ἰδανικὰ, νὰ θεσμοθετῆται αὐτὸ ποὺ σήμερα ἀποκαλεῖται παγκοσμιοποίησις καὶ νέα τάξις πραγμάτων. Γιατὶ αὐτὸ ἀκριβῶς συμβαίνει. Οἱ ἐμπνευστὲς τῆς διακηρύξεως ἐφρόντισαν ἀπὸ τὸ πρῶτο ἄρθρο νὰ τὴν καταστήσουν ὑποχρεωτικὴ γιὰ ὅλα τὰ μέλη τοῦ ὀργανισμοῦ, ποὺ σήμερα εἶναι ὅλα τὰ κράτη τοῦ πλανήτη. Ἀναφέρεται σὲ αὐτό: «Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γεννιοῦνται ἐλεύθεροι καὶ ἴσοι στὴν ἀξιοπρέπεια καὶ στὰ δικαιώματα. Εἶναι προικισμένοι μὲ λογικὴ καὶ συνείδηση καὶ ὀφείλουν νὰ συμπεριφέρωνται μεταξύ τους μὲ πνεῦμα ἀδελφοσύνης». Αὐτὸ τὸ «ὀφείλουν» εἶναι ποὺ καθιστᾶ τὴν διακήρυξιν ὑποχρεωτική· ὄχι μόνον γιὰ τὰ μέλη ποὺ τὴν ὑπέγραψαν τότε, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλα τὰ μετέπειτα κράτη, ποὺ ἔγιναν μέλη τοῦ ὀργανισμοῦ. Ἀποτελεῖ δὲ ἡ διακήρυξις αἰχμὴ τῆς πολιτικῆς τοῦ OHE, ὅπως προβάλλουν. Ὅμως ἡ προῖκα τοῦ ἀνθρώπου σὲ λογικὴ καὶ συνείδησιν δὲν εἶναι ἡ ἴδια σὲ κάθε ἄτομο οὔτε ἀνεπτυγμένη στὸν αὐτὸ βαθμό. Ἄρα τὸ ζητούμενο πνεῦμα ἀδελφοσύνης δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃ τὸ ἴδιο περιεχόμενο γιὰ τὸν καθένα (ἄτομο ἢ λαό). Μὲ ἄλλα λόγια οἱ ἄνθρωποι ὅλης τῆς γῆς ὀφείλουν νὰ συμπεριφέρωνται, ὅπως οἱ ἐμπνευστὲς τῆς διακηρύξεως ἐθέσπισαν, καὶ περιγράφεται αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ ἀπὸ τὸ 2ο ἄρθρο ἕως καὶ τὸ 30ο (τελευταῖο). Καὶ εἶναι φανερό, ὅτι δὲν ἔχουν ληφθῇ ὑπ’ ὄψιν οἱ ἰδιαιτερότητες τοῦ κάθε κράτους-μέλους, ποὺ ἑδράζονται στὴν ἱστορική του παράδοσιν, τὴν θρησκεία κ.λπ. Ἀλλὰ ἡ ὕπαρξις διαφορῶν εἶναι γιὰ τοὺς ἐξουσιαστὲς μία ἀσήμαντη λεπτομέρεια, ποὺ πρέπει νὰ παρακαμθῇ. Ἀρκεῖ ὅλοι νὰ μετρηθοῦν στὴν προκρούστεια κλίνη τῆς Διακηρύξεως τῶν Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων. Καὶ ἂς ἀκρωτηριάζουν τοῦς λαούς· καὶ ἂς εἶναι χειρότερη μορφὴ φασισμοῦ ἀπὸ αὐτὸν ποὺ θέλουν νὰ ἐξορκίσουν. Γιατὶ ἄλλο εἶναι ὁ ἀλληλοσεβασμὸς μεταξὺ τῶν λαῶν καὶ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ ζήσουν εἰρηνικὰ καὶ ἄλλο νὰ ἐπιβάλλεται ἑνιαῖος τρόπος συμπεριφορᾶς. Τὸ 5ο ἄρθρο διακηρύττει, ὅτι: «Κανεὶς δὲν ἐπιτρέπεται νὰ ὑποβάλλεται σὲ βασανιστήρια, οὔτε σὲ ποινὴ ἢ μεταχείριση σκληρή, ἀπάνθρωπη ἢ ταπεινωτική». Ὅμως στὰ ἰσλαμικὰ κράτη ἡ ἀποκοπὴ τοῦ χεριοῦ ἑνὸς κλέπτη δὲν θεωρεῖται οὔτε ἀπάνθρωπη οὔτε ταπεινωτική, ἀφοῦ ἑδράζεται στὸ ἱερὸ βιβλίο, τὸ Κοράνι. Ἀλλὰ γιὰ τὴν δυτικὴ θεώρησιν μία τέτοια ποινὴ θεωρεῖται καὶ ἀπάνθρωπη καὶ ταπεινωτική, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει στὴ νομοθεσία τῶν δυτικῶν κρατῶν. Σαφῶς ὑπάρχει διαφορὰ πολιτιστικῆς ἀντιλήψεως καί, ἂν τὸ θέλουμε, ὁ ἀκρωτηριασμὸς σὰν ποινὴ εἶναι βαρβαρότης. Εἶναι βαρβαρότης, γιατὶ δὲν σέβεται τὸ ἱερὸ ἀνθρώπινο σῶμα. Μὰ μέσα στὴν ἴδια τὴν δυτικὴ ἀντίληψιν τὸ σῶμα ὑποβάλλεται σὲ μαρτύρια, ἔστω καὶ ἂν δὲν ἀκρωτηριάζεται. Οἱ διάφοροι μοναχοὶ ἢ μοναχὲς βασανίζουν τὸ σῶμα