Τὰ ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ κύρια ὀνόματα τῆς φυλῆς τῶν Ἀραουκανῶν τῆς Χιλῆς ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΟΙΚΙΣΑΝ TH N. AMEPIKH ΔΙΑΠΛΕΟΝΤΑΣ TON EIPHNIKO ΩΚΕΑΝΟ; Ἡ πρώτη ἀπόπειρα ἐνασχόλησης μὲ τὴν μελέτη τῆς γλώσσας τῶν Θεῶν τοῦ Ἡλίου, τῶν Ἴνκα(1), ποὺ πίστευαν καὶ περίμεναν τοὺς λευκοὺς θεοὺς τους, ποὺ παρασύρθηκαν νὰ δεχθοῦν τοὺς καταστροφικοὺς καὶ ἀπολίτιστους «ἐκπολιτιστές» τους, τοὺς Ἱσπανοὺς τοῦ Πιζάρο, ὡς ἐπιστρέφοντες προγόνους καὶ προπάτορες καὶ θεούς, μᾶς ἀπεκάλυψε ἑλληνικὲς ρίζες καὶ δομὲς στὴν Ἀμερικανικὴ Ἤπειρο ἀπὸ τὴν πανάρχαια ἐποχή μὲ διαλεκτικὰ δωρικὰ καὶ αἰολικὰ στοιχεῖα τῆς γλώσσας τους*. Ἀλλὰ καὶ ἡ προσέγγιση τῆς γλώσσας τῶν Ἀραουκανῶν ἑνὸς ἄλλου λαοῦ τῆς N. Ἀμερικῆς, ἀποκαλύπτει μία ἄλλη, πολλαπλᾶ δημιουργικὴ ἑλληνικὴ ἑστία στὴν Νότιο Ἀμερική, σὲ χώρα ἀντίπαλο πόλο τῆς αὐτοκρατορίας τῶν Ἴνκα, ποὺ πολέμησε τοὺς Ἱσπανοὺς εἰσβολεῖς καὶ θαυμάστηκε(2) ἀπ’ αὐτούς, ἀποδεικνύοντας τὴν Σπαρτιατικὴ καταγωγή της. Καὶ ἐξυμνήθηκε στὸ σχετικὸ ἔπος «Araucania» ἀπὸ τοὺς Ἱσπανοὺς ποιητές. Ἀραουκανοί, Μαποῦτσε, Βελίτσε. Λέξεις ποὺ μοιάζουν ἐξωτικές, ποὺ σὲ πρώτη θέαση δὲν μᾶς ξεδιπλώνουν τὸ θαυμαστὸ περιεχόμενό τους, εἰδικὰ σὲ μᾶς τοὺς Ἕλληνες. Καὶ ὅμως, ἂν ἐντρυφήσουμε στὰ λεξικὰ καὶ στὶς συνήθειες τῶν λαῶν αὐτῶν, ἔρχονται στὸ φῶς πολλὰ στοιχεῖα, ποὺ παραπέμπουν σὲ πολὺ οἰκεῖες καὶ γνωστές μας εἰκόνες, ἔθιμα καὶ στοιχεῖα. Καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα, προκαλεῖ τὸν μελετητὴ ἡ ὁμοιότητα τῶν τοπωνυμίων, τῶν ὀνομάτων, τῶν γλωσσῶν γενικώτερα. Τὸ δωρικὸ ἰδίωμα, ποὺ ἐντοπίζεται στὴ βάση τῶν ριζῶν τῶν λέξεων ἐπιβεβαιώνει τὶς ἱστορικὲς μαρτυρίες, καὶ μάλιστα ὅσες προέρχονται ἀπὸ ἐπίσημα μέλη τῶν φυλῶν αὐτῶν.(3) Οἱ μὴ γλωσσικὲς ἀποδείξεις ἐπικεντρώνονται στὴν φυσιολογία καὶ τὰ σωματικὰ χαρακτηριστικὰ τῶν μελῶν τῆς φυλῆς, στὶς συνήθειες, στὶς θρησκευτικὲς δοξασίες, στὶς ἱστορικὲς ἀναλογίες καὶ μαρτυρίες γιὰ την ὁδὸ ποὺ διανύθηκε μέχρι τὴν ἄφιξη τῶν πρώτων ἐποίκων Ἀραουκανῶν στὴ Χιλή, ποὺ ἔχει καὶ αὐτὴ νὰ ἀποκαλύψῃ πολλά, γιὰ πιθανὲς ἐνδιάμεσες ἀποικίες τῶν Ἑλλήνων στὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανὸ ἢ ἑλληνικὲς ἑστίες ποὺ χρειάζεται νὰ ἐρευνηθοῦν**. Καὶ ἴσως μᾶς ἀποκαλυφθοῦν ἑρμηνεῖες συμπεριφορῶν ἢ ἐθίμων τῶν γενικῶς καὶ ἀδιακρίτως σήμερα ἀποκαλουμένων ἰθαγενῶν μὲ ἑλληνοκεντρικὴ θεώρηση. Σὲ κάθε περίπτωση ἀφετηρία αὐτῆς τῆς περιπλάνησης, τόσο γοητευτικῆς καί, ἐλπίζουμε, πλούσιας σὲ ἐνδείξεις καὶ σκέψεις, μπορεῖ νὰ ἀποτελέσουν τὰ καθαρὰ ἑλληνικὰ ἢ ἑλληνόμορφα τοπωνύμια ἢ ὀνομασίες περιοχῶν, ὅπως ἡ πόλη Οὗε (Hue = Gue < Γαῖα) τοῦ Λάος καὶ ἡ ὀνομασία τῶν νησιῶν Γαλα-πάγος (Λευκὸς Βράχος). Ἐν προκειμένῳ οἱ περιγραφὲς τῶν ἀρχαίων, ὡς τοῦ Στράβωνος καὶ τοῦ Πτολεμαίου, εἶναι πολύτιμη πηγὴ πληροφοριῶν γιὰ τὰ ταξίδια τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων στὶς περιοχὲς αὐτές, ποὺ ἀφ’ ἑαυτῶν * Βλ. ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἴνκα», «Κέτσουα», «Ἀταχουάλπα», «τρεῖς ἑλληνικὲς λέξεις τῶν Ἴνκα» τῶν Σ. Δωρικοῦ - K. Χατζηγιαννάκη, στὸν «Δαυλό», τ. 201. ** Βλέπε τὴν ἔρευνα τοῦ Nors Josephson τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης, μὲ τίτλο «Οἱ κάτοικοι τῶν νησιῶν τοῦ Εἰρηνικοῦ μιλοῦν Ἑλληνικὰ» ποὺ δημοσιεύθηκε στὸν «Δαυλό», τεύχη 169, 170.