12866 ΔΑΥΛΟΣ/205, Ἰανουάριος 1999 σύγγραμμα (βλ. XVI) μὲ τὸν τίτλο «Ἡ Πληροφορία καὶ Ἐσωτερικὴ Δομὴ τοῦ Σύμπα- ντος». Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε, ὅτι ἡ προσέγγισι καὶ ἀνάλυσι εἶναι κβαντικὴ/θερμοδυ- ναμική. Μεταξὺ ἄλλων ἐξαιρετικὰ ἐνδιαφερόντων μαθηματικῶν τύπων καὶ σχολίων πα- ρουσιάζει ἕνα σωματίδιο ἀπολύτου φυσικῆς πληροφορίας, ποὺ τὸ ἀποκαλεῖ «Ἴνφον». Ἕνα σωματίδιο μηδενικῆς μάζας, ὡς εἶδος φωτονίου, πέρα ἀπὸ τὰ συμβατικὰ σωματί- δια τῆς ἐνέργειας/μάζας. Τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ τοῦ ἀποδίδει, τὸ καθιστοῦν ἕναν δυνα- μικώτατο ὑποψήφιο γιὰ πιθανὸ θεμελιῶδες σωματίδιο τοῦ αἰθέρα, πάρ’ ὅλον ὅτι τοῦτο δὲν ἀναφέρεται σαφῶς ἀπὸ τὸν συγγραφέα-ἐφευρέτη του. Δὲν ἀρκεῖ ὅμως ἡ φυσικὴ πε- ριγραφὴ καὶ ἡ φυσικὴ κατάστασι ἑνὸς σωματιδίου, ἔστω καὶ μὲ μηδενικὴ μᾶζα γιὰ νὰ θε- ωρηθῇ ὡς τὸ κύριο συστατικὸ τοῦ αἰθέρα. Θὰ πρέπει ἐπίσης νὰ εἶναι καὶ κύριο συστα- τικὸ τῆς «λογικῆς τῆς Φύσεως», δηλ. συστατικὸ καὶ δημιουργικὸ σωματίδιο τῆς Φύσε- ως/Λόγου. Τὴν ἴδια ἐποχὴ ἕνας πραγματικὰ ἀπίθανος καὶ ἀπρογραμμάτιστος «συγχρονισμὸς» ἔλα- βε χώρα. Ἕνας διακεκριμένος μαθηματικός, ποὺ συνέγραφε σὲ τελείως διαφορετικὸ τό- πο καὶ περιβάλλον καὶ μὲ διαφορετικὸ σκοπό, παρουσιάζει τὸ ἔργο του μὲ τίτλο «Λογικὴ καὶ Πληροφορία». Μία ἐμπεριστατωμένη ἀνάλυσι τῆς ἐννοίας τῆς πληροφορίας μὲ κανόνες μαθηματικῆς καὶ συστηματικῆς λογικῆς (βλ. XVII). Ὁ συγγραφεὺς ἐθεώρησε χρήσιμο καὶ ἀναγκαῖο νὰ παρουσιάσῃ ἕνα βασικὸ στοιχεῖο τῆς «λογικῆς πληροφορίας», ποὺ τὸ ἀπο- καλεῖ, ἐπίσης καὶ κατὰ σύμπτωσι, «Ἴνφον». Λαμβάνοντες ὑπ’ ὄψι τὸν ἐπιστημονικὸ κύκλο μέσα στὸν ὁποῖο κινοῦνται οἱ δύο συγ- γραφεῖς, ἡ ταυτότητα τοῦ ἐπιλεγέντος ὀνόματος δὲν εἶναι ἀσφαλῶς οὔτε παράδοξη οὔτε ἀπρόσμενη. Ἡ χρονικὴ ὅμως σύμπτωσις καὶ ἡ σύμπτωσις στὸ ὄνομα, ξεκινώντας ἀπὸ δύο τελείως διαφορετικὰ σημεῖα, εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτη. Κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο τὸ φυ- σικὸ «Ἴνφον» ἀποκτᾶ καὶ τὸ ἀναγκαῖο λογικο-θεωρητικὸ συμπλήρωμά του, ὁπότε τὸ δί- δυμο τῶν «Ἴνφον» μπορεῖ κάλλιστα νὰ θεωρηθῇ ὡς τὸ θεμελιῶδες «σωματίδιο» τοῦ ἀπο- καλουμένου ἀπὸ τὸν γράφοντα τὸ παρὸν ὡς «πληροφοριακοῦ αἰθέρα». Ἐν πάσῃ περιπτώσει ἀντιμετωπίζουμε μία «ἀναγέννησι» καὶ «ἀναμόρφωσι» τῶν θεω- ριῶν σχετικότητας καὶ τῶν κβαντικῶν θεωριῶν μέσα σὲ ἕνα πληροφοριακὸ χῶρο καὶ χρό- νο. Σημειωτέον, ὅτι ὑπάρχουν καὶ ἄλλες ἐνεργὲς θεωρίες πάνω στὸ ἴδιο θέμα. Ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς πρωτοπόρους L. Βrillouikκαὶ D. Gaborἡ πληροφοριακὴ θεωρία τοῦ Bekenstein(βλ. XVIII), ἢ θεωρίες τοῦ R. Carnapκαὶ R. Βaierleinκαὶ ἄλλων διακεκριμένων ἐπιστημόνων, ποὺ παραμένουν ὅμως μέσα στὰ καθαρῶς φυσικά, κοσμολογικὰ ἢ καθαρῶς βιολογικὰ πλαίσια. Ὁ γράφων τὸ παρὸν ἀποδίδει ἰδιαίτερη σημασία ὄχι μόνο στὸ φυσικομαθημα- τικὸ περιεχόμενο τῶν δύο δημιουργῶν, ἀφ’ ἑνὸς τοῦ «λογικοῦ» καὶ ἀφ’ ἑτέρου τοῦ «φυ- σικοῦ» Ἴνφον, ἀλλὰ καὶ στὴν χρονικὴ σύμπτωσι καὶ σύγχρονη ἐπιλογὴ τοῦ ὅρου «Ἴνφον». Κατ’αὐτὸν τὸν τρόπο μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὸ ἐπιστημονικὸ περιβάλλον τοῦ τέλους τοῦ αἰώνα μας ὄχι μόνο δὲν ἀπορρίπτει ἀλλὰ ἐπιβάλλει τὴν ἐπανεξέτασι τῆς ἐννοίας τοῦ αἰθέρα, μέσα ἀπὸ τὰ νέα δεδομένα ὡς καὶ τὴν προφανῆ δυνατότητα ἐπιλογῆς τῶν ὅρων «Φύσις/Λόγος»καὶ «Βιολογικὸ Σύμπαν»ὡς πραγματικῶν φυσικῶν καταστάσεων γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀνθρώπινο νοῦ τοῦ Homo-Sapiensκαὶ τὴν νοημοσύνη τοῦ Homo- Informaticus, ὅπως ἐξελίσσεται στὴν Γῆ τοῦ παλαιοῦ Homo-Erectus. Γιὰ τὰ πολλὰ ἄλλα θέματα σχετικὰ μὲ τοὺς ἀριθμοὺς, τοὺς ἀριθμοσυνδέσμους, τὶς φι- λοσοφικὲς ἐξισώσεις κ.λπ. ὑπάρχουν λεπτομέρειες σὲ ἄλλα ἐκδοθέντα ἢ ὑπὸ ἔκδοσιν ἔργα τοῦ γράφοντος. Θὰ κλείσουμε τὸ παρὸν μὲ τὴν παρουσίασι δύο ἀκόμη θεμελιωδῶν ἀριθμοσυνδέσμων ποὺ συνδέουν τὶς κύριες δύο σταθερές/ἀλφάβητα τῆς Φύσεως, μὲ τὸ πυθαγόρειο χρυσὸ μέτρο, σὲ λογαριθμικὴ σχέσι ποὺ μπορεῖ νὰ ἑρμηνευθῇ κατὰ πολλοὺς τρόπους μὲ τὶς σύγ- χρονες θεωρίες καὶ τὴν ἐσωτερικὴ ἐνέργεια τοῦ «ξερονίου»μὲ τὸν χρυσὸ ἀριθμὸ καὶ τὸν ἀριθμὸ τοῦ Πλάτωνος, τὸν 216. Νὰ σημειωθῇ, ὅτι τόσον τὸ ξερόνιον Μχ ὅσον καὶ ἄλλες