O ΑΛΛΟΣ ΛΟΓΟΣ «Ὁδηγῶ καὶ σὲ σκέπτομαι...» «Ὁδηγῶ καὶ σὲ σκέπτομαι», τραγουδᾶ ὁ λαϊκὸς μας βάρδος. Ἄν καὶ προσωπικὰ δὲν γνωρίζω, ἄν σκέπτεται τὴν ἀγαπημένη του ἢ τὴν Πανεπιστημίου. Καθόσον, ὡς γνωστόν, πιὸ εὔκολα τὴν σήμερον ἡμέραν σ’ ἐρωτεύεται ἡ Ναστάζια Κίνσκυ, παρὰ διασχίζεις τὴν λεωφόρο Ἀμαλίας. Ὁ εὐτυχὴς ὁδηγός, ποὺ ἔχει τὴν τύχη νὰ ἀνεβαίνῃ τὴν Συγγροῦ, μπορεῖ καὶ νὰ αἰσθάνεται ἱκανοποίηση, παρὰ τὰ ἔργα τοῦ μετρό, καθὼς βλέπει ὅτι ἡ κυκλοφορία γενικὰ τσουλάει. Μικρὲς ὑποψίες γιὰ τὴν περαιτέρω πορεία τῆς μέρας του τὸν καταλαμβάνουν ἐκεῖ στὸ ὕψος τῆς ὁδοῦ Νέγρη, ὅταν ἀτενίσῃ τὴν οὐρὰ τῶν αὐτοκινήτων ποὺ ἀκινητεῖ μακαρίως. Ἀναβοσβήνουν μὲ τὴν συνήθη συχνότητα τὰ φανάρια, πράσινο-κίτρινο-κόκκινο, ἀλλὰ κανένα δὲν ἐνδιαφέρει, ἀφοῦ τίποτε δὲν κινεῖται. Ἢ, μᾶλλον, κάτι κινεῖται μὲ σταθερὰ ἀργοὺς ρυθμοὺς ποὺ εἶναι σχεδὸν ἀνεπαίσθητοι. Στὴν ἀρχὴ ὁ ὁδηγός μας μὲ τὴν στωικότητα τοῦ Ἀθανασίου Διάκου ὀλίγον πρὸ τοῦ μαρτυρίου ἀνάβει τσιγάρο καὶ ἀφήνει τὴν σκέψη του νὰ περιπλανηθῇ σ’ εὐχάριστα πράγματα ὅπως λ.χ. στὴν ἐφορία, τοὺς ηὐξημένους λογαριασμοὺς τῶν παροχῶν καὶ τὴν αὔξηση, ποὺ γιὰ φέτος δὲν προβλέπεται. Καὶ ἡ κυκλοφορία συνεχίζεται μὲ τοὺς γρήγορους ρυθμοὺς ἑτοιμόγεννης χελώνας. Τὴν ἠρεμία τοῦ τοπίου τώρα διακόπτουν τὰ ὁμαδικὰ κλάξον τὰ ὁποῖα δημιουργοῦν μιὰ μελωδικὴ ἁρμονία, ἐνῷ ταὐτόχρονα τά... Γαλλικὰ δίνουν καὶ παίρνουν. Παράθυρα ἀνοίγονται καὶ ἀρχίζουν οἱ δημόσιες σχέσεις στὸ ὕφος τοῦ Φελλινικοῦ νεορεαλισμοῦ: «Ποιός πού (μπίπ) ἔχει κλείσει πάλι τὸν δρόμο»; ἢ «Μᾶς ἔχουν γα (μπίπ) αὐτὲς τὶς μέρες». Τελικά, μὲ τὰ νεῦρα τσατάλια, κι ὕστερα ἀπὸ μιὰ ὥρα, ὁ ὁδηγός μας ἀτενίζει πανευτυχὴς τὴν ἀρχὴ τῆς Ἀμαλίας, ἡ ὁποία παρὰ τὸ πηξιματάκι της «τραβάει». «Ὡραῖα», σκέπτεται, ὁ ἄνθρωπος. «Ἡ Συγγροῦ ἦταν τὸ πρόβλημα. Βοὺρ τώρα γιὰ τὴν δουλειά μας». Καὶ προχωρεῖ. Ὅμως στὸ ὕψος τῆς μεσαίας λωρίδος τῆς λεωφόρου Βασιλέως Κωνσταντίνου τὸν ἀναμένει μιὰ εὐχάριστη ἔκπληξη: Δυὸ γερανοὶ τῆς τροχαίας καὶ τρία περιπολικὰ ἔχουν κλείσει τὴν διέλευση τῶν ὀχημάτων καὶ τὰ στέλνουν νὰ θαυμάσουν τὸν «Δισκοβόλο» καὶ τὸ Παναθηναϊκὸ Στάδιο. Μὲ μόλις συγκρατημένη τὴν ψυχραιμία του ὁ ὁδηγός, ποὺ εἶναι ἕτοιμος νὰ ἐκραγῇ σὰν τὴν Αἴτνα, ρωτάει εὐγενέστατα τὸ ἐκεῖ ὑπάρχον ἀστυνομικὸ ὄργανο, τί ἐπὶ τέλους συμβαίνει. Γιὰ νὰ πάρῃ τὴν ἀπάντηση πώς αὐτὴ τὴν στιγμὴ πραγματοποιοῦν ἑκατοστὴ εἰκοστὴ ἕκτη πορεία τους οἱ ὑπάλληλοι τοῦ «Ὀργανισμοῦ γιὰ τὴν αὔξηση τῆς παραγωγικότητας». Ἐνῷ ἀπὸ μακριὰ ἀκούγονται τὰ καινοφανῆ συναισθήματα «M’ ἀγῶνες κατακτοῦμε τὰ δικαιώματά μας» καὶ τὸ ρυθμικώτατον «Δὲν θὰ περάσῃ». Τὸ ὅτι δὲν θὰ περάσῃ πρὸς τὴν Πανεπιστημίου ὁ ὁδηγός μας εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ βέβαιο. Ὅσο γιὰ τὸ δικαίωμά του νὰ φτάσῃ στὴν ‘Ομόνοια, σίγουρα ἀπαιτεῖ πολὺ ἀγῶνα. Τελικά, ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ ἄνθρωπος πιὸ εὔκολα πηγαίνει στὸ φεγγάρι παρὰ ἀπὸ τὸ Κουκκάκι στὴν Ὀμόνοια. Ἐκτὸς πιὰ κι ἄν πάῃ μέσῳ Λαμίας. Τελικά, ὅταν ὅ ἄνθρωπος πάῃ στὴν δουλειά του μὲ χίλιους κόπους καὶ ἐπὶ τέλους γυρίσῃ σπίτι του, βάζει τὴν τηλεόραση νὰ δῇ εἰδήσεις. Καὶ τί βλέπει καὶ φτάνει στὰ ὅρια τοῦ ἐγκεφαλικοῦ; Εἴκοσι ἀξύριστους (γιὰ νὰ μὴ χάνουμε καὶ τὴν ἐπαφὴ μὲ τὴν ἐπανάσταση) μὲ μιὰ ντουντούκα νὰ ἔχουν κλείσει τὴν Πανεπιστημίου διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν καταπίεση καὶ ἐνάντια στὴν ἐντατικοποίηση τῆς δουλειᾶς, ποὺ μεθοδεύουν τὰ ξένα μονοπώλια καὶ τὰ ντόπια τσιράκια τους τῆς ὀλιγαρχίας, ποὺ ξεζουμίζουν τοὺς ἐργαζόμενους. Ὄχι! Δὲν γνωρίζω ἄν ὁ ὁδηγός μας ἔκαψε τ’ ἁμάξι του. Ἀλλὰ ποῦ θὰ πάῃ; Κάποτε θὰ γίνῃ κι αὐτό. Γιῶργος Πετρόπουλος