Πικρὴ αἴσθηση Οἱ Νεοέλληνες ἔχομε κατακτήσει μία καὶ μοναδικὴπαγκόσμια πρωτιά. Εἶναι ἐκείνη τῆς Ἐμπορικῆς μας Ναυτιλίας. Διερωτηθήκατε ποτὲ ποιά εἶναι ἡ αἰτία; Στὸ ἐρώτημα αὐτὸ φυσικὰ μποροῦν νὰ ἀπαντήσουν ἔγκυρα οἱ ἁρμοδιώτεροι ὅλων, δηλ. οἱ δημιουργοί της (πλοιοκτῆτες). Ὁ λόγος λοιπὸν γιὰ τὸν ὁποῖον ἡ ναυτιλία μας κατέχει σταθερὰ τὴν κορυφὴ εἶναι ἕνας καὶ μοναδικός: Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ποντοπόρος Ἕλλην ἐπιχειρηματίας δρᾶ ἐκτὸς τῆς δικαιοδοσίας τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου. Οἱ ἴδιοι, οἱ ἁρμοδιώτεροι ὅλων, στὸ (ἐντελῶς ὑποθετικὸ βεβαίως) ἐρώτημα, ποιά θὰ εἶναι ἡ τύχη τους ἂν τεθοῦν κάτω ἀπὸ τὸν (νομικό, γραφειοκρατικό, πολιτικὸ καὶ οἰκονομικὸ) ἔλεγχο τοῦ Ρωμαίικου, θὰ σᾶς ἀπαντήσουν ἀνενδοίαστα ὅτι σὲ ἐλάχιστα χρόνια θὰ ἔχουν καταστραφῆ. Στὸ παρὸν τεῦχος τοῦ «Δαυλοῦ» ὑπάρχει ἀπολύτως πειστικὴ τεκμηρίωση τοῦ γεγονότος ὅτι ὁ ρόλος τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου στὴν πορεία καὶ τὴν ζωὴ τοῦ Ἕλληνα εἶναι ὀλέθριος, σ’ ἕνα τουλάχιστον ἀκόμη σημαντικὸ τομέα, τὸν ἐπιστημονικό. Θὰ διαβάσετε ὅτι ἀπόδημοι Ἕλληνες ἐπιστήμονες μὲ ἐπικεφαλῆς ἕνα Χιώτη καθηγητὴ σ’ ἕναν «ἑλληνοκρατούμενο» χῶρο ἑνὸς ἀμερικανικοῦ ἱδρύματος, τὸν Τομέα Διαστημικῆς τοῦ πανεπιστημίου τῆς Βαλτιμόρης, εἶναι ἡ παγκόσμια πρωτοπορία τῶν ἐρευνῶν γιὰ τὶς ἀποστολὲς στὸ Διάστημα καὶ ταυτόχρονα οἱ κορυφαῖοι ἐγκέφαλοι τῶν πλανητικῶν προγραμμάτων τῆς ΝΑΣΑ ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Καὶ ταυτόχρονα θὰ πληροφορηθῆτε γιὰ μιὰ τέτοια σαπίλα καὶ ἐπιστημονικὴ ἀνυπαρξία ὅλων τῶν κορυφαίων ἐπιστημονικῶν ἱδρυμάτων τῆς Ἑλλάδος, ποὺ ἂν δὲν κλείσετε τὴ μύτη σας ἀπὸ τὶς λοιμώδεις ἀναθυμιάσεις της, θὰ αἰσθανθῆτε θλίψη, ἴσως καὶ ντροπή. *** Ἡ διαφορὰ μεταξὺ τῆς ἐντὸς καὶ ἐκτὸς κράτους εἰκόνας τοῦ στίβου, ὅπου οἱ Ἕλληνες ἀγωνίζονται στοὺς προμνησθέντες τομεῖς εἶναι τόσο ἀβυσσαλέα καὶ κραυγαλέα, ὥστε ἡ ἐπίκληση καὶ ἄλλων ἀναλόγων συγκρίσεων – καὶ μποροῦν νὰ γίνουν πολλὲς – εἶναι περιττή. Εἶναι προφανὲς ὅτι κάποια ἀόρατη δύναμη ἐπενεργεῖ ἐντὸς τῶν ἑλλαδικῶν συνόρων καὶ παραλύει τὶς ζωτικὲς καὶ δημιουργικὲς δυνάμεις τοῦ Ἕλληνα, αὐτὲς ἀκριβῶς ποὺ ἀπελευθερώνονται καὶ ἐνεργοποιοῦνται μὲ τόσο σπουδαῖα ἀποτελέσματα, μόλις ἀναπτυχθοῦν σὲ ἄλλα περιβάλλοντα – καὶ μάλιστα ξένα, ἑπομένως δυσμενῆ.