ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἡ δῆθεν εὐλόγηση τῆς ἐπαναστάσεως στὴν Ἁγία Λαύρα Κύριε διευθυντά, Μετὰ τὸ δελτίο εἰδήσεων τῆς ET1 κατὰ τὴν ἑσπέρα τῆς 11/12/98 ἔγινε μία λιγόλογη ἀναφορὰ τοῦ δημοσιογράφου κ. Παπαδοπούλου στὸ ἀναφυὲν προσφάτως θέμα ὅτι οὔτε ἐξομολόγηση τῶν πρώτων Ἑλλήνων στρατιωτῶν ἔλαβε χώρα οὔτε εὐλόγηση τῶν ὅπλων τους στὴν μονὴ τῆς Ἁγίας Λαύρας κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821. Ἡ ἀναφορὰ αὐτὴ ἦλθε ὡς συνέχεια ἐκπομπῆς γενομένης στὸ «ΜΕΓΑ» ἐξ ἀφορμῆς βιβλίου ἐκδοθέντος πρόσφατα στὴν Πάτρα. Τὸ θέμα τοῦτο εἶναι παλαιό, διότι ἀναφέρεται λεπτομερῶς στὰ ἀπομνημονεύματα τοῦ ἀγωνιστοῦ τῆς ἐπαναστάσεως Φωτάκου, ἀλλὰ παρογκωνίσθηκε· προβλήθηκε τὸ πρῶτον ἀπὸ τὶς στῆλες τοῦ «Δαυλοῦ» στὸ τεῦχος 147, Μάρτιος 1994, σελ. 8633-8636, ὑπὸ τὸν τίτλο «Κρυφὸ Σχολειὸ – ἡ κακοποίηση τοῦ μύθου». Ἐγράφη δὲ τότε ὅτι, καθ’ ἃ ἀναφέρει ὁ Φωτάκος, ὁ ἐπίσκοπος Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸς βρισκόταν ὅλες τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες στὴν Πάτρα καὶ ὅτι ἕνας τολμηρὸς Ἕλληνας, ὁ Σωτήρης Χαραλάμπης, εἰσῆλθε μὲ πενῆντα περίπου ἄνδρες στὴν κωμόπολη τῶν Καλαβρύτων καὶ τοὺς διέταξε νὰ ρίξουν σποραδικοὺς πυροβολισμούς, σὰν νὰ πήγαιναν σὲ γάμο ἢ πανηγύρι. Τὸ γεγονὸς ἐκεῖνο θορύβησε τοὺς Τούρκους τοὺς κατοικοῦντες στὴν κωμόπολη καὶ κλείσθηκαν στὰ σπίτια, μόλις δὲ ἦλθαν σὲ διαπραγματεύσεις μὲ τοὺς ἐπαναστάτες, παρέδωσαν τὴν πόλη, παραδοθέντες καὶ οἱ ἴδιοι σ’ αὐτούς. Εἶναι δὲ γνωστὸ ἀπὸ τὴν Ἱστορία τῆς Ἐπαναστάσεως – ὡς μηδόλως ἀναφερόμενον ὑπ’ αὐτῆς – ὅτι οὔτε στὴν πόλη τῶν Καλαμῶν, ἡ ὁποία κατελήφθη ἐπίσης κατὰ τὶς ἡμέρες ἐκεῖνες, οὔτε σὲ ἄλλη πόλη ἔλαβε χώρα πρὸ τῆς καταλήψεώς της εὐλογία τῶν ὅπλων, ἀλλ’ ἡ ἐλευθερία ἐξῆλθε, ὅπως λέγει ὁ ποιητής, «ἀπ’ τὰ κόκκαλα βγαλμένη τῶνἙλλήνων τὰ ἱερά». Ἡ παροῦσα ἀναφορὰ γίνεται γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν πραγμάτων ἐπὶ τοῦ θέματος, ἀλλὰ καὶ γιὰ ἕναν ἄλλο λόγο: Γίνεται, γιὰ νὰ ὑπομνήσῃ τὴν ἀλήθεια αὐτὴ – καὶ πολλὲς ἄλλες – σ’ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι θέλουν τοὺς Ἕλληνες νὰ εἶναι ὑποχείριοι δοξασιῶν, ποὺ ἀνήκουν πλέον στὸ παρελθὸν καὶ βοοῦν «τρομάρα»! σ’ ὅσους δὲν σκύψουν τὸν αὐχένα. Μετὰ τιμῆς Πᾶνος Τσίνας Ἐπίτιμος διευθυντὴς Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης Ὁ Ἀπολλώνιος καὶ ὁ Διονυσιακὸς ἄνθρωπος Ἀγαπητὲ «Δαυλέ», Τὸ προεδρεῖο τῆς Ὁμοσπονδίας τῶν Ἡνωμένων Λακωνικῶν Σωματείων Ἀμερικῆς παρακολουθεῖ μὲ ἐνδιαφέρον τὰ διάφορα ἄρθρα τοῦ «Δαυλοῦ» καὶ συγχαίρει ἐσᾶς καὶ τοὺς συνεργάτες σας διὰ τὶς ὡραῖες προσπάθειές σας. Εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ συναντηθοῦμε μὲ δύο συνεργάτες σας, τὸν κ. Κουβαλάκη καὶ τὸν κ. Μπεξῆ, ποὺ μᾶς ἔκαναν τὴν τιμὴ νὰ μᾶς ἐπισκεφθοῦν μαζὶ μὲ τὸν Γιάννη Φωτοδημητράκη (Ἰαπετὸ) εἰς τὰ γραφεῖα μας. Ἀκούσαμε ἐπίσης ἀπὸ ὡρισμένους ἀπὸ τοὺς συνεργάτες σας, συμπεριλαμβανομένου καὶ τοῦ κ. Μαμανέα, νὰ ὁμι- λοῦν σὲ μία διάλεξη εἰς τὴν Νέαν Ὑόρκη. Τὸ ἀφιέρωμά σας «Ὁ Χαμένος Διόνυσος» (τεῦχος 200-201) εἶναι μία ὡραία προσπάθεια. Προσωπικὰ θὰ ἤθελα νὰ κάνω ὡρισμένες κριτικὲς παρατηρήσεις γιὰ τὸ ἄρθρο τοῦ κ. M. Μαμανέα καὶ νὰ προσφέρω μερικὲς σκέψεις γιὰ τὸ θαυμάσιο καὶ γενεσιουργὸ Ἀπολλώνιο καὶ Διονυσιακὸ φαινόμενο. [...]Σύμφωνα μὲ τὸν κ. Μαμανέα, ὁ Ἀπόλλων ἀντιπροσωπεύει τὸ συνειδητὸ καὶ λογικὸ μέρος μας καὶ δι’ αὐτοῦ ἀντιλαμβανόμεθα τὸν κόσμο ὅπως πραγματικὰ ὑφίσταται. Ὁ Διόνυσος, συνεχίζει, βάζει τὸ ἐγὼ στὶς ἐμπειρίες τῆς ζωῆς