100.000.000 Ἑλληνογενεῖς ἁπλωμένοι σὲ ὅλη τὴν ὑφήλιο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ 1. Ὁρισμοὶ καὶ ὁριοθετήσεις. Τὰ πρῶτα ἀποτελέσματα Οἱ ὁρισμοὶ τῶν ἐννοιῶν «φῦλο», «φυλή», «γένος», «ἀνθρώπινοι τύποι», «ἔθνος», «ἐθνότητα», «ἐθνολογικὴ ὁμάδα» κ.λπ. ἔχουν ὡς κοινὸ στοιχεῖο σύγκρισης τὴν διαφορετικότητα τῶν ἀνθρώπων ποὺ διαβιοῦν στὸν πλανήτη μας. Οἱ ὁρισμοὶ αὐτοὶ καὶ οἱ ἐπιμέρους ἐθνολογικὲς ὁμάδες, ποὺ ἔχουν ἰδιαίτερη «πολιτισμικὴ ταυτότητα» στὴ γῆ μας, ἀποκτοῦν ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον στὰ πλαίσια: α) τῆς ἐπίκαιρης παγκοσμιοποίησης καὶ β) τῆς πρόσφατης ἔκρηξης τῶν ἐθνῶν καὶ ἐθνοτήτων, ποὺ ἐπιζητοῦν τὴν διεθνῆ ἀνάδειξή τους σὲ «κράτη» ἢ «κρατικὲς - πολιτειακὲς ὀντότητες». Ἀναλυτικὰ τέσσερα εἶναι τὰ σταθερὰ ἢ/καὶ ρευστὰ κριτήρια τῆς ὁμοιογενοῦς ἐθνότητας ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ἡροδότου: α) τὸ «ὅμαιμον» (αὐτοὶ ποὺ ἔχουν τὸ ἴδιο αἷμα ἢ DNA), β) τὸ ὁμόγλωσσον, γ) τὸ ὁμόθρησκον καὶ δ) τὸ ὁμόδοξον ἢ ὁμόγνωμον (ἡ πεποίθηση κοινῆς ἐθνικῆς συνείδησης). Κάπου πρέπει νὰ διατυπώσουμε καὶ ἕνα ἄλλο κριτήριο, σχετικὰ ἰσχυρό: τὸ «ὁμότοπον», δηλαδὴ τὴν καταγωγὴ ἀπὸ τὸν ἴδιο τόπο ἢ τὴν ἴδια πατρίδα. Ἐξίσου ἰσχυρότατο εἶναι καὶ τὸ κριτήριο τῆς ἀνθρωπομορφικῆς ἐμφάνισης (ἀνθρωπολογικὰ - μορφολογικὰ χαρακτηριστικὰ) – εἶναι φανερὸ ὅτι οἱ μορφὲς ἑνὸς Ἕλληνα καὶ ἑνὸς Κινέζου διαφέρουν... Ὡς «Ἑλληνογενεῖς» ὁρίζονται ἐδῶ ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι ποὺ κατοικοῦν σ’ ὁλόκληρο τὸν πλανήτη μας καὶ ἔχουν μακρυνὴ ἢ κοντινὴ προέλευση ἀπὸ τὸ «ἑλληνικὸ» γένος, ὅπως διαμορφώθηκε ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισε νὰ ἐπικρατῇ ἡ ἰδιαίτερη ἑλληνικὴ ταυτότητα ὡς διαφορετικότητα ἔναντι τῶν ἄλλων πληθυσμιακῶν ὁμάδων. Γιὰ νὰ μὴν κατηγορηθῶ γιὰ «ρατσιστικὲς» ἢ «σωβινιστικὲς» ἢ «δογματικὲς» παρεξηγήσεις καὶ ὑπερβολές, ἀντλῶ τὸν ὁρισμὸ τῆς καταγωγῆς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ ἔργα τῆς ἀρχαίας κυρίως γραμματείας, ποὺ εἶναι δεσμευτικὰ γιὰ τὰ πλαίσια τῆς γενεαλογίας τῶν Ἑλλήνων. Χρησιμοποιῶ τὴ λογομετρικὴ ἤ, ὀρθότερα, τὴν λεξιμετρικὴ (Leximetrics) μέθοδό μου γιὰ τὴν ἐπισήμανση τῶν ὅρων «Ἕλλην», «Ἑλληνικὸς» καὶ τὰ συνώνυμα ἀπὸ τὸν THEASAURUS LINGUAE GRAECAE καὶ τὸ πρόγραμμα ΙΒΥΚΟΣ στὰ ἔργα τῶν: Ἡροδότου, Θουκυδίδη, Ξενοφῶντα, Πλάτωνα («Τίμαιος»), Ἀπολλόδωρου («Περὶ θεοῦ»), Στράβωνος («Γεωγραφικά»), Παυσανία («Περιηγήσεις») κ.ἄ. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ὑπενθυμίσω τὸν θεμελιώδη καὶ καθιερωμένο ὁρισμὸ τοῦ Ἰσοκράτη γιὰ τὸν ἑλληνισμό: «...τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκε μηκέτι τοῦ γένους ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἢ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας» (Ἰσοκράτης, «Πανηγυρικός», 50). Μὲ ἀφετηρία περίπου τὸ 2000 π.X. ἐμφανίζονται τὰ πρῶτα ἑλληνικὰ φῦλα (Πρωτοέλληνες ἢ Πελασγοί), ποὺ εἶναι οἱ: Ἀρκάδες (Πρωτο-Πόντιοι, Πρωτο-Κρῆτες, Πρωτο-Κύπριοι), Ἀχαιοί, Ἐπειοί, Λαπίθες, Μινύες, Λοκροί, Φωκεῖς, Ἴωνες, Αἰολεῖς, Δωριεῖς, Μακεδνοί, Αἰτωλοί, Βοιωτοί, Ἄβαντες, Μολοσσοί, Περραιβοί, Αἰνιᾶνες, Ἀθαμᾶνες, Θεσσαλοί κ.ἄ. Μὲ βάση τὸν γνωστὸ μαθηματικὸ τύπο τῆς δημογραφικῆς προβολῆς Π = Π0 (1+ε)t t