Ἡ αἱμάσσουσα ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη ❶ Χαρήκαμε καὶ συγκινηθήκαμε μὲ τὸ ἐμπεριστατωμένο ἄρθρο τοῦ ἐλλογιμώτατου καθηγητῆ τοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου τῆς Νομικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν κ. Ἰωάν. Κονιδάρη μὲ τὸν τίτλο «Δίκαιες δίκες στὴν Ἐκκλησία». Ὁ κ. καθηγητής, ἁρμόδιος ἐπὶ τοῦ θέματος, ἔθιξε μὲ εἰλικρίνεια, ποὺ ἴσως λίγοι τὴν παρουσιάζουν, τὴν πάσχουσα στὸ σύνολό της Ἐκκλησιαστικὴ Δικαιοσύνη. Τὸ γεγονός, ὅτι ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ σήμερα νὰ ἰσχύῃ ὁ νόμος 5383/1932, προϊὸν μιᾶς νομοπαρασκευαστικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ 1914, καταδεικνύει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ διοίκηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας ἐξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ «λόγῳ καὶ ἔργῳ» σ’ ἕνα πνεῦμα μιᾶς ἐντελῶς παρωχημένης ἐποχῆς. ❷ Παίρνουμε ἀφορμή ἀπὸ τὸ ἄρθρο τοῦ ἐλλογιμώτατου καθηγητῆ νὰ ἀναφερθοῦμε καὶ ἐμεῖς ἀκόμη μία φορά, μὲ τὶς πικρὲς ἐμπειρίες μας, στὸ πνεῦμα αὐτοῦ τοῦ νόμου, ποὺ ἐπιτρέπει πλεῖστες ὅσες σκληρόκαρδες αὐθαιρεσίες εἰς βάρος τιμίων ἐφημερίων, μάλιστα οἰκογενειαρχῶν, μὲ θλιβερὲς συνέπειες στὴν οἰκογενειακή τους ζωή. Εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τονίσουμε μὲ παρρησία, ὅτι ὁ νόμος αὐτὸς ἐνισχύει ἀσυνείδητους ἱεράρχες νὰ καθίστανται ἀσύδοτοι. Καὶ ὁ μητροπολίτης, ποὺ ὑποτίθεται ὅτι ζῇ καὶ ἐνεργεῖ «εἰς τύπον Χριστοῦ», ἀποβαίνει ἕνας φανατισμένος ἱεροεξεταστής. Γιατί; Ἐδῶ, ἴσως θὰ προκαλέσουμε τὴν ἔκπληξη τῶν ἀναγνωστῶν, ὅταν διαβάσουν πώς, ὅταν ὁ παπᾶς βλέπῃ πάνω ἀπὸ τὰ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῆς Μητροπόλεως τὰ πνευματικὰ καὶ οἰκονομικὰ συμφέροντα τῆς Ἐνορίας, μὲ τὴν ὁποία συνδέεται ἀμεσώτατα ὁ λαός, ὁ δυστυχὴς προκαλεῖ τὸ μῖσος καὶ τὸ φθόνο τοῦ δεσποτοκράτη μητροπολίτη. Σχολιάζουμε τὸ νόμο 5383/32 καὶ ἐπισημαίνουμε: ❸ Ὁ νόμος 5383/32 εἶναι ἀντισυνταγματικός, γιατί: α) Παραβιάζει τὰ ἄρθρα 87 καὶ 88 τοῦ Συντάγματος, ποὺ καθορίζουν, ὅτι τὰ Δικαστήρια συγκροτοῦνται ἀπὸ τακτικοὺς δικαστές, ποὺ ἀπολαύουν λειτουργικῆς καὶ προσωπικῆς ἀνεξαρτησίας καὶ ὅτι οἱ δικαστικοὶ λειτουργοὶ διορίζονται μὲ Π. Διάταγμα βάσει νόμου. Ἀντίθετα στὰ λεγόμενα «ἐκκλησιαστικὰ δικαστήρια» δὲν διορίζονται οἱ μητροπολῖτες ὡς δικαστὲς μὲ Π. Διάταγμα, ὅπως ἐπιτάσσει τὸ ἰσχύον Σύνταγμα καὶ μποροῦν ἔτσι νὰ ὀνομάζωνται δικαστήρια; β) Παραβιάζει τὸ ἄρθρο 93 τοῦ Συντάγματος, τὸ ὁποῖο ἐπιβάλλει νὰ εἶναι δημόσιες οἱ συνεδριάσεις τῶν δικαστηρίων. Ἀντίθετα τὸ ἄρθρο 118 τοῦ N. 5383/32 ὁρίζει, ὅτι οἱ συνεδριάσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν «δικαστηρίων» δὲν εἶναι δημόσιες καὶ οἱ ἀποφάσεις τους δὲν ἀναγινώσκονται σὲ δημόσιες συνεδριάσεις τοῦ «δικαστηρίου», ὅπως ἐπιτάσσει τὸ Σύνταγμα γιὰ τὶς λοιπὲς δικαστικὲς ἀποφάσεις. Ὁ νόμος 5383/32 κατασκευάζει σκόπιμα ἕνα «τέρας», ποὺ τινάζει στὸν ἀέρα κάθε ἀρχὴ δικαίου. Ὁ ἴδιος ὁ μητροπολίτης εἶναι ὁ κατήγορος, διώκτης καὶ ἀνακριτὴς ἢ ἀναθέτει τὴν ἀνάκριση σὲ ὄργανο πειθήνιό του. Μητροπολίτης ἀπείλησε πρὶν ἀπὸ τὸ Ἐπισκοπικὸ Δικαστήριο ἱερέα: «Θὰ σέ ταπεινώσω, θὰ σὲ ἐξευτελίσω, θὰ σὲ καταδικάσω». ❹ Ἀκόμη δὲν ἔχει τὸ δικαίωμα ὁ κατηγορούμενος ἱερεύς, δικαίωμα ποὺ ἔχει καὶ ὁ ἔσχατος ἐγκληματίας, νὰ ζητήσῃ νὰ ἐξετασθοῦν μέσα στὸ Ἐπισκοπικὸ Δικαστήριο μάρτυρες ὑπερασπίσεώς του ἢ νὰ ζητήσῃ νὰ ἐξετασθοῦν κατ’ ἀντιπαράσταση μὲ αὐτὸν μάρτυρες κατηγορίας. Ὅλη δὲ ἡ διαδικασία τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Δικαστηρίου διενερ-