HH KK II NN HH ΣΣ II ΣΣ TT ΩΩ NN II ΔΔ EE ΩΩ NN ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΝΤΖΙΒΗΣ, Ναρκωτικά: Τὸ βλέμμα τῆς Μέδουσας «..Ἔκανε τὴν ἔνεση ἡρωίνης ὁ Μάκης μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὕστερα περπάτησε λίγο. Βγῆκε ἀπὸ τὸ ὑπόγειο τῆς ὁδοῦ Ἐπιδαύρου στὸν Κολωνό. Ἡ ναρκωτικὴ μέθη τοῦ προκαλοῦσε ταχυκαρδία κι ἄφθονο ἱδρώτα. Σχεδὸν μούσκεψε. Ἔξω τὸ κρύο ἦταν τσουχτερό. Ὅμως αὐτὸς εἶχε ἐξάψεις. Μερικὲς φορὲς καὶ ρίγη. Τὶς ἔχουν τέτοιες ἐναλλαγὲς οἱ ἡρωινομανεῖς. Καὶ πάνω σ’ αὐτὰ εἶχε καὶ τὸ στομάχι του, ποὺ τὸν πονοῦσε ἀφόρητα. Λὲς καὶ πάλευαν μέσα του χιλιάδες φίδια. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ζαλίστηκε. Ἔνιωσε δίπλα του τὴν παρουσία τοῦ θανάτου. Ἔβγαλε ἀπὸ τὸ τσεπάκι του τὴ φωτογραφία τῆς μάνας του. Μιὰ σκουρόχρωμη ὁμίχλη τὴν σκέπαζε. Μόλις ξεχώρισε τὸ πρόσωπό της. Τὴν ἔσφιξε στὸ χέρι του. Ὕστερα λύγισαν τὰ πόδια του κι ἔπεσε στὸν ἀφιλόξενο δρόμο». Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὸ δεῖγμα τῆς γλαφυρότητας τοῦ λόγου τοῦ συγγραφέα, καθὼς προσεγγίζει τὶς ψυχικὲς καταστάσεις καὶ τὶς οἰκογενειακὲς συνθῆκες τοῦ δυστυχοῦς κόσμου τῶν ναρκομανῶν. Μπορεῖ νὰ πῇ κανείς, ὅτι τὸ ἐν λόγῳ πόνημα ἀποτελεῖ πραγματικὰ μία ἐργασία ποὺ φωτίζει πολύπλευρα κάθε πτυχὴ τῆς «ἄρρωστης» αὐτῆς ὑπόθεσης. Καταγράφει τὰ διεθνῆ δίκτυα μεταφορᾶς τῶν ναρκωτικῶν, τοὺς τρόπους διακίνησής τους, τὴν κοινωνικὴ παθογένεια ποὺ παράγουν (διάλυση οἰκογενειῶν, πορνεία, ἐγκληματικότητα). Ἐπίσης παραθέτει τὸ εἰδικὸ λεξιλόγιο τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν χρηστῶν, τὰ εἴδη τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν καθὼς καὶ χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις τραγικῶν καταστάσεων, ποὺ εἶδαν κατὰ καιροὺς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας. Παν. Λ. Κουβαλάκης (cid:10) ὉἸουλιανὸς – καὶ μιὰ κινηματογραφικὴ ταινία Μὲ ἀφορμὴ τὸ 39ο «Φεστιβὰλ» Κινηματογράφου στὴ Θεσσαλονίκη (13-22 Νοεμβρίου 1998) θὰ ἀναφερθῶ στὸ 38ο (Νοέμβριος 1997), στὰ πλαίσια τοῦ ὁποίου προβλήθηκε ἡ ταινία κινηματογραφικῆς ἀποτυπώσεως εἰκόνων (ντοκυμανταὶρ) μὲ σκηνοθέτιδα τὴν κ. Μυρτὼ Παράσχη, μὲ τίτλο «Ἡ Ἐπανάσταση τῆς Σιωπῆς»καὶ θέμα τὴν ἐξάπλωσι τοῦ φαινομένου τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητισμοῦ στὴν Ἀνατολή. Ἐπισημαίνω σχετικῶς δύο σημεῖα: (α) Ἡ σκηνοθέτιδα κάνει λόγο περὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ «Παραβάτη». Χρησιμοποιεῖ τὸν χαρακτηρισμὸ «Παραβάτης», ὁ ὁποῖος δὲν εὐσταθεῖ, ἀφοῦ ὁ φιλόσοφος αὐτοκράτωρ δὲν παρέβη συνθῆκες οὔτε παρεβίασε συμφωνίες οὔτε κἂν ὑποκρίθηκε ἢ ξεγέλασε· οἱ θέσεις του ἦταν γνωστὲς καὶ δεδομένες. (β) Ἡ σκηνοθέτιδα ἀναφέρεται στὴν φιλία μεταξὺ Ἰουλιανοῦ καὶ Βασιλείου. Διευκρινίζω πὼς μπορεῖ νὰ γίνῃ λόγος περὶ φιλίας μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν προσωπικοτήτων. Ὑπόβαθρο αὐτῆς τῆς φιλίας ἀποτελεῖ τὸ γεγονός, πὼς καὶ οἱ δύο εἶναι μέτοχοι τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας ἔχοντας κοινὴ πνευματικὴ προ(cid:10)