HH ΚΚΙΙΝΝΗΗΣΣΙΙΣΣ ΤΤΩΩΝΝ ΙΙΔΔΕΕΩΩΝΝ ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΑΝΤΖΙΒΗΣ, Ναρκωτικά: Τὸ βλέμμα τῆς Μέδουσας «..Ἔκανε τὴν ἔνεση ἡρωίνης ὁ Μάκης μὲ τρεμάμενα χέρια. Ὕστερα περπάτησε λίγο. Βγῆκε ἀπὸ τὸ ὑπόγειο τῆς ὁδοῦ Ἐπιδαύρου στὸν Κολωνό. Ἡναρκωτικὴ μέθη τοῦ προ- καλοῦσε ταχυκαρδία κι ἄφθονο ἱδρώτα. Σχεδὸν μούσκεψε. Ἔξω τὸ κρύο ἦταν τσουχτερό. Ὅμως αὐτὸς εἶχε ἐξάψεις. Μερικὲς φορὲς καὶ ρίγη. Τὶς ἔχουν τέτοιες ἐναλλαγὲς οἱ ἡρωι- νομανεῖς.Καὶ πάνω σ’ αὐτὰ εἶχε καὶ τὸ στομάχι του, ποὺ τὸν πονοῦσε ἀφόρητα. Λὲς καὶ πάλευαν μέσα του χιλιάδες φίδια. Γιὰ μιὰ στιγμὴ ζαλίστηκε. Ἔνιωσε δίπλα του τὴν πα- ρουσία τοῦ θανάτου. Ἔβγαλε ἀπὸ τὸ τσεπάκι του τὴ φωτογραφία τῆς μάνας του.Μιὰ σκουρόχρωμη ὁμίχλη τὴν σκέπαζε. Μόλις ξεχώρισε τὸ πρόσωπό της. Τὴν ἔσφιξε στὸ χέρι του. Ὕστερα λύγισαν τὰ πόδια του κι ἔπεσε στὸν ἀφιλόξενο δρόμο». Τὸ παραπάνω ἀπόσπασμα ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὸ δεῖγμα τῆς γλαφυρότητας τοῦ λό- γου τοῦ συγγραφέα, καθὼς προσεγγίζει τὶς ψυχικὲς καταστάσεις καὶ τὶς οἰκογενειακὲς συνθῆκες τοῦ δυστυχοῦς κόσμου τῶν ναρκομανῶν. Μπορεῖ νὰ πῇ κανείς, ὅτι τὸ ἐν λόγῳ πόνημα ἀποτελεῖ πραγματικὰ μία ἐργασία ποὺ φωτίζει πολύπλευρα κάθε πτυχὴ τῆς «ἄρρω- στης» αὐτῆς ὑπόθεσης. Καταγράφει τὰ διεθνῆ δίκτυα μεταφορᾶς τῶν ναρκωτικῶν, τοὺς τρόπους διακίνησής τους, τὴν κοινωνικὴ παθογένεια ποὺ παράγουν (διάλυση οἰκογε- νειῶν, πορνεία, ἐγκληματικότητα). Ἐπίσης παραθέτει τὸ εἰδικὸ λεξιλόγιο τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν χρηστῶν, τὰ εἴδη τῶν ναρκωτικῶν οὐσιῶν καθὼς καὶ χαρακτηριστικὲς περιπτώσεις τραγικῶν καταστάσεων, ποὺ εἶδαν κατὰ καιροὺς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας. Παν. Λ. Κουβαλάκης ὉἸουλιανὸς – καὶ μιὰ κινηματογραφικὴ ταινία Μὲ ἀφορμὴ τὸ 39ο «Φεστιβὰλ» Κινηματογράφου στὴ Θεσσαλονίκη (13-22 Νοεμβρίου 1998) θὰ ἀναφερθῶ στὸ 38ο (Νοέμβριος 1997), στὰ πλαίσια τοῦ ὁποίου προβλήθηκε ἡ ταινία κινηματογραφικῆς ἀποτυπώσεως εἰκόνων (ντο- κυμανταὶρ) μὲ σκηνοθέτιδα τὴν κ. Μυρτὼ Παράσχη, μὲ τίτλο «Ἡ Ἐπανά- σταση τῆς Σιωπῆς»καὶ θέμα τὴν ἐξάπλωσι τοῦ φαινομένου τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητισμοῦ στὴν Ἀνατολή. Ἐπισημαίνω σχετικῶς δύο σημεῖα: (α) Ἡ σκη- νοθέτιδα κάνει λόγο περὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ «Παραβάτη». Χρησιμοποιεῖ τὸν χα- ρακτηρισμὸ «Παραβάτης», ὁ ὁποῖος δὲν εὐσταθεῖ, ἀφοῦ ὁ φιλόσοφος αὐτο- κράτωρ δὲν παρέβη συνθῆκες οὔτε παρεβίασε συμφωνίες οὔτε κἂν ὑποκρί- θηκε ἢ ξεγέλασε· οἱ θέσεις του ἦταν γνωστὲς καὶ δεδομένες. (β) Ἡ σκηνοθέ- τιδα ἀναφέρεται στὴν φιλία μεταξὺ Ἰουλιανοῦ καὶΒασιλείου. Διευκρινίζω πὼς μπορεῖ νὰ γίνῃ λόγος περὶ φιλίας μεταξὺ τῶν δύο αὐτῶν προσωπικοτήτων. Ὑπόβαθρο αὐτῆς τῆς φιλίας ἀποτελεῖ τὸ γεγονός, πὼς καὶ οἱ δύο εἶναι μέτοχοι τῆς Ἑλληνικῆς παιδείας ἔχοντας κοινὴ πνευματικὴ προ- � �