ἩΜεγάλη Ἰδέα τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνισμοῦ Ὁ ἐπὶ 17 αἰῶνες ὑπνώττων Ἑλληνισμός, ὁ ἀνελλήνιστος, ἀπολίτιστος καὶ ἀνιστόρητος Ἑλληνισμὸς τῶν μαύρων αἰώνων τῆς Ρωμιοσύνης, ἀπέκτησε μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 κρατικὴ «στέγη», ἔστω στέγη ποὺ θύμιζε τὸν κοινολεκτούμενο «καραγκιὸζ-μπερντὲ» –καὶ πλέον οὔ... Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι ἀπὸ ἄποψη ἱστορικῆς αὐτογνωσίας καὶ ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀποπλανήθηκε καὶ περιπλανήθηκε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ «ἀνεξάρτητου» πολιτικοῦ βίου του σὲ δρόμους ἀπωλείας, ὅπου γκρεμοτσακίσθηκε καὶ ἀκρωτηριάστηκε οἰκτρά· καὶ σήμερα κατάντησε σκιὰ τοῦ ἑαυτοῦ του, ἱστορικὸ ράκος τοῦ παλαιοῦ μεγαλείου του. Ὁ προαιώνιος «Ἑλληνισμὸς τῶν Τριῶν Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν», ποὺ πληθυσμιακὰ χωρὶς δικό του κράτος παρέμεινε ἄφθαρτος καὶ βαθιὰ ριζωμένος στὶς προαιώνιες ἑστίες μας, μετὰ τὴν δημιουργία τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου συρρικνώθηκε σταδιακὰ σ’ ἕνα ἀσήμαντο πληθυσμιακὸ μέγεθος, ποὺ διαβιοῖ σ’ ἕνα ἀσήμαντο ἐπίσης μέρος τῶν ἀκτῶν τῆς Μεσογείου, σὲ μιὰ μικρογραφία τοῦ πολλαπλάσιου πανάρχαιου ζωτικοῦ του χώρου, ὅπου αὐτοφυλακίσθηκε κρατικὰ-πολιτικά. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα τοῦ ρωμιοσυνισμοῦ, καθαρὰ κρατικὴ-γεωγραφικὴ-ἐδαφικὴ ὡς πρὸς τοὺς πρακτικοὺς στόχους της καὶ καθαρὰ βυζαντινοπατριαρχικὴ ὡς πρὸς τὸ πνευματικὸ μέρος της, μετετράπη ἐν τέλει σὲ ταφόπλακα, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία σφραγίσθηκε τὸ πτῶμα τοῦ Μεγάλου Ἑλληνισμοῦ. Καὶ δικαιώθηκαν ἔτσι φωτεινὰ πνεύματα, ὅπως ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ I. Μεταξᾶς καὶ δεκάδες διανοούμενοι καὶ συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀντιτάχθηκαν στὶς μετὰ τὸ 1913 ἄτυχες καὶ ἄσκεπτες στρατιωτικὲς περιπέτειες καὶ ἐπέμειναν στὴν ἰδεολογική, πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνασυγκρότηση καὶ ὡρίμαση τῶν Ἑλλήνων ὡς ἀπολύτως ἀπαραίτητη φάση, γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ οἱοδήποτε περαιτέρω βῆμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ χωρὶς ψευδαισθήσεις ἐκτίμηση τῆς πραγματικότητας. Καὶ μπορεῖ καθένας νὰ θεωρῇ τὶς προαιώνιες ἑστίες μας κατὰ τὴν κρίση του εἴτε «χαμένες» εἴτε «ἀνακτήσιμες» –ὁ