ἩΜεγάλη Ἰδέα τοῦ σημερινοῦ Ἑλληνισμοῦ Ὁἐπὶ 17 αἰῶνες ὑπνώττων Ἑλληνισμός, ὁ ἀνελλήνιστος, ἀπολί- τιστος καὶ ἀνιστόρητος Ἑλληνισμὸς τῶν μαύρων αἰώνων τῆς Ρω- μιοσύνης, ἀπέκτησε μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 κρατικὴ «στέ- γη», ἔστω στέγη ποὺ θύμιζε τὸν κοινολεκτούμενο «καραγκιὸζ-μπερ- ντὲ» –καὶ πλέον οὔ... Εἶναι ἀνάγκη νὰ ὁμολογηθῇ, ὅτι ἀπὸ ἄποψη ἱστορικῆς αὐτογνωσίας καὶ ἐθνικῆς αὐτοσυνειδησίας ἀποπλανή- θηκε καὶ περιπλανήθηκε κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ «ἀνεξάρτητου» πο- λιτικοῦ βίου του σὲ δρόμους ἀπωλείας, ὅπου γκρεμοτσακίσθηκε καὶ ἀκρωτηριάστηκε οἰκτρά· καὶ σήμερα κατάντησε σκιὰ τοῦ ἑαυ- τοῦ του, ἱστορικὸ ράκος τοῦ παλαιοῦ μεγαλείου του. Ὁπροαιώ- νιος «Ἑλληνισμὸς τῶν Τριῶν Ἠπείρων καὶ τῶν Πέντε Θαλασσῶν», ποὺ πληθυσμιακὰ χωρὶς δικό του κράτος παρέμεινε ἄφθαρτος καὶ βαθιὰ ριζωμένος στὶς προαιώνιες ἑστίες μας, μετὰ τὴν δημιουργία τοῦ Ρωμαίικου Κρατιδίου συρρικνώθηκε σταδιακὰ σ’ ἕνα ἀσήμα- ντο πληθυσμιακὸ μέγεθος, ποὺ διαβιοῖ σ’ ἕνα ἀσήμαντο ἐπίσης μέ- ρος τῶν ἀκτῶν τῆς Μεσογείου, σὲ μιὰ μικρογραφία τοῦ πολλαπλά- σιου πανάρχαιου ζωτικοῦ του χώρου, ὅπου αὐτοφυλακίσθηκε κρα- τικὰ-πολιτικά. Ἡ Μεγάλη Ἰδέα τοῦ ρωμιοσυνισμοῦ, καθαρὰ κρα- τικὴ-γεωγραφικὴ-ἐδαφικὴ ὡς πρὸς τοὺς πρακτικοὺς στόχους της καὶ καθαρὰ βυζαντινοπατριαρχικὴ ὡς πρὸς τὸ πνευματικὸ μέρος της, μετετράπη ἐν τέλει σὲ ταφόπλακα, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία σφρα- γίσθηκε τὸ πτῶμα τοῦ Μεγάλου Ἑλληνισμοῦ. Καὶ δικαιώθηκαν ἔτσι φωτεινὰ πνεύματα, ὅπως ὁ Ἴων Δραγούμης, ὁ I. Μεταξᾶς καὶ δεκάδες διανοούμενοι καὶ συγγραφεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀντιτάχθηκαν στὶς μετὰ τὸ 1913 ἄτυχες καὶ ἄσκεπτες στρατιωτικὲς περιπέτειες καὶ ἐπέ- μειναν στὴν ἰδεολογική, πολιτιστικὴ καὶ πνευματικὴ ἀνασυγκρό- τηση καὶ ὡρίμαση τῶν Ἑλλήνων ὡς ἀπολύτως ἀπαραίτητη φάση, γιὰ νὰ πραγματοποιηθῇ οἱοδήποτε περαιτέρω βῆμα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια, ἡ χωρὶς ψευδαισθήσεις ἐκτίμηση τῆς πραγ- ματικότητας. Καὶ μπορεῖ καθένας νὰ θεωρῇ τὶς προαιώνιες ἑστίες μας κατὰ τὴν κρίση του εἴτε «χαμένες» εἴτε «ἀνακτήσιμες» –ὁ