ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἂς ἐγγραφοῦν ἔργα τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σὲ κασσέττες Ἀγαπητὲ «Δαυλέ». [...]Ἄς δημιουργηθῇ ἕνα παγκόσμιο δίκτυο δράσης, ἴσως στὴν Αὐστραλία, διότι ἀκούγονται πολλὲς καλὲς φωνὲς ἐκεῖ, ἴσως στὸ Πάντειο Πανεπιστήμιο, στὸ ὁποῖο εἶχαν γίνει καὶ κάποιες ἐνέργειες ἀνατόνωσης τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Ἰδέας. Μιὰ ὠργανωμένη Τράπεζα Σκέψεως, ἡ ὁποία ὅμως δὲν θὰ κάθεται μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια μὰ θὰ δρᾶ, καὶ ἐμεῖς ἀπὸ πίσω νὰ ἀκολουθοῦμε καὶ νὰ συντρέχωμε. Ἂς δημιουργηθῇ ἕνας τραπεζικὸς λογαριασμός, ὅπου θὰ μαζεύεται ὁ ὀβολὸς τῶν Ἑλλήνων, γιὰ νὰ γίνωνται ἔργα καὶ μόνον ἔργα. Ἂς γραφοῦν μερικὰ ἔργα ἀρχαίων Ἑλλήνων σὲ κασσέττες καὶ σὲ διάφορες γλῶσσες καὶ ἄς δωρηθοῦν στὶς διάφορες βιβλιοθῆκες τοῦ κόσμου. Ἡ βιβλιοθήκη τοῦ Σὰν Φραν- σῖσκο εἶναι γεμάτη μὲ βιβλία σὲ κασσέττες σχετικὰ μὲ τὸν Ἑβραϊσμό. Ἑλληνικὰ ὑπάρχουν μόνο δύο. Τὸ ἕνα εἶναι ὁ «Οἰδίππους Τύραννος» –παραγωγὴ τοῦ Μπὶ-Μπὶ-Σὶ– καὶ τὸ ἄλλο εἶναι ἡ ζωὴ τῆς Μαρίας Κάλλας. Κύριοι ἀπανταχοῦ Ἑλληνιστές, ἡ Ἀμερικὴ ἔχει γεμίσει μὲ νοσοκομεῖα «ZION» καὶ δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνα Ἱπποκράτειο. Οἱ Ἕλληνες ὁμογενεῖς «τὰ δίνουν» στὴν Ἀρχιεπισκοπὴ, γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν μιὰ θέση στὴν ἄλλη τὴ ζωή, καὶ αὐτὴ μὲ τὴν σειρά της ἔχει στήσει μιὰ πανέξυπνη καὶ ἄκρως ἀποδοτικὴ ἐπιχείρηση. Εὐχαριστῶ γιὰ τὴ φιλοξενία Μιχάλης Πνευματικὸς Κουπερτίνο, ΗΠΑ Ἡ «κάθαρσις» στὶς ταινίες τοῦ Θ. Ἀγγελόπουλου Ἀξιότιμε κύριε Λάμπρου, Θὰ ἤθελα νὰ κάνω δύο παρατηρήσεις στὸ ἄρθρο τοῦ κ. Κουκοβίστα μὲ τίτλο «Ἡ ἀρχαία κάθαρσις, ἡ τηλεόρασις, ὁ Ντασσὲν καὶ ὁ Ἀγγελόπουλος» («Δ», τ. 205). I. Θὰ ἔπρεπε νὰ ἐπισημάνῃ, ὅτι «οἱ πολλοὶ ἀναλυτὲς ποὺ πλανῶνται» εἶναι ξένοι. Ὑπάρχουν καὶ ἀντίστοιχοι Ἕλληνες ἀναμασητές, ποὺ ὅμως δὲν μετρᾶνε. Πραγματικά, ἔχουν γραφτῆ χιλιάδες σελίδες γιὰ τὸ ἂν ἡ κάθαρση ἐπέρχεται στὸν ἥρωα ἢ στοὺς θεατές, καθὼς καὶ γιὰ τὸ τὶ ἐννοοῦσε ὁ Ἀριστοτέλης μὲ τὴν λέξη «κάθαρσις». Τοῦτο ὀφείλεται στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ξένοι τὴν ἔννοια «κάθαρσις» τὴν ἔμαθαν πρόσφατα, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες (πρβ. κάθαρση Ὀρέστη) τὴν ἔχουμε (καὶ μάλιστα ὑγιῶς) ἤδη ἀπὸ τὴν Μυθολογία μας, δηλαδὴ ἀπό μέγα ἱστο- ρικὸ βάθος. II. Νομίζω ὅτι ὑπερτιμᾷ τὸν Ἀγγελόπουλο ἀποδίδοντάς του τραγῳδιακὲς καταβολὲς στὴν «Ἀναπαράσταση». Αὐτὸ τὸ συνάγω ἀπὸ τὶς κουλτουριάρικες αἰτιολογίες τοῦ φόνου ποὺ προβάλλει ὁ Ἀγγελόπουλος στὴν ἀτελείωτη ἐκείνη «κατάβαση», ποὺ ἐπίτηδες τὴν ἔκανε τόσο μεγάλη, ὥστε νὰ χωρέσῃ τὸ κήρυγμά του. Τὸ ἐπιγραμματικὸ συμπέρασμα τοῦ κ. Κουκοβίστα γιὰ τὸν «Θίασο», ὅτι «δὲν δρᾷ ἀλλὰ ἀπαγγέλλει», ἰσχύει καὶ γιὰ τὴν «Ἀναπαράσταση», γιατὶ καὶ ἐκεῖ ὁ Ἀγγελόπουλος δὲν δρᾷ ἀλλὰ ἀπαγγέλλει. Ὑποθέτω δὲ ἀπὸ ἀκούσματα, ὅτι τὸ ἴδιο κάνει σὲ ὅλες τὶς ταινίες του, γιατὶ μετὰ ἀπὸ τὸ πάθημά μου μὲ τὴν «Ἀναπαράσταση» καὶ τὴν ἐπανάληψή του μὲ τὸν «Θίασο» δὲν ξαναπάτησα σὲ ἄλλη