Ὅταν στὸ κυνήγι τοῦ Αὔριο ποδοπατῆται τὸ Σήμερα... Μέσα στὴν εὐθεῖα ἀντίληψη τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου ποὺ συσσωρεύει ἀθροιστικὰ ἔτη, αἰῶνες καὶ χιλιετίες, ἕνας ἀκόμη αἰὼν –ὁ εἰκοστὸς μετὰ Χριστὸν– φθάνει στὸ τέλος του καὶ μαζί του ὁλοκληρώνεται ἡ δεύτερη χιλιετία ἀπ’ τὸ ἴδιο ἐναρκτήριο γεγονὸς τῆς γέννησης τοῦ Μεσσία τῆς χριστιανοσύνης. Τὸ τέλος αὐτῆς τῆς συμβατικῆς δισχιλιετοῦς ἐποχῆς. Βρίσκει τὸν ἄνθρωπο ψυχικὰ ἐξουθενωμένο καὶ τὴν ἀνθρωπότητα, σχεδὸν στὸ σύνολό της, ἀποθαρρυμένη νὰ κρύβῃ στὰ σωθικά της θλιβερὰ συναισθήματα τῆς ἥττας καὶ τῆς ἀπογοήτευσης. Ἡ κακοδαιμονία αὐτὴ αἰτία ἔχει τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἔμαθε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸν χρόνο σ’ ὅλη αὐτὴ τὴ μακρὰ περίοδο τῆς ἱστορίας. Καὶ ἡ ἀντίληψή του αὐτὴ καθωρίστηκε καὶ ἐπιβλήθηκε χαρασσόμενη στὸ ὑποσυνείδητό του ἀπὸ τὸν ἐσχατολογικὸ λόγο τῆς θρησκείας του. Ὕψιστη ἰδεοληψία γιὰ τὴν χριστιανοσύνη τὸ ἀνεξίτηλο γεγονὸς τῆς Δευτέρας Παρουσίας: ἡ τελικὴ κρίση, τὸ τέλος τοῦ γνωστοῦ μας ἀνθρώπου καὶ ὁ νέος κόσμος ποὺ αὐτὴ θὰ δημιουργήσῃ. Ταυτόσημη μὲ τὴν χριστιανικὴ καὶ ἡ ἰσλαμικὴ ἐσχατολογία: ἡ τελικὴ κρίση ζώντων καὶ νεκρῶν, ὁ χωρισμὸς τῶν καλῶν ἀπ’ τοὺς κακούς, ὁ νέος κόσμος τοῦ Παραδείσου καὶ τῆς Κολάσεως. Ὅμως μακρὰ ἡ περίοδος ἀναμονῆς τοῦ μεγάλου αὐτοῦ γεγονότος, ὁ χρόνος ἔλευσής του χάνεται ἀπροσδιόριστος στὰ σύννεφα τοῦ ἀσαφοῦς μέλλοντος. Αὐτὴ ἡ ἀναγκαστικὴ λύτρωση, ἀνεξάρτητα ἂν εἶναι ποθητὴ ἢ ὄχι, πρέπει νὰ ἐπέλθῃ, πρέπει νὰ πιεστῇ ὁ χρόνος, νὰ τρέξῃ γρηγορώτερα πρὸς τὸ «μεγάλο γεγονός». Μακρὰ καὶ ἀνυπόφορος ἡ περίοδος τῆς ἀναμονῆς. Δεκάδες γενεὲς ἄνοιξαν τὰ μάτια τους σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, ἔμαθαν γιὰ τὸ ἐπερχόμενο ὕψιστο γεγονὸς καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους πιστεύοντας ὅτι ἡ λύτρωση δὲν θὰ τοὺς βρῇ ζωντανοὺς, ἀλλὰ ἀναστημένους ἀπ’ τὸν κόσμο τῶν νεκρῶν, θὰ παραβρεθοῦν στὴν τελικὴ κρίση. Ἔτσι ἔπρεπε νὰ ζήσῃ καὶ ἔτσι ἔμαθε νὰ ζῇ ὁ ἄνθρωπος. Αὐτὴ ἡ ἀνελέητη χρονικὴ ἀναμονή, μιὰ ψυχοφθόρα καὶ καταστροφικὴ διαδικασία, ἔγινε ἡ βάση τῆς ἀνθρώπινης συνείδησης τὶς τελευταῖες δύο χιλιετίες. Μπροστὰ στὴν ἀναμονὴ τῆς λύτρωσης ὑποβαθμίστηκε ἡ ἀξία τῆς ζωῆς, καταργήθηκε ἡ φυσικὴ ἀνθρώπινη αὐταξία καὶ ὡδηγήθηκε σὲ μιὰ μόνιμη ροπὴ αὐτοκαταστροφῆς. Τὰ δύο ὑποπροϊόντα αὐτῆς τῆς ἐσχατολογίας (ἡ θεώρηση τῆς ζωῆς ὡς τιμωρίας γιὰ τὴν προδοσία τοῦ Παραδείσου καὶ ἡ ἀδιάλειπτη προετοιμασία γιὰ τὴν Ἡμέρα τῆς Κρίσεως) συντείνουν στὴν ἐπιδείνωση τῆς ἀνθρώπινης ψυχοπάθειας. Ἡ ζωὴ ἐνοχοποιεῖται, καὶ γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ συντριβῇ. Ὁ φυσικὸς κόσμος ὡς χῶρος ἔκτισης τῆς ποινῆς θεωρήθηκε ἀφιλόξενη φυλακή. Ὁ ἄνθρωπος ἔλαβε τὰ γνωρίσματα τοῦ κρατουμένου, ποὺ θέλει τὸ χρόνο νὰ τρέχῃ, νὰ τελειώνῃ, προσέχοντας ταυτόχρονα τὴ διαγωγή του, γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμος, καθαρός, τὴν ὥρα ποὺ θὰ κριθῇ ἡ ἀποφυλάκισή του. Καὶ ναὶ μὲν ἡ δίκη ἔχει προαναγγελθῆ, πλὴν ὅμως ἡ δικάσιμός της δὲν ἔχει ὁρισθῆ μὲ ἀκρίβεια καὶ τοῦτο φέρει τὴν