ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

208ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1999

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 13058 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
5 ἀπό 81
Πηγή κειμένου
ψηφιακό κείμενο τοῦ PDF
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
    ἀρχή: σελ. 13058 συμπερασμένος · τέλος: δηλωμένο · τχ. 208

Κείμενο φύλλου

ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Ἡ «ἐρασμικὴ» προφορὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀπὸ τοὺς ξένους Κύριε διευθυντά, νικῶν ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς ἦταν περίερΕἶμαι ἐπὶ διδακτορίᾳ φοιτητὴς στὸ Παγη καὶ ξενίζουσα. Τὸ ἐρώτημά μου εἶναι νεπιστήμιο τῆς Κολούμπια. Διαβάζω ἐπὶ τὸ ἑξῆς: Πῶς προφερόταν ἡ ἀρχαία Ἑλλησειρὰν ἐτῶν τὸ ἀξιοθαύμαστο περιοδικό νική; Προσωπικὰ πιστεύω, ὅτι προφερόσας. Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς γράφω ταν ὅμοια μὲ τὴν νέα Ἑλληνική. Ἐὰν εἶναι, γιὰ νὰ λάβω, ἐὰν εἶναι δυνατόν, μία εἶναι ἔτσι, θὰ μπορούσατε νὰ μοῦ προμηἔγκυρη καὶ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένη θεύσετε τὸ ἀπαραίτητο ὑλικό, προερχόἀπάντηση σ’ ἕνα ἐρώτημά μου. Γιὰ πολλὰ μενο εἴτε ἀπὸ παλαιότερα δημοσιεύματά χρόνια ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ὑπέροχη σας εἴτε ἀπὸ ἄλλα συγγράμματα ποὺ ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα μας. Εἰδικώτερα ἀσχολοῦνται μὲ τὸ θέμα; ἔχω παρακολουθήσει ἐδῶ μαθήματα, στὰ Εἰλικρινῶς Βασίλειος Ζορμπᾶς ὁποῖα ἡ προφορὰ τῶν ἀρχαίων ἙλληΠανεπιστήμιο Κολούμπια, H.Π.A. Σημείωση «Δαυλοῦ»: Ὀρθῶς ὁ κ. B. Ζορμπᾶς ἀπορεῖ γιὰ τὴν «περίεργη» προφορὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλληνικῶν ἀπὸ τοὺς ξένους καθηγητές. Σὲ προσεχὲς τεῦχος τοῦ «Δ» θὰ δημοσιευθῇ ἔρευνα, ποὺ θὰ ἀποδεικνύῃ τὴν ἐπιστημονικὴ πλάνη τῆς λεγομένης «ἐρασμικῆς προφορᾶς» καὶ θὰ προσκομίζῃ στοιχεῖα γιὰ τὸ πῶς ἀκριβῶς προέφεραν οἱ Ἕλληνες στὴν ἀρχαιότητα τὴ γλῶσσα μας. Τὸ πρόβλημα τοῦ τετραγωνισμοῦ τοῦ κύκλου Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου, Γιὰ τὸ θέμα «Ὁ τετραγωνισμὸς τοῦ κύκλου»ἀναφέρομαι στὴν ἀπάντηση τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου - ἀρχιτέκτονος κ. Κων. Καρμιράντζου («Δαυλός», τεῦχος 206), ἐπιθυμώντας νὰ σχολιάσω ἐν συντομίᾳ ὅ,τι πιστεύω πὼς μὲ ἀφορᾷ: A. Τὸ ποιά ἦταν ἡ ἀπώτερη σημασία τῆς ἐκφράσεως «μὲ κανόνα καὶ διαβήτη»στὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα εὐτυχῶς (ἢ δυστυχῶς) δὲν ἀποτελεῖ ζήτημα πρὸς διαλεύκανση ἐδῶ καὶ δεκάδες ἑκατοντάδες χρόνια. Ὅπως ἀνέφερα στὴν προηγούμενη ἐπιστολή μου («Δαυλός», τεῦχος 203), ἔχομε τὶς σαφεῖς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Πλάτωνος, ὁ ὁποῖος –εἶναι βέβαιον– ἐγνώριζε γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ πολὺ περισσότερα τόσο ἀπὸ ἐμένα ὅσο –πιστεύω– καὶ ἀπὸ τὸν κ. Καρμιράντζο. B. Εἶναι ἐμφανές, ὅτι ἀπὸ τὸν κ. Καρμιράντζο δὲν ἔγινε κατανοητὴ (cid:2)
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →