ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ
208ΑΠΡΙΛΙΟΣ 1999
Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο
- ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ — χωρίς ὄνομα στόν κατάλογο
Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση
ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ
Ἡ «ἐρασμικὴ» προφορὰ τῆς Ἑλληνικῆς ἀπὸ τοὺς ξένους
Κύριε διευθυντά,
Εἶμαι ἐπὶ διδακτορίᾳ φοιτητὴς στὸ Πα-
νεπιστήμιο τῆς Κολούμπια. Διαβάζω ἐπὶ
σειρὰν ἐτῶν τὸ ἀξιοθαύμαστο περιοδικό
σας. Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο σᾶς γράφω
εἶναι, γιὰ νὰ λάβω, ἐὰν εἶναι δυνατόν, μία
ἔγκυρη καὶ ἐπιστημονικὰ τεκμηριωμένη
ἀπάντηση σ’ ἕνα ἐρώτημά μου. Γιὰ πολλὰ
χρόνια ἀσχολοῦμαι μὲ τὴν ὑπέροχη
ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα μας. Εἰδικώτερα
ἔχω παρακολουθήσει ἐδῶ μαθήματα, στὰ
ὁποῖα ἡ προφορὰ τῶν ἀρχαίων Ἑλλη-
νικῶν ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς ἦταν περίερ-
γη καὶ ξενίζουσα. Τὸ ἐρώτημά μου εἶναι
τὸ ἑξῆς: Πῶς προφερόταν ἡ ἀρχαία Ἑλλη-
νική; Προσωπικὰ πιστεύω, ὅτι προφερό-
ταν ὅμοια μὲ τὴν νέα Ἑλληνική. Ἐὰν
εἶναι ἔτσι, θὰ μπορούσατε νὰ μοῦ προμη-
θεύσετε τὸ ἀπαραίτητο ὑλικό, προερχό-
μενο εἴτε ἀπὸ παλαιότερα δημοσιεύματά
σας εἴτε ἀπὸ ἄλλα συγγράμματα ποὺ
ἀσχολοῦνται μὲ τὸ θέμα;
Εἰλικρινῶς
Βασίλειος Ζορμπᾶς
Πανεπιστήμιο Κολούμπια, H.Π.A.
Σημείωση «Δαυλοῦ»:
Ὀρθῶς ὁ κ. B. Ζορμπᾶς ἀπορεῖ γιὰ τὴν «περίεργη» προφορὰ τῶν ἀρχαίων
Ἑλληνικῶν ἀπὸ τοὺς ξένους καθηγητές. Σὲ προσεχὲς τεῦχος τοῦ «Δ» θὰ δημο-
σιευθῇ ἔρευνα, ποὺ θὰ ἀποδεικνύῃ τὴν ἐπιστημονικὴ πλάνη τῆς λεγομένης «ἐρα-
σμικῆς προφορᾶς» καὶ θὰ προσκομίζῃ στοιχεῖα γιὰ τὸ πῶς ἀκριβῶς προέφεραν
οἱ Ἕλληνες στὴν ἀρχαιότητα τὴ γλῶσσα μας.
Τὸ πρόβλημα τοῦ τετραγωνισμοῦ τοῦ κύκλου
Ἀξιότιμε κ. Λάμπρου,
Γιὰ τὸ θέμα «Ὁ τετραγωνισμὸς τοῦ κύκλου»ἀναφέρομαι στὴν ἀπά-
ντηση τοῦ ἐκλεκτοῦ συναδέλφου - ἀρχιτέκτονος κ. Κων. Καρμιράντζου
(«Δαυλός», τεῦχος 206), ἐπιθυμώντας νὰ σχολιάσω ἐν συντομίᾳ ὅ,τι πι-
στεύω πὼς μὲ ἀφορᾷ:
A. Τὸ ποιά ἦταν ἡ ἀπώτερη σημασία τῆς ἐκφράσεως «μὲ κανόνα καὶ
διαβήτη»στὴν κλασσικὴ ἀρχαιότητα εὐτυχῶς (ἢ δυστυχῶς) δὲν ἀπο-
τελεῖ ζήτημα πρὸς διαλεύκανση ἐδῶ καὶ δεκάδες ἑκατοντάδες χρόνια.
Ὅπως ἀνέφερα στὴν προηγούμενη ἐπιστολή μου («Δαυλός», τεῦχος
203), ἔχομε τὶς σαφεῖς σχετικὲς ἀπόψεις τοῦ Πλάτωνος, ὁ ὁποῖος –εἶναι
βέβαιον– ἐγνώριζε γιὰ τὸ ζήτημα αὐτὸ πολὺ περισσότερα τόσο ἀπὸ
ἐμένα ὅσο –πιστεύω– καὶ ἀπὸ τὸν κ. Καρμιράντζο.
B. Εἶναι ἐμφανές, ὅτι ἀπὸ τὸν κ. Καρμιράντζο δὲν ἔγινε κατανοητὴ
�