Παγκοσμιοποίηση καὶ πανανθρώπινη ἑλληνικότητα Ἁπλᾶ ἂς ὁρίσουμε ὡς παγκοσμιοποίηση τὴν κοινωνικὴ τάση ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ἕνωση ὅλων τῶν ἐθνοτήτων τῆς Γῆς, δηλ. τὴν ἐξάλειψη τῶν κρατῶν/ἐθνοτήτων ὑπὸ τὴν αἰγίδα μιᾶς παγκόσμιας κυβέρνησης. Ἡ τάση τῆς παγκοσμιοποίησης ὁπωσδήποτε ἔχει κάποια πηγή. Θὰ ἔχῃ ἐπίσης καὶ μορφή. Μὰ πάνω ἀπ’ ὅλα ὑπάρχει κάποιος σκοπός. Θὰ παραλείψω νὰ μιλήσω γιὰ τὴν πηγὴ καὶ τὸν σκοπό. Πιστεύω ὅτι ἡ μορφὴ τῆς τάσης πρὸς παγκοσμιοποίηση προδίδει καὶ τὴν πηγὴ καὶ τὸν σκοπό. Ἡ προαγωγὴ τοῦ ἀτομικισμοῦ καὶ τοῦ σχετικισμοῦ δημιουργεῖ στὸ ἄτομο τὴν ψευδαίσθηση τῆς ἐλευθερίας, τῆς μοναδικότητας, τῆς προστασίας του ἀπὸ διεθνεῖς ὀργανισμοὺς ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων ὡς παγκοσμίου πολίτη, ἔχοντας ξεφύγει ἀπὸ τὴν κατάπτωση καὶ τὴν μονοτονία τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ καὶ τῆς ἐθνικῆς ταυτότητας, ποὺ γιὰ πολλοὺς στερούμενους σωστῆς παιδείας ἀποτελεῖ «ντροπή». Αὐτὰ βέβαια εἶναι μία ψευδαίσθηση, διότι στὴν πραγματικότητα ὁ πολίτης γίνεται ἕνα μόριο τοῦ παγκόσμιου οἰκονομικοῦ ὀργανισμοῦ. Ἡ ἀτομικὴ βελτίωση, στὰ πλαίσια τοῦ κατεστημένου βέβαια, γίνεται ὁ ἀπώτερος σκοπὸς τῆς ζωῆς του. Τὸ ἑλληνικὸ πνεῦμα ὑποκαθίσταται μὲ τὴν ἰδεολογία τῆς πολιτιστικῆς σχετικότητας, ὅπου ὅλα γίνονται ἀποδεκτά, ἰσόμορφα καὶ ἰσάξια. Ὁ πολίτης δὲν κατέχει αἴσθημα ταυτότητας μὲ οὐδεμία ἐθνική/κοινωνική/πολιτιστικὴ ὁμάδα καὶ ἐπιλέγει ταυτότητα μὲ τὴν οἰκονομική/παραγωγική ὁμάδα, μέσα στὴν ὁποία γεννιέται, μεγαλώνει καὶ πεθαίνει. Ὡς ἄτομο δὲν σκέφτεται συλλογικά, ἀλλὰ τρέφεται ἀπὸ φόβο καὶ μῖσος γιὰ τὸν (συν)άνθρωπό του, ὁ ὁποῖος μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπὸ ὁποιαδήποτε γωνία τῆς Γῆς, καὶ εἶναι ἕνα ἀντικείμενο (συν)αγωνισμοῦ. Ἐπικρατεῖ ἡ ἀστάθεια καὶ τὸ τεχνητὸ χάος. Ὁ πόλεμος ὑπάρχει, ὑποβαλλόμενος σὲ ἔλεγχο, ὅπου ἐκδηλώνεται «ἀντίρρηση» στὸ παγκόσμιο κατεστημένο (π.χ. Ἰράκ, 1998). Ὁ πολίτης δογματίζεται διὰ τῶν μέσων μαζικῆς «ἐνημέρωσης», ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς «διανοούμενους», γιὰ τὴν ἐνδεχόμενη πυρηνικὴ/χημικὴ καταστροφή, γιὰ τὸν ὑπερπληθυσμὸ τῆς Γῆς, γιὰ τὶς ἐπιθέσεις ΟΥΦΟ, γιὰ τὴν ἐξωγηίνως προερχόμενη καταστροφή, γιὰ τὴν οἰκολογικὴ καταστροφή, γιὰ τὴν ἀνικανότητα τῆς ἐπιστήμης νὰ ἐπιλύσῃ τὰ προβλήματα – ἄρα ἐπιστροφὴ στὴ μὴ ὀρθολογικὴ θεοκρατία καὶ τὸν μυστικισμό. Τὰ μαθηματικὰ καὶ ἡ λογικὴ καθίστανται... ὑποκειμενικὰ καὶ σχετικά, ἐξαρτώμενα ἀπὸ τὸ ἐπικρατοῦν πολιτιστικὸ «κῦμα» τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο γίνεται μία ἀνακύκλωση τῆς ἀστάθειας. Παρὰ τὴν παγκόσμια πνευματικὴ παρακμή, δὲν φαίνονται πρόθυμοι νὰ ἀποδεχθοῦν οἱ ἄνθρωποι τὴν παγκοσμιοποίηση σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἤδη, ὑπάρχει ἀντίδραση, ποὺ ἐκφράζεται φιλολογικὰ διὰ μέσου βιβλίων καὶ περιοδικῶν. Ἐλπίζω νὰ συνεχισθῇ καὶ νὰ δυναμώσῃ ἡ σωστὴ ἀντίδραση κατὰ τῆς παγκοσμιότητας· καὶ ἐπίσης ἐλπίζω, ὅτι θὰ ἐπαναφέρουμε στὰ σημερινὰ τοὐλάχιστον δεδομένα τὸ πανανθρώπινο ἀρχαιοελληνικὸ νόημα τῆς ζωῆς. Παναγιώτης Περγάμαλης Μαθηματικός, Πέρθ-Αὐστραλία