«Βιάγρα» καὶ ἔλλειμμα πολιτισμοῦ Οἱ ἐπισημάνσεις περὶ ἐλλείμματος πολιτισμοῦ ἔχουν ἀρχίσει ἐδῶ καὶ χρόνια· ἤ, γιὰ νὰ εἴμεθα περισσότερον ἀκριβεῖς, ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ὑπάρχει ἔλλειμμα πολιτισμοῦ εἴτε μεγαλύτερο εἴτε μικρότερο. Γιὰ τὶς ἡμέρες μας κάτι τέτοιο φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως παραλογισμός, ἀφοῦ τὸ ἔλλειμμα πολιτισμοῦ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν ἐπιτυχία τῆς κλωνοποιήσεως, τὴν κατάκτησιν τῆς Σελήνης καὶ τὰ ὑπόλοιπα ὑψηλὰ ἐπιστημονικὰ ἐπιτεύγματα. Τὴν φαινομενικὴν αὐτὴ ἀντίφασιν ἔρχεται νὰ ἄρῃ ἕνα νέο ἐπιστημονικὸ ἐπίτευγμα: ἡ παρασκευὴ τοῦ «μαγικοῦ» χαπιοῦ «Βιάγρα», ποὺ δίνει λύσιν στὴν ἀνδρικὴ ἀνικανότητα. Τὰ δισεκατομμύρια χάπια ποὺ ἔχουν πουληθῆ μέχρι τώρα καὶ οἱ ἀγωνιώδεις προσπάθειες τῶν ἄλλων φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν νὰ παρασκευάσουν κάτι ἀνάλογο, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσουν καὶ αὐτὲς μερίδιο ἀπὸ τὰ πλούσια κέρδη τῆς ἀγορᾶς, καταδεικνύουν περίτρανα τὸ μεγάλο ἔλλειμμα μιᾶς ἐξέχουσας πολιτιστικῆς λειτουργίας: τοῦ ἔρωτα. Ὁ ἔρως στὸ σύνολό του (ἕλξις, πρόκλησις, ἐπιλογή, πλησίασμα, σχέσις, ἐρωτικὴ πρᾶξις) εἶναι ψυχονοητικὴ λειτουργία. Ἡ δὲ ἀνικανότης (ἀνδρικὴ καὶ γυναικεία), ἐκτὸς σπανίων ὀργανικῶν ἀνωμαλιῶν, ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναστολὴ τῆς ψυχονοητικῆς λειτουργίας ἐκ διαφόρων αἰτιῶν. Ἡ βοήθεια ὅμως ποὺ προσφέρουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ φάρμακα ὑποκρύπτει μία παράμετρο, ποὺ καθόλου ἢ ἐλάχιστα ἔχει θιγῆ. Ὅλοι ὑμνολογοῦν τὸν θρίαμβο τῆς ἐπιστήμης ἢ ἐπισημαίνουν τὶς δυσάρεστες παρενέργειες ἀπὸ τὴν λῆψιν τοῦ φαρμάκου, ἐπιζητώντας παράλληλα τὴν παραγωγὴ ἄλλου σκευάσματος περισσότερον ἀκινδύνου. Ἀλλὰ ἡ λῆψις τοῦ «Βιάγρα» ἐνεργεῖ καὶ λύνει τὸ πρόβλημα αὐτόματα, μηχανικά, χωρὶς νὰ αἴρωνται καὶ οἱ αἰτίες ποὺ ἀνέστειλαν τὴν ψυχονοητικὴ λειτουργία τοῦ λήπτου. Ἔτσι, ὅσες φορὲς τὸ ἀσθενὲς ἄτομο θελήσῃ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ὁλοκλήρωσιν τῆς ἐρωτικῆς πράξεως, πρέπει νὰ καταφεύγῃ ἀνελλιπῶς στὴν χρῆσιν τοῦ φαρμάκου, παρακάμπτοντας τὴν ἀσθένεια, χωρὶς νὰ τὴν θεραπεύῃ. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ σύγχρονου κόσμου: νὰ δίνωνται ἕτοιμες λύσεις μηχανικά, χωρὶς οὐσιαστικὰ νὰ αἴρεται τὸ πρόβλημα. Ἡ ποικιλοτρόπως πιεσμένη ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀπελευθεροῦται, ἀλλὰ πιέζεται ἀκόμη περισσότερο, ἀφοῦ, γιὰ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν (ἔστω) μηχανικὴ λύσιν, πρέπει νὰ ὑπακούῃ στὴν ἐξουσία. Δὲν ἔχουν δικαίωμα ὅλοι στὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἑτοίμων λύσεων, παρὰ μόνον ὅσοι κινοῦν τὴν οὐράν τους στὸν ἦχο τοῦ κουδουνιοῦ τοῦ Παυλὼφ-ἐξου-