«Βιάγρα» καὶ ἔλλειμμα πολιτισμοῦ Οἱ ἐπισημάνσεις περὶ ἐλλείμματος πολιτισμοῦ ἔχουν ἀρχίσει ἐδῶ καὶ χρό- νια· ἤ, γιὰ νὰ εἴμεθα περισσότερον ἀκριβεῖς, ἀπὸ τὴν πτῶσιν τοῦ ἀρχαίου ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ὑπάρχει ἔλλειμμα πολιτισμοῦ εἴτε μεγαλύτερο εἴτε μι- κρότερο. Γιὰ τὶς ἡμέρες μας κάτι τέτοιο φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως παραλο- γισμός, ἀφοῦ τὸ ἔλλειμμα πολιτισμοῦ δὲν συμβιβάζεται μὲ τὴν ἐπιτυχία τῆς κλωνοποιήσεως, τὴν κατάκτησιν τῆς Σελήνης καὶ τὰ ὑπόλοιπα ὑψηλὰ ἐπι- στημονικὰ ἐπιτεύγματα. Τὴν φαινομενικὴν αὐτὴ ἀντίφασιν ἔρχεται νὰ ἄρῃ ἕνα νέο ἐπιστημονικὸ ἐπίτευγμα: ἡ παρασκευὴ τοῦ «μαγικοῦ» χαπιοῦ «Βιά- γρα», ποὺ δίνει λύσιν στὴν ἀνδρικὴ ἀνικανότητα. Τὰ δισεκατομμύρια χάπια ποὺ ἔχουν πουληθῆ μέχρι τώρα καὶ οἱ ἀγωνιώδεις προσπάθειες τῶν ἄλλων φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν νὰ παρασκευάσουν κάτι ἀνάλογο, ὥστε νὰ ἐξα- σφαλίσουν καὶ αὐτὲς μερίδιο ἀπὸ τὰ πλούσια κέρδη τῆς ἀγορᾶς, καταδει- κνύουν περίτρανα τὸ μεγάλο ἔλλειμμα μιᾶς ἐξέχουσας πολιτιστικῆς λειτουρ- γίας: τοῦ ἔρωτα. Ὁ ἔρως στὸ σύνολό του (ἕλξις, πρόκλησις, ἐπιλογή, πλη- σίασμα, σχέσις, ἐρωτικὴ πρᾶξις) εἶναι ψυχονοητικὴ λειτουργία. Ἡ δὲ ἀνι- κανότης (ἀνδρικὴ καὶ γυναικεία), ἐκτὸς σπανίων ὀργανικῶν ἀνωμαλιῶν, ὀφείλεται ἀποκλειστικὰ στὴν ἀναστολὴ τῆς ψυχονοητικῆς λειτουργίας ἐκ διαφόρων αἰτιῶν. Ἡ βοήθεια ὅμως ποὺ προσφέρουν αὐτοῦ τοῦ εἴδους τὰ φάρμακα ὑποκρύπτει μία παράμετρο, ποὺ καθόλου ἢ ἐλάχιστα ἔχει θιγῆ. Ὅλοι ὑμνολογοῦν τὸν θρίαμβο τῆς ἐπιστήμης ἢ ἐπισημαίνουν τὶς δυσάρε- στες παρενέργειες ἀπὸ τὴν λῆψιν τοῦ φαρμάκου, ἐπιζητώντας παράλληλα τὴν παραγωγὴ ἄλλου σκευάσματος περισσότερον ἀκινδύνου. Ἀλλὰ ἡ λῆψις τοῦ «Βιάγρα»ἐνεργεῖ καὶ λύνει τὸ πρόβλημα αὐτόματα, μηχανικά, χωρὶς νὰ αἴρωνται καὶ οἱ αἰτίες ποὺ ἀνέστειλαν τὴν ψυχονοητικὴ λειτουργία τοῦ λή- πτου. Ἔτσι, ὅσες φορὲς τὸ ἀσθενὲς ἄτομο θελήσῃ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ὁλοκλή- ρωσιν τῆς ἐρωτικῆς πράξεως, πρέπει νὰ καταφεύγῃ ἀνελλιπῶς στὴν χρῆσιν τοῦ φαρμάκου, παρακάμπτοντας τὴν ἀσθένεια, χωρὶς νὰ τὴν θεραπεύῃ. Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ χαρακτηριστικὸ τοῦ σύγχρονου κόσμου: νὰ δίνωνται ἕτοιμες λύ- σεις μηχανικά, χωρὶς οὐσιαστικὰ νὰ αἴρεται τὸ πρόβλημα. Ἡ ποικιλοτρόπως πιεσμένη ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἀπελευθεροῦται, ἀλλὰ πιέζεται ἀκόμη πε- ρισσότερο, ἀφοῦ, γιὰ νὰ ἀπολαύσῃ τὴν (ἔστω) μηχανικὴ λύσιν, πρέπει νὰ ὑπακούῃ στὴν ἐξουσία. Δὲν ἔχουν δικαίωμα ὅλοι στὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἑτοίμων λύσεων, παρὰ μό- νον ὅσοι κινοῦν τὴν οὐράν τους στὸν ἦχο τοῦ κουδουνιοῦ τοῦ Παυλὼφ-ἐξου-