Διεθνο-εθνικιστικὲς σφαγές Ἢ ἀπό ἀέρος συντριδἠ τῶν Σέρδων ἐθνικιστῶν ἀπὸ τὴν Αιεθνή ̓Εξουσία, διότι δὲν ὑποτάσσονταν στόν ...διεθνισμό της καὶ ἡ ἀπὸ ἐδάφους σχεδὸν ὁλοκληρωτιρὴ) ἐχμηδένιση τῆς πολυάνθρωπης ἀλδανόφωνης πλειονότητας τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπὸ τοὺς Σέρδους, διότι δὲν ὑπετάσσετο στόν ...ἐθνικισμό τους, ἐγείρει ἕνα φρικτὸ ἐρώτημα: Σὲ τί διαφέρει ὁ διεθνισμὸς ἀπὸ τὸν ἐθνικισμό; Πρώτιστα πρέπει νὰ ξεκαθαρισθῇ, ὅτι ὁ διεθνισμὸς δὲν ταυτίξεται μὲ τὴν πανανθρώπινη παγκοσμιότητα, ἀλλὰ ἀποτελεῖ τὴν ἐκτροπή της, τὴν ἀρρώστια της: ὅπως καὶ ὁ ἐθνικισμὸς δὲν ταυτίξεται μὲ τὴν εὐγενῆ ἱστορικὴ καὶ πολιτιστικὴ ἔννοια τῆς ἐθνότητας, τοῦ ἔθνους, ἀλλ ̓ ἐπίσης ἀποτελεῖ τὴν ἐκτροπή της, τὴν ἀρρώστια της. “Ὅταν λοιπὸν οἱ διεθνιστὲς κατακρεουργοῦν τοὺς ἐθνικιστές, δὲν τὸ πράττουν χάριν τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ὡς συνόλου, ἀλλὰ χάριν τοῦ διεθνοῦς ἐξουσιασμοῦ, τοῦ ὁποίου εἶναι οἱ στυλοδάτες: καὶ ὅταν οἱ ἐθνικιστὲς ἐκμη δενίζουν τοὺς ἀλλοεθνεῖς (καὶ ἀλλοθρήσκους), δὲν τὸ πράττουν χάριν τοῦ ἔθνους των ἀλλά χάριν τοῦ ἐθνικιστικοῦ ἐξουσιασμοῦ, τὸν ὁποῖο νέμονται. Επομένως ὃ κοινὸς παρονομαστὴς τοῦ διεθνισμοῦ καὶ τοῦ ἐθνικισμοῦ εἶναι ὁ ἐξουσιασμός. Οἱ ἰδεολογίες καὶ οἱ λέξεις-ἔννοιες τοῦ «ἐθνικισμοῦ» καὶ τοῦ «διεθνισμοῦ» --τῶν δύο αὐτῶν ὄψεων τοῦ ἐξουσιαστικοῦ νομίσματος- εἶναι εὑρήματα καὶ πρακτικὲς τῶν τελευταίων 200 περίπου ἐτῶν. ̓Εμφανίσθηκαν ὡς δίδυμα τέκνα τοῦ Αστοκαπιταλομαρξισμοῦ, τοῦ γεννήματος αὐτοῦ τῆς ἐξουσιαστικῆς σκέψεως καὶ ἐπιδιώνουν ἕως σήμερα μὲ διάφορα πρόσωπα. (Ὁ διεθνισμὸς πάντως εἶχε κάνει τὴν ἐμφάνισίν του καὶ παλαιότερα, μὲ τὴν γέννησιν τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ τὸν ὁποῖο «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος... οὐδὲ” Ελλη ν...», τὰ δὲ «ἔθνη» καὶ οἱ «ἐθνιχοὶ» ἐξωρκίσθηκαν στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερον). Στὴν ἀρχαιότητα οἱ ἐκτροπὲς αὐτὲς ἦσαν ἀνύπαρμτες ἀκόμη καὶ ὡς λέξεις. Γιὰ τοὺς Ἕλληνες ἡ ἔννοια ἔθνος (Ξ«ἡμετέρα παίδευσις») ἦταν ὅ,τι σπουδαιότερο ὑπάρχει στὶς ἀνθρώπινες ὁμάδες, ἀφοῦ ἐσήμαινε τὴν μήτρα πολιτισμοῦ, ἡ δὲ ἔννοια τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους ὡς συνόλου ἦταν σταθερὸ σημεῖον ἀναφορᾶς τῆς ἀντι»