ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ ωρίζων ἀνάγνωσιν καὶ γραφὴν δυστυχῶς, δὲν προσεκλήθην εἰς τὸν μεγαλειώδη πρὸς τιμὴν τοῦ πνευματικοῦ κόσμου τῆς χώρας παρατεθέντα δεῖπνον ὑπὸ τῆς ἁρμοδίου διὰ τὸν Πολιτισμόν μας ὑπουργοῦ. "ὋὍθεν δὲν δύναμαι νὰ σᾶς περιγράψω οὔτε τοῦ καπνιστοῦ σολομοῦ καὶ τοῦ καμπανίτου τὴν γεῦσιν, ἡ ὁποία ἔτερψεν πνευματικοὺς λάρυγγας ὡς τοῦ κ. Μπίλυ Μπό, οὔτε τὰς παρισινὰς τουαλέττας νὰ ἀπαριθμήσω καὶ τὰ ἆδαμάντινα κοσμήματα, ἅτινα ἐκόσμουν πνευματικοὺς τραχήλους ὡς τῆς κυρίας Βουγιουκλάκη, οὐδὲ κἄν νὰ μεταφέρω τῶν ἀνθισμένων ἀμυγδαλεῶν τὴν εὐωδίαν ἥν ἐρρόφησαν πνευματικοὶ ρώθωνες ὡς τοῦ κ. Μπονάτσου. Περιορίζομαι, λοιπόν, νὰ καταγράψὼ ἁπλῶς τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον --ὡς θὰ σημειοῦν οἱ ἱστορικοὶ τοῦ μέλλοντος--- ἔλαβεν χώραν τὴν 2θην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ «ἔτους τοῦ Πολίτη» τῆς τρίτης ΑΤΑ. Παράλειψίς μου θὰ ἦτο ἀσφαλῶς, ἄν δὲν ἐμνημόνευον τὸ βαρυσήμαντον τῆς πρωθυπουργικῆς ὁμιλίας καί, ἰδίως, τὴν ἔκκλησιν ἥν ὁ Πρωθυπουργὸς ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ὅπως «στρατευτοῦν γιὰ τὸ σοσιαλιστικὸ μετασχηματισμό»--- ἔκκλησις ἥτις εὐθὺς ἀμέσως ὑλοποιήθη, ἐφ ̓ ὅσον καὶ ἡ συμποσιάρχις εἶχεν φροντίσει νὰ ὑπάρχουν ἐν ἀφθονίᾳ τὰ πρὸς τὴν στράτευσιν σύνεργα, ἤτοι τέσσαρα πηρούνια, τέσσαρα κουτάλια καὶ τρία κρυστάλλινα ποτήρια δι ̓ ἕκαστον πνευματικὸν ἄνθρωπον καὶ ἣ ὅρεξις τῶν στρατευσίμων ἦτο, ὡς πάντοτε, ἀκμαιοτάτη... πιέσεις καὶ μὴ ποινικοποιήσασα τὸν «συζυγικὸν βιασμόν», ὡς προὐτίθετο. Ἢ Πολιτεία μας ἔχουσα θέσει ὑπὸ τὸ ἄγρυπνον βλέμμα τῆς τὴν ἐργασίαν, τὴν μόρφωσιν, τὴν τσέπην καὶ γενικῶς πᾶσαν σχεδὸν τῆς ζωῆς τῶν ὑπηκόων της πτυχήν, ἀπώλεσε μοναδικὴν εὖκαιρίαν νὰ ἐλέγξη καὶ τὰ εἰς τὴν κρεββατοκάμαράν τῶν διαλαμβανόμενα, καθορίζουσα διὰ νόμου ποῖα θὰ πρέπει νὰ θεωροῦνται σύννομα καὶ ποῖα παραβαίνοντα τὰς ἐντολάς της. Δὲν εἶναι ὀρθὸν ἕνα σύγχρονον κράτος καὶ δὴ σοσιαλιστικὸν νὰ ἀγνοῆ μέρος τῶν δραστηριοτήτων τῶν ὑπηκόων του. Αὐτός, ἐπικροτῶ τὴν ἀπαγόρευσιν ἥτις ἐπεβλήθη εἰς τοὺς ὁδηγοὺς ταξὶ νὰ ὁμιλοῦν ἐπὶ πολιτικῆς φύσεως θεμάτων μὲ τοὺς ἐπιβάτας. Οἱ ταξιτζῆδες ἠμπορεῖ νὰ γνωρίζουν καὶ τὸν τελευταῖον ἀθηναϊκὸν δρόμον, ᾱγνοοῦν ὅμως παντελῶς, ὡς ἰδίοις ὠσὶν διεπίστωσα, τὸν «τρίτο δρόμο γιὰ τὸν σοσιαλισμό», πρᾶγμα ποὺ δυσχεραίνει τὸ κυβερνητικὸν ἔργον. Ἐξ ἄλλου, ἀγράμματοι ὄντες κατὰ πλειονότητα, παρερμηνεύουν καὶ δὴ κατ ̓ ἄκομψον πολλάκις τρόπον πολλὰς καθέτους, δομικὰς ἤ σφαιρικὰς ἐπιλογὰς, ἐνῶ δέ αἰσθάνονται καὶ καθυβρίζουν κάθε «βάθεμα» λακκούβας τινός, παραμένουν παγερῶς ἀδιάφοροι ἔναντι τοῦ «βαθέματος καὶ πλατέματος τῆς δημοκρατίας». άν ὁ ἅγιος Λάζαρος, ἀποθανὼν καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν ἅπαξ καὶ δὴ τῇ ἐπεμβάσει τοῦ ̓Ιησοῦ Χριστοῦ, τιμᾶται καὶ δοξάζεται εἰς ὅλον τὸν χριστιανικὸν κόσμον ἐπὶ δύο χιλιετίας τώρα, φαντασθῆτε ὁποῖαι τιμαὶ καὶ δόξαι πρέπουν εἰς τὸν δήμαρχον προα- σφαλλεν, νομίζω, ἡ Κυβέρνησις, ἐνδώσασα τελικῶς εἰς ποικίλας