ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ ωρίζων ἀνάγνωσιν καὶ γραφὴν δυστυχῶς, δὲν προσεκλήθην εἰς τὸν µεγαλειώδη πρὸς τιμὴν τοῦ πνευ- ματικοῦ κόσμου τῆς χώρας παρατε- θέντα δεῖπνον ὑπὸ τῆς ἁρμοδίου διὰ τὸν Πολιτισμόν µας ὑπουργοῦ. "ὋὍθεν δὲν δύναμαι νὰ σᾶς περιγράψω οὔτε τοῦ καπνιστοῦ σολομοῦ καὶ τοῦ καμ- πανίτου τὴν γεῦσιν, ἡ ὁποία ἔτερψεν πνευματικοὺς λάρυγγας ὡς τοῦ κ. Μπίλυ Μπό, οὔτε τὰς παρισινὰς τουα- λέττας νὰ ἀπαριθμήσω καὶ τὰ ἆδα- µάντινα κοσμήματα, ἅτινα ἐκόσμουν πνευματικοὺς τραχήλους ὡς τῆς κυ- ρίας Βουγιουκλάκη, οὐδὲ κἄν νὰ μετα- φέρω τῶν ἀνθισμένων ἀμυγδαλεῶν τὴν εὐωδίαν ἥν ἐρρόφησαν πνευματι- κοὶ ρώθωνες ὡς τοῦ κ. Μπονάτσου. Περιορίζομαι, λοιπόν, νὰ καταγρά- ψὼ ἁπλῶς τὸ γεγονός, τὸ ὁποῖον --ὡς θὰ σημειοῦν οἱ ἱστορικοὶ τοῦ μέλλοντος--- ἔλαβεν χώραν τὴν 2ϑην ἡμέραν τοῦ πρώτου μηνὸς τοῦ «ἔτους τοῦ Πολίτη» τῆς τρίτης ΑΤΑ. Παράλειψίς μου θὰ ἦτο ἀσφαλῶς, ἄν δὲν ἐμνημόνευον τὸ βαρυσήμαντον τῆς πρωθυπουργικῆς ὁμιλίας καί, ἰ- δίως, τὴν ἔκκλησιν ἥν ὁ Πρωθυπουρ- γὸς ἀπηύθυνε πρὸς τοὺς πνευματικοὺς ἀνθρώπους ὅπως «στρατευτοῦν γιὰ τὸ σοσιαλιστικὸ μετασχηματισμό»--- ἔκ- κλησις ἥτις εὐθὺς ἀμέσως ὑλοποιήθη, ἐφ᾽ ὅσον καὶ ἡ συμποσιάρχις εἶχεν φροντίσει νὰ ὑπάρχουν ἐν ἀφθονίᾳ τὰ πρὸς τὴν στράτευσιν σύνεργα, ἤτοι τέσσαρα πηρούνια, τέσσαρα κουτάλια καὶ τρία κρυστάλλινα ποτήρια δι᾽ ἕκα- στον πνευματικὸν ἄνθρωπον καὶ ἣ ὅ- ρεξις τῶν στρατευσίμων ἦτο, ὡς πάν- τοτε, ἀκμαιοτάτη... σφαλλεν, νομίζω, ἡ Κυβέρνησις, ἐνδώσασα τελικῶς εἰς ποικίλας πιέσεις καὶ μὴ ποινικοποιήσασα τὸν «συζυγικὸν βιασμόν», ὡς προὐτίθετο. Ἢ Πολιτεία µας ἔχουσα θέσει ὑπὸ τὸ ἄγρυπνον βλέμμα τῆς τὴν ἐργασίαν, τὴν μόρφωσιν, τὴν τσέπην καὶ γενικῶς πᾶσαν σχεδὸν τῆς ζωῆς τῶν ὑπηκόων της πτυχήν, ἀπώλεσε μοναδικὴν εὖ- καιρίαν νὰ ἐλέγξη καὶ τὰ εἰς τὴν κρεβ- βατοκάμαράν τῶν διαλαμβανόμενα, καθορίζουσα διὰ νόμου ποῖα θὰ πρέπει νὰ θεωροῦνται σύννομα καὶ ποῖα πα- ραβαίνοντα τὰς ἐντολάς της. Δὲν εἶναι ὀρθὸν ἕνα σύγχρονον κράτος καὶ δὴ σοσιαλιστικὸν νὰ ἀγνοῆ μέρος τῶν δραστηριοτήτων τῶν ὑπηκόων του. Αὐτός, ἐπικροτῶ τὴν ἀπαγόρευ- σιν ἥτις ἐπεβλήθη εἰς τοὺς ὁδη- γοὺς ταξὶ νὰ ὁμιλοῦν ἐπὶ πολιτικῆς φύ- σεως θεμάτων μὲ τοὺς ἐπιβάτας. Οἱ ταξιτζῆδες ἠμπορεῖ νὰ γνωρίζουν καὶ τὸν τελευταῖον ἀθηναϊκὸν δρόμον, ᾱ- γνοοῦν ὅμως παντελῶς, ὡς ἰδίοις ὠσὶν διεπίστωσα, τὸν «τρίτο δρόµο γιὰ τὸν σοσιαλισμό», πρᾶγμα ποὺ δυσχεραίνει τὸ κυβερνητικὸν ἔργον. Ἐξ ἄλλου, ἀ- γράμματοι ὄντες κατὰ πλειονότητα, παρερμηνεύουν καὶ δὴ κατ᾽ ἄκομψον πολλάκις τρόπον πολλὰς καθέτους, δομικὰς ἤ σφαιρικὰς ἐπιλογὰς, ἐνῶ δέ αἰσθάνονται καὶ καθυβρίζουν κάθε «βάθεμα» λακκούβας τινός, παραμέ- νουν παγερῶς ἀδιάφοροι ἔναντι τοῦ «βαθέματος καὶ πλατέματος τῆς δη- μοκρατίας». άν ὁ ἅγιος Λάζαρος, ἀποθανὼν καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν ἅπαξ καὶ δὴ τῇ ἐπεμβάσει τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, τιμᾶται καὶ δοξάζεται εἰς ὅλον τὸν χριστιανικὸν κόσμον ἐπὶ δύο χιλιετίας τώρα, φαντασθῆτε ὁποῖαι τιμαὶ καὶ δό- ξαι πρέπουν εἰς τὸν δήμαρχον προα-