Δαυὶδ καὶ Γολιὰθ Ὁ μικρόσωμος καὶ ἀδύνατος Δαυΐδ φόνευσε τὸν γίγαντα Γολιὰθ μὲ τὴν σφενδόνα. Ὁ Φιλισταῖος (Ἕλλην) ὅμως Γολιὰθ ἔφερε σφενδόνα; Ὄχι. Γιατί; Διότι ἡ σφενδόνα σκοτώνει ἀπὸ μακριά. Κι αὐτὸ ἡ ἑλληνικὴ ψυχή, ἡ ἑλληνικὴ νοοτροπία τὸ θεωρεῖ δόλιο, ἄνανδρο, ἀνέντιμο, ἀνάξιο ἀνδρῶν. Κοντολογὶς «μπαμπεσιά». Οἱ πολῖτες-ὁπλίτες Ἕλληνες πολεμοῦσαν μόνο μὲ ἀγχέμαχα ὅπλα· ποτὲ μὲ τόξα, διότι τὰ βέλη τους σκοτώνουν ἀπὸ μακριά. Τοξότες ἦταν οἱ δοῦλοι. Οἱ ἐλεύθεροι πολεμοῦσαν μὲ ξῖφος καὶ δόρυ· πρόσωπο μὲ πρόσωπο. Καὶ τὰ παιδιὰ τῆς Βίβλου, τὰ παιδιὰ τῶν H.Π.A.; Σκοτώνουν ὄχι ἀπὸ τὰ 50 μέτρα, ποὺ σκοτώνει ἡ σφενδόνα ἢ τὸ βέλος, ἀλλὰ ἀπὸ 50 καὶ πλέον χιλιόμετρα. Καὶ οἱ Εὐρωπαῖοι; Μπράβο σας, Εὐρωπαῖοι· οἱ ὑπὸ τὸν ζυγὸν τῶν H.Π.A. Ἵνα ἐκπληρωθῇ τὸ ρηθὲν ὑπὸ τοῦ προφήτου Νίτσε 150 χρόνια πρὶν συμβῇ: «Ὁ μεγαλύτερος ἐξευτελισμὸς τῆς Εὐρώπης θὰ εἶναι νὰ ἐξαμερικανιστῇ». Ποιός θὰ τὸ λογάριαζε τότε, ὅτι θὰ συμβῇ καὶ τὸ χειρότερο: ὅτι θὰ ἀμερικανοβιαστῇ; Ποιά θὰ ἦσαν ἆραγε τὰ χειρότερα, ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ ὑπολογίσουμε; Μᾶλλον δὲν ὑπάρχουν. Ἡ ἐντιμότητα πάτωσε, κύριοι. Τὴν πατώσατε ἐσεῖς μὲ τὶς ἰουδαϊοχριστιανικές σας ἀρετές. Καὶ οἱ λοιποὶ βεβαίως μὲ τὶς ἰσλαμικές τους ἀρετὲς τοῦ ἱεροῦ πολέμου (τζιχάντ). Ἅπασες τέκνα τοῦ ἐκδικητῆ Θεοῦ τοῦ Δαυίδ: τοῦ Γιαχβέ· τοῦ πατέρα τοῦ Χριστοῦ. Αὐτοῦ τοῦ θεοῦ τοῦ ἐκλεκτοῦ λαοῦ του: τοῦ Ἰσραήλ. Αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, χάριν τοῦ ὁποίου ἅπαντες οἱ λοιποὶ πρέπει νὰ καταστοῦν ὑποπόδιο τῶν ποδῶν του. Ὅμως ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς πλήθυνε. Αὐγάτισε. Ποιός εἶναι τώρα; Μὰ φυσικὰ οἱ Ἀμερικανοί. Ἡ Βίβλος εἶναι τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ κάθε Ἀμερικανοῦ. Τὸ λατρευτό του βιβλίο. Κι ἂς πάψουν μερικοὶ νὰ ψευδοεξηγοῦν τὰ διεθνῶς κακῶς κείμενα, ἀποδίδοντάς τα στοὺς Ἑβραίους ὑπουργοὺς τῶν H.Π.A. καὶ στοὺς Ἑβραίους ἀξιωματούχους τοῦ NATO (Ὀλμπράιτ, Κοὲν κ.ἄ.). Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι οἱ Ἑβραῖοι ἀλλὰ ἡ ἰουδαϊκὴ νοοτροπία, ἡ ὁποία μέσῳ τοῦ Χριστιανισμοῦ ἁπλώθηκε σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη τῶν ἀνθρώπων. Ἂς ἀκούσουμε δὲ ἕναν Ἑβραῖο, ὁ ὁποῖος γνωρίζοντας ἄριστα τὴν φυλή του, δὲν δίστασε νὰ ξεσκεπάσῃ ὁλότερα τὴν νοοτροπίαν της. Ὁ Μὰρξ λοιπὸν στὸ βιβλίο του «Τὸ ἑβραϊκὸ ζήτημα» (ἐκδ. Ὀδυσσέας 1978) πρὸς τὸ τέλος λέει: «Ὁ χριστιανισμὸς ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀκόμα ὁ θεωρητικίζων Ἑβραῖος, ἑπομένως ὁ Ἑβραῖος εἶναι ὁ πρακτικὸς χριστιανός, καὶ ὁ πρακτικὸς χριστιανὸς ξανάγινε Ἑβραῖος. Ὁ χριστιανισμὸς μόνο φαινομενικὰ εἶχε ξεπεράσει τὸν ἰουδαϊσμό. Ἦταν πάρα πολὺ ἀριστοκρατικός, πάρα πολὺ πνευματικός γιὰ νὰ ἐξαφανίσῃ τὴν χοντροκοπιὰ τῆς πρακτικῆς ἀνάγκης μὲ ἄλλο τρόπο ἀπὸ τὴ μεταρσίωσή της στὸν οὐρανό... Τὸ χρῆμα εἶναι ὁ φλογερὸς θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ποὺ μπροστά του δὲν μπορεῖ νὰ σταθῇ ἄλλος θεός. Τὸ χρῆμα ἐξευτελίζει ὅλους τοὺς θεοὺς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοὺς μετατρέπει σὲ ἐμπόρευμα... Ὁ θεὸς τῶν ἑβραίων ἔχει γίνει ἐπίγειος θεός. Ἡ συναλλαγματικὴ εἶναι ὁ πραγματικὸς θεὸς τοῦ Ἑβραίου. Ὁ Θεός του δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀπατηλὴ συναλλαγματική του. Ἡ χειραφέτηση τῶν Ἑβραίων στὴν ἔσχατη σημασία της εἶναι ἡ χειραφέτηση τῆς ἀνθρωπότητας ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό». Κλείνοντας τὸ παρὸν θέτουμε τὸ ἐρώτημα: Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ξεπεραστῇ ἡ ἰουδαϊκὴ νοοτροπία, ὅταν ὅλος ὁ χριστιανικὸς κόσμος ἐξυμνῇ τοὺς προγόνους (καὶ τὰ κατορθώματα) τῶν Ἰουδαίων, λησμονῶντας μὲ ἀσέβεια ὁ κάθε λαὸς τοὺς δικούς του προγόνους μὲ τὶς ἀνθρωπινώτερες ἀρετές τους; Σταῦρος Βασδέκης